Vaarwel guest house

Na een druk, druk weekend en 3 weken van weblog-stilte, is er dan toch eindelijk weer een update.

Er is veel gebeurd, bij deze de hoogtepunten.

Zowel afgelopen weekend als het weekend ervoor was ik te vinden in Guru Guru, een bar in de buurt waar ik zo nu en dan heenga. Anderhalve week geleden had een huisgenoot er een feestje en afgelopen zaterdag was het de beurt aan een van mijn Engels-studenten. Het is gelukkig nog niet zover, maar ik overweeg een eventueel afscheidsfeestje ook in Guru Guru te geven.



Afgelopen zaterdagmiddag kreeg ik een telefoontje van Jaap, een collega uit mijn ING-periode. Hij was voor een aantal dagen (veeel te kort natuurlijk) in Japan, en ondanks dat ik druk met belangrijke voorbereidingen bezig was (daarover zometeen meer), vond ik het leuk om toch even af te spreken. We spraken af in de wijk Ginza (waar ik bijna nooit kom), en ik besloot er met de fiets heen te gaan. Het bleek een aardig tripje te zijn (11,5 km), maar het was er leuk elkaar weer even te spreken, dus het was zeker de moeite waard.

Eenmaal terug ging ik weer verder met de voorbereidingen voor de volgende dag: mijn verhuizing!

Ondanks dat het avontuur er over 2 maanden alweer opzit, wilde ik graag toch nog even op mezelf wonen. Ik heb een behoorlijke tijd besteed aan het vinden van een goed appartementje voor een betaalbare prijs, en ben uiteindelijk op een eenkamer-appartement, 5 minuten lopen van mijn huidige locatie, uitgekomen.

Qua kamerruimte ben ik er wat op achteruit gegaan, maar ik kan nu tenminste op elk gewenst moment koken, douchen, etc, in plaats van er elke keer achter te moeten komen dat iemand de keuken/douche/etc al aan het gebruiken is. Verder heb ik nu tv, met name aardig om m'n Japans verder te oefenen, en voor zover ik dat na 1 dag en nacht kan bepalen is het hier ook behoorlijk rustig. Ennnn, ik heb nu airco, dus temperaturen als deze (in m'n oude kamer) zijn verleden tijd.



De hele verhuizing duurde van 9:30 (naar de makelaar fietsen) tot 16:30 (laatste spullen in de nieuwe kamer zetten). Daarna moest ik mijn wonen in het oude huis afronden (borg terugkrijgen, etc) en een aantal dingen voor het nieuwe huis kopen (pannen enzo). Om 18:00 was het dan eindelijk allemaal klaar en om het te vieren ging ik even naar het festivalletje in de straat waar ik nu dus bijna 10 maanden heb gewoond. Natuurlijk ging ik naar het stalletje van Take-chan, het kleine restaurantje waar ik zo nu en dan heenga, en kon ik eindelijk weer eens even ZITTEN!



Al met al is alles goed verlopen en ondanks dat er nog wel het een en ander aan opruimen en inkopen moet gebeuren, denk ik dat het nieuwe huisje me de komende 2 maanden wel gaat bevallen.



De volgende weblog zou mogelijk over een of meer van de volgende onderwerpen kunnen gaan:
- leven in het nieuwe huis (natuurlijk)
- Hide's evenement in Shinjuku Loft (as. vrijdag)
- 2 a 3 daagse fietstocht in de omgeving (die al een tijd op het programma staat)

Tot dan!

JLPT

Jaja, het is amper juli en dit is al het derde bericht deze maand. Ditmaal een fotoloze.

Vandaag was de dag van de Japanese Language Proficiency Test (JLPT). De test werd gehouden in een universiteitsgebouw in Tamaplaza, waar ik een jaar of wat geleden 2 maanden heb gewoond. Ik deed niveau 2 (4 is het laagste niveau, 1 het hoogste).

De test bestond uit 3 delen: kanji/vocabulaire, luisteren en leesvaardigheid/grammatica, in de verhouding 25/25/50 voor de totaalscore.

Ik zat redelijk vooraan en helemaal aan de zijkant, wat betekende dat ik weinig last had van anderen om me heen, en dat ik voor het luisteren dichtbij de speakers zat, dus dat was fijn.

Ik was redelijk vroeg, 45 minuten voor aanvang van de eerste test en gebruikte die tijd vooral om even te rusten en wat te lezen. Anderen waren nog druk bezig met studeren, maar mijn idee was dat als ik het nog niet kon, die paar minuten extra leren me ook niet zouden helpen, dus ik besloot m'n energie te bewaren voor het echte werk.

De kanji/vocabulaire test was niet zo heel moeilijk. Ik denk dat ik daarvoor wel 65-70% gescoord heb. Luisteren ging ook prima, misschien 80%. Leesvaardigheid en grammatica ging echter helemaal mis. Waar bij het voorbereiden leesvaardigheid mijn sterkste punt was (en dat is mooi, want dat zijn ook de meeste punten), ging het vandaag helemaaaal niet. Misschien 40-50%. Echter, als mijn schattingen redelijk kloppen en de laatste test was minstens 45%, dan zou ik de test op het nippertje gehaald kunnen hebben.

We zullen zien! Het resultaat wordt pas in september bekend gemaakt dus dat wordt nog even wachten.

Wat naast het verhaal over de test zelf nog interessant was, was dat ik in de pauze 2 bekende gezichten tegenkwam. Het waren George en Dave, die ik 5 jaar geleden in Japan had leren kennen (George was een huisgenoot) en die nu ook weer in Japan waren. De wereld is klein.

Nou, dat was het wel weer even. Ik verwacht niet over enkele dagen alweer een nieuwe blog te schrijven, dus hier moeten jullie het voorlopig even mee doen ;)

Naganoken(2): Jigokudani

Op zondag hadden we eigenlijk maar 1 doel, maar dat was er wel een waar ik al jaren heen wilde: Jigokudani. Vijf jaar geleden was ik eens onvoorbereid naar Nagano gereisd, met als doel hierheen te gaan, maar pas in Nagano kwam ik erachter dat Jigokudani nog steeds een behoorlijk eind van de stad verwijderd is. En zelfs als je wel weet waar je precies heen moet, dan is het met het openbaar vervoer nog steeds enigszins lastig te bereiken.

Gelukkig gingen we deze keer met de auto. We namen per ongeluk de verkeerde afslag en daarmee kwamen we uiteindelijk op de beste parkeerplaats uit, vanwaar het 15 minuten lopen was (versus 45 minuten lopen vanaf de bedoelde parkeerplaats).

Ondertussen brandt natuurlijk de vraag: wat IS Jigokudani dan?

Jigokudani heeft slechts 1 attractie:


De aapjes verzamelen zich hier, met name in de winter, vanwege de warmwaterbaden. Het zijn dus wilde apen, hoewel ze inmiddels zo gewend zijn aan mensen dat ze niet vluchten of agressief zijn. Wel is het verboden om eten bij je te hebben op welke zichtbare plaats dan ook, want ze hebben geen moeite met het afpakken ervan. Ook mag je de apen niet aanraken, maar soms gebeurt het andersom wel.


Op een gegeven moment was een aapje over een houten hek aan het lopen, maar kon niet verder omdat een man die naar andere aapjes aan het kijken was met zijn handen op het hek leunde. Het aapje tikte vervolgens op de man zijn hand om te zeggen 'pardon, mag ik er even langs', waarna de man zich diep verontschuldigend zijn handen van het hek afhaalde.



Hoewel winterfoto's van apen in de baden met een laag sneeuw op hun hoofd ook wel leuk zouden zijn, waren we nu in het seizoen waarin veel jonge aapjes te zien waren, dus dat was ook wel erg leuk.



Al met al was het heel geslaagd. Ruri en haar ouders waren ook al meer dan 10 jaar niet meer hier geweest, dus voor hen was het ook erg vermakelijk.

Na Jigokudani gingen we in de buurt van Nagano sushi eten (hele goede tonijn, en daarnaast een soort zeebaars die ik nog nooit had gegeten (のどぐろ), inktvis-sushi in inkt, en meer) en vervolgens met de Shinkansen terug naar Tokyo.

Ondanks dat het nog steeds regenseizoen is, was het hele weekend droog en regelmatig zelfs zonnig, maar toen we in Tokyo aankwamen bleek het daar al de hele dag te regenen. We hadden dus heel veel mazzel!

Inmiddels wordt het tijd dit bericht af te ronden. Ik moet morgen de JLPT doen, een Japans tentamen dat slechts 2 keer per jaar kan worden gedaan. Ik verwacht niet te slagen, het is meer een soort oefening voor mijn 'echte' doel in december, maar ik denk toch een kans te maken. Daarvoor moet natuurlijk nog wel even gestudeerd worden, en dan gaan we dan ook maar doen!

Naganoken(1): Hotaru-matsuri

Afgelopen weekend is er veel gebeurd, en dus heb ik besloten het verhaal in twee delen te knippen.

Het gehele weekend heb ik doorgebracht in de Nagano-'provincie' met Ruri en haar ouders. Op vridjagavond stapten we in Tokyo op de bus en 3 uur later waren we in Tatsuno, een klein stadje in Nagano met niet meer dan 20.000 inwoners.

Het was voor mij de derde keer om daarheen te gaan, dus ik kende de route en de verdere gang van zaken en wist dat er een enorme maaltijd op ons zou wachten als we aan zouden komen. Dat was inderdaad het geval, en ondanks dat ik al een hele week last had van mijn maag, kon ik het niet laten staan en heb ik zoveel mogelijk naar binnengewerkt. Ruri's moeder is een goede kok, dus het zou zonde zijn er niet voldoende van te eten.

De volgende dag was de reden waarvoor we naar Tatsuno waren gekomen: Hotaru-matsuri, oftewel het vuurvliegjesfestival. Natuurlijk konden we overdag weinig vliegjes zien, dus vulden we de tijd met bezoekjes aan locaties in de omgeving, waaronder het gebouw met het grootste rieten dak van Japan (jaja), een fabriek die caloriearme pudding maakt van zeewier en een aardige tempel waar de hortensias bijna volledig in bloei stonden.




Tegen de tijd dat we weer terugwaren was het nog steeds licht en dus keken we op televisie naar het dans-gedeelte van het vuurvliegjesfestival, eigenlijk het meest festivallige van het geheel, maar blijkbaar leuker om op tv te zien, dan in het echt. Voor Ruri en haar ouders was het vooral leuk om te kijken wie ze allemaal konden herkennen. Er waren 2000 deelnemers, oftewel 10% van de populatie, dus daar zaten wel wat bekenden tussen. Heel veel bedrijven en wijken deden mee, welke later weer te herkennen waren toen we eenmaal weer buiten waren.

Dat was toen het donker begon te worden, zo rond 7 uur. Ruri en ik (Ruri in yukata, een soort dunne kimono, en ik in jinbei, een... tja hoe leg je dat uit? komt nog wel een keer) liepen naar de omgeving waar de vuurvliegjes zich voornamelijk bevonden. Onderweg was de hoofdstraat van het stadje aan beide kanten bezaaid met kleine stalletjes die altijd op festivals opduiken. Je ziet ze ook wel op andere dagen, maar niet in deze grote getalen. De meeste zijn eetstalletjes en soms zitten er kermis-achtige spelletjes tussen en een redelijk deel van de stalletjes wordt (indirect) gerund door de yakuza, de Japanse maffia.


Anyway, het was een half uur lopen naar de vuurvliegjesplek en tegen de tijd dat we er waren was er van persoonlijke ruimte weinig sprake meer. Oftewel: het was DRUK!

Ik kan helaas geen goede foto's laten zien van de drukte noch de vliegjes, omdat het donker was en de vliegjes niet constant, maar steeds heel even oplichten (wel geprobeerd natuurlijk - lange sluitertijd, korte sluitertijd, auto, manual, etc). Oftewel, dit is weer zo'n 'je moet er zelf zijn om het echt mee te maken'-ding. Bij deze dan toch mijn beste poging (enigszins uitvergroot en opgepept op de computer):



Het was in ieder geval heel bijzonder om te zien, vooral als een hele golf vliegjes op hetzelfde moment oplicht. Het hoogtepunt voor Ruri was het moment waarop een vliegje op haar hand neerstreek, iets wat ze daarna nog vele malen heeft geprobeerd, maar niet meer lukte.

Op de terugweg nog een gebakken inktvis gegeten bij een van de stalletjes en toen was de zaterdag wel min of meer voorbij.

De zondag beschrijf ik in een volgend bericht!