Tottori - dag 3 (en meer)

En als we dan toch bezig zijn, ook gelijk maar dag 3 van het Tottori-avontuur.

Ik had nog een plek waar ik graag heenwilde, en aangezien ook dat weer een redelijk eind uit de stad was (maar lang niet zover als Sakaiminato) checkte ik vroeg uit en ging ik naar Kurayoshi, van waaruit ik met de bus verder zou gaan naar weer een berg, Mitokusan.

Jaja, de BUS! Mijn opgelopen bustrauma van de vorige dag zou er deze dag niet beter op worden.

Ik was voor elven in Kurayoshi, maar de bus richting Mitokusan kwam pas om 12 uur. Dat was het eerste verspilde uur van de dag en zou niet de laatste zijn. Ik moest het vliegtuig terug naar Tokyo hebben van 17:40 en had dus beperkt speling. De wandel-/klimtocht op de berg zou volgens de brochure 90 minuten in beslag nemen, de busreis 40 en ik kwam er achter dat er rond 4 uur een bus van Kurayoshi naar het vliegveld zou gaan dus ik hoefde niet naar Tottori-stad terug. Dus 90 + 2x40 + nog wat wachttijd zou betekenen dat ik alles in theorie in 3 uur zou kunnen doen en aangezien ik tot 4 uur had, zou dat wel moeten lukken.... toch?

De bus kwam volgens plan om 12 uur en ik was volgens plan om 12:40 aan de voet van de berg. Natuurlijk ging ik eerst kijken naar de vertrektijden van de bus voor de terugreis en daar bleek dat deze bussen een even verschrikkelijk schema aanhielden als die van de vorige dag. Ik moest absoluut een bus hebben die voor 3 uur zou vertrekken, maar die bus vertrok al om 2 uur! Weer een uur verloren. De volgende bus was echter om half 4 en dan zou ik nooit op tijd op het vliegveld zijn.

Dat betekende dat ik niet de benodigde 90 minuten had om helemaal naar boven te gaan, maar ik had twee opties: OF alle tempeltjes e.d. onderweg overslaan en naar het laatste doel racen, een 'huisje'/gebouwtje dat 1300 jaar geleden is gebouwd in de bergwand, maar het is niet helemaal duidelijk waarom en door wie, OF niet tot het einddoel te gaan, maar na 30 a 40 minuten weer om te keren.

Goed plan, gezien de omstandigheden, maar het zou niet lang overeind blijven. Bij de toegang werd mij verteld dat ik er niet alleen inmocht. Er waren blijkbaar ongelukken geweest, mistens 1 met dodelijke afloop en derhalve mochten alleen groepen van twee of meer aan de tocht beginnen. Heel toevallig kwam er snel daarna een andere jongen in zijn eentje aan, wat gewoonlijk een enorm geluk zou zijn, maar ik kon hem niet in mijn raceplan meenemen, en dus moest ik mijn toch naar Nagairedou (eerder genoemd 'huisje') opgeven!

Wel ben ik nog even langs de 'veilige' tempelgebouwen gelopen en werd mij verteld dat ik Nageiredou nog wel van buiten het complex zou kunnen zien. Ik had inmiddels ineens weer heel veel tijd tot 2 uur, dus ging ik het gebouw maar van ver, ver weg bekijken en wenste ik dat ik een betere zoomlens had.


Om 2 uur ging ik dus met de bus terug, dwaalde een uurtje rond in Kurayoshi, en ging ik met de bus naar het vliegveld. Eenmaal terug in Tokyo ging at ik mijn avondeten in een raamen (noedel) restaurant waar ik nog een keer heenwilde voor mijn terugreis naar Nederland en daarmee was een eind gekomen aan de donderdag en mijn Tottori-reis.


EN VERDER:
stonden de afgelopen dagen in het teken van de terugreis en afscheid nemen. Tas inpakken, dingen weggooien, dingen weggeven, etc.

Vrijdag ben ik waarschijnlijk voor de laatste keer naar Takechan geweest, om nog een keer wat uitgebreider te eten en drinken, terug te kijken op het halve jaar dat ik er langs ben geweest en om afscheid te nemen. Een eventuele volgende keer in Japan ga ik zeker proberen weer eens langs te komen en als het in de zomer is, dan kan ik zeer waarschijnlijk weer meedoen aan het festival.

Zaterdag overdag met Ruri afgesproken en 's avonds met haar, twee voormalig huisgenoten, drie schoolgenoten + 1 vriendin en Hide & Michiko uit eten geweest als afscheidsfeestje. Hoewel ik niet met iedereen even uitgebreid heb kunnen praten was het erg gezellig.

Zondag met Ruri doorgebracht, samen als lunch sushi wezen eten en 's avonds mijn fiets verkocht. Zelfs dat voelde als een soort afscheid aangezien ik in minder dan een jaar toch heel veel samen met die fiets heb meegemaakt.

Maandag was de drukste afscheidsdag. 's Ochtends met bijna alle Engelse les studenten bij een van hen wezen eten. We spraken meer Japans dan Engels en binnen de kortste keren waren er 6 uur voorbij. Als afscheidscadeautje kreeg ik een electronisch fotoframe. Vervolgens ging ik door naar Hiroo, waar de taalschool is, om nog even met Shane en Susan in Starbucks te zitten en daarna gingen we met z'n drieen naar Shinagawa, waar twee (voormalig) docenten waren en samen hadden we nog een afscheidsdiner. Het einde van de dag had iets treurigs, misschien iets teveel afscheidgeneem op dezelfde dag. Mocht ik de tijd hebben, dan ga ik woensdag nog wel een keertje langs Starbucks, maar of dat gaat lukken is lang niet zeker.
Later op de avond kon ik een ander zorgekindje, mijn stoel, kwijt bij een voormalig huisgenote, dus ik hoefde met niet bezig te gaan houden met de ingewikkelde grote-dingen-weggooi-procedure. Scheelde weer een hoop gedoe en zij was er erg blij mee.

Vandaag (dinsdag) hoop ik mijn tas zo ver mogelijk in te kunnen pakken, en alles wat er niet inpast op te sturen via de post.

Tottori - dag 2

De dagen lijken steeds sneller en sneller voorbij te gaan en dus is het tijd om mijn verhaal af te maken nu ik nog daadwerkelijk in Japan ben. Oftewel, tijd voor Tottori dag 2!

Dag 2 stond ik redelijk vroeg op, want ik wilde naar een plaatsje 3 uur met de trein richting het westen en onderweg ook nog eens een tussenstop maken.

Mijn eerste uitstaphalte was Daisenguchi, waar al gauw duidelijk was dat ik niet meer in toeristisch, of zelfs echt bewoond, gebied was, want ik was de enige die er uitstapte. Daisen is DE berg van de streek, hoewel ie buiten de streek volgens mij niet erg bekend is. Vandaag zou in het thema van Youkai, oftewel wezen uit Japanse folklore/volksverhalen, staan en ik kon hier alvast beginnen. In Daisen zouden Karasu-tengu wonen of gewoond hebben en er zou volgens een lokaal reisfoldertje dat ik had een park moeten zijn met een beeld van zo'n tengu. Het bijbehorende kaartje stelde niks voor, maar ik had het idee dat als ik de grote weg vanaf het station zou volgen ik er wel zou komen. Dat was ook zo. Het kostte alleen drie kwartier! Het zou het begin van veel tijdverspilling worden.

Het beeld zelf vond ik alsnog de moeite waard; het was veel groter dan ik had verwacht (9 meter zonder en bijna 11 met voetstuk) en het feit dat er verder helemaal geen andere toeristen waren maakte het extra leuk.


Vervolgens zou ik met de bus naar de Daisen tempel gaan. De bushalte had echter geen vertrektijdenschema, dus ik wachtte maar gewoon geduldig. Er was echter tijdens de wandeltocht ook nooit een bus langsgekomen, dus ik vroeg me af of er wel een zou komen. Ik keek dus maar naar het schema aan de overkant en volgens dat schema reden de bussen om de 1 uur en 50 minuten! Ik maakte me al genoeg zorgen over het op tijd aankomen bij m'n echte bestemming van de dag, dus ik besloot maar terug te lopen...

...toen de bus er aan kwam!

Nou vooruit, dan toch maar naar de tempel. Het was maar 20 kilometer dus lang zou dat toch niet mogen duren, dacht ik. Ik heb echter nog nooit een bus zoveel bochten zien maken, ongeveer zoiets als: de eerste zijstraat rechts, dan de tweede links, de eerste links en de tweede weer rechts. Eindeloos herhaald.

Weer een uur verder waren we er dan. Er was een redelijk grote parkeerplaats en er bleken ook bussen van en naar andere, grotere, stations te gaan. Het eerste wat ik deed was de tijden van de volgende bus uitzoeken en tot mijn blije verrassing bleken er bussen te gaan naar Yonago, de plaats waar ik, als ik eerst met de trein verder zou gaan, toch zou moeten overstappen. Ik kon dus weer wat verloren tijd terugwinnen.

Eerst even snel naar de tempel natuurlijk. Niet spectaculair, maar alsnog wel aardig om gezien te hebben. Ik heb de tempel bel kunnen laten klinken, en dat toch wel leuk en maakte het nog wel enigszins de moeite en tijd waard.


Niet zoveel tijd echter, om m'n volgende bestemming mis te lopen en dus ging ik met de bus (die wonder boven wonder klaarstond en binnen 5 minuten vertrok) naar Yonago, en van daaruit met de trein naar Sakaiminato, geboortestad van een mangaschrijver/-tekenaar die youkai bekend heeft gemaakt bij de Japanners van tegenwoordig door middel van zijn manga Hakaba Kitaro/Gegege no Kitaro. Nu heb ik niet eens zoveel interesse in de manga, maar wel in de Youkai, en een straat in Sakaiminato die aan hem geweidt is zou volstaan met Youkai beeldjes, en die wilde ik graag zien.

Op het Yonago station was al gauw duidelijk welk perron ik moest hebben.


Vervolgens was ik er dan rond kwart voor vier, slechts drie kwartier later dan gepland, en had ik tot zonsondergang de tijd om foto's te maken van een groot aantal van de beeldjes. In totaal waren er meer dan 130, maar ik heb de foto's maar beperkt tot de meest interessante of bij mij meest bekende.


Elk beeld had een barcodesticker waar je een foto van kon maken met de mobiele telefoon en vervolgens kreeg je informatie over het specifieke wezen. Naast de beeldjes waren er een Youkai schrijn, stelde niet zoveel voor, en een museumpje waar ik niet in ben geweest. En natuurlijk heel veel souvenirwinkels!

Met de ondergang van de zon ging ik weer terug naar het station, mij klaarmakend voor een 3 uur durende treinreis. Gelukkig volgden de treinen een beter schema dan de bussen in de omgeving en was ik tegen tienen weer in Tottori-stad.

Daar deed ik nog een kleine poging weer een interessant restaurantje te vinden, maar uiteindelijk ging ik maar voor yakitori (een soort kipsate zonder satesaus in allerlei varianten) en daarna was het wel weer mooi geweest.

Tottori - dag 1

Van dinsdag t/m donderdag was ik in de Tottori provincie, mijn laatste reisje binnen Japan voor de grote reis terug naar Nederland.

Ik wilde eigenlijk in de laatste twee maanden nog naar Tottori EN Okinawa, maar gezien de tijd die ik nog over had besloot ik voor de wat uitzonderlijke Tottori-optie te gaan. Aanvankelijk was ik van plan met de bus te gaan, omdat ik dacht dat dat goedkoper was, maar dan ben je 10 uur onderweg en uiteindelijk bleek vliegen niet veel duurder, of zelfs goedkoper. Voor iets meer dan 250 euro had ik een retourtje en een hotelkamer voor twee nachten.

Ik vloog om 6:50 (gaaap) en was om 8:00 op het Tottori vliegveld, een heel klein vliegveldje dat niet veel andere vluchten leek te verzorgen dan die van en naar Tokyo.

Aangezien ik me pas om 14:00 kon inchecken bij het hotel, ging ik rechtstreeks naar de nummer 1 attractie en de hoofdreden om naar Tottori te gaan: de duinen. Het verschil met de duinen in Nederland is dat ze behoorlijk hoog waren en weinig tot geen begroeiing hadden, waardoor het meer op een woestijn dan een duinlandschap leek. Behalve dan dat er in de woestijn waarschijnlijk niet zoveel toeristen rondlopen. De Japanners hadden in deze periode ook vakantie en dus moest er natuurlijk gereisd worden, en dus was het druk! De meeste mensen gingen echter rechtstreeks voor de grootste duin, dus ging ik naar de kleinere waar het best rustig was.

(links, rustig, rechts, druk)

Vervolgens stormde ik daarvan af richting de zee, ondertussen mijn zonnebril, die in m'n zak zat, verliezend en liep een stuk langs de kust. Op een gegeven moment kwam ik erachter dat ik m'n zonnebril kwijt was en moest ik gaan zoeken. Het was weer een klim de duin op, maar ik hem 'm weer gevonden.

(reconstructie; is mogelijk niet op deze manier aangetroffen)

Het 'woestijnlandschap' leek niet zo uitgestrekt als het was, 16km lang en 2km diep, en ik had er misschien iets meer van verwacht, maar het was toch wel bijzonder. In de buurt van de duinen was er een zandsculpturenmuseum waar ik even in ben geweest. Sommige sculpturen waren behoorlijk indrukwekkend.

(kathedraal in Wenen)

Inmiddels liep het tegen enen en dat betekende dat als ik naar de stad terug zou gaan ik rond inchecktijd zou aankomen bij het hotel. In de bus zaten de enige Westerse mensen die ik deze gehele 3 dagen zien, zij zaten overigens ook in hetzelfde vliegtuig en dezelfde bus richting de duinen. Gelukkig was ik na dit tripje van ze af :)

Ik kwam voor tweeen aan bij het hotel, waar men zeer strikt was, dus ik kon niet voor twee uur naar mijn kamer. Aangezien ik uitgeput was van de reis, 2 uur door het zand lopen en gewoon erg kort slapen, ging ik, na gedoucht te hebben, even twee uur uitrusten. Daarna ging ik met behulp van een kaartje van het hotel/vliegveld (weet niet meer welke van de twee, ik heb een hoop foldertjes en kaartjes verzameld in deze drie dagen) op zoek naar een tempel, niet zozeer omdat ik daar zo graag heen wilde, maar meer omdat ik geen tijd overhad voor een echte tocht ergens heen en het nog te vroeg was voor het avondeten. Het was een vreemde kaart waarop de wegen niet helemaal doorliepen tot aan de tempel, dus op een gegeven moment ging ik maar op m'n gevoel af. Dat was niet voldoende, en ik kon de tempel niet vinden, maar ik zag iets wat op hele dikke mist leek en dus ging ik die kant op om misschien nog een mooie foto te kunnen maken. Het was geen rook, dacht ik, want het leek geheel stil te hangen, maar toen ik dichterbij kwam bleek het toch rook te zijn, die achter de muren van een mysterieuze schrijn vandaan kwam. Er was verder niemand, op een man geheel in het wit gekleed, en in een hand een netje met onduidelijke ronde dingen, na. Ohhh, griezelig! :)


Vervolgens ging ik verder met de zoektocht naar de tempel, wederom zonder succes, en kwam ik bij een andere tempel uit. Toen was het wel weer mooi geweest! Het werd inmiddels donker en ik ging maar eens op zoek naar een plek om te eten!

Ik had een visrestaurant uitgekozen dat ik een van de onderweg verzamelde brochures stond, aangezien Tottori redelijk goed bekend staat om z'n vis, en met name de witte inktvis (jaja, ik weet dat dat geen echte vis is) en de nodoguro. Het was geen goedkoop restaurant, maar alles was supervers (sommige vissen kwamen rechtstreeks uit de vistank) en bijzonder smakelijk. De bediening werd voornamelijk gedaan door een wat oudere dame in kimono die erg behulpzaam was bij de selectie. Uiteindelijk ging ik niet bepaald voor de goedkoopste gerechten en was ik zo'n 55 euro kwijt, maar het was zeker de moeite waard. 55 euro lijkt misschien niet zo heel veel voor een Nederlandse restaurantbegrippen, maar vergeet niet dat je in Japan een behoorlijk uitgebreide maaltijd kunt krijgen voor 25 euro.

(nodoguro, 1800yen)

Na het eten ging ik terug naar het hotel, keek er even wat televisie en ging vervolgens naar bed. De volgende dag wilde ik weer vroeg op pad want ik had een lange reis voor de boeg.

Maar dat is voor de volgende blog :)

Van alles, nogwat en Atami

Aaaargh, ik loop nogal achter met m'n weblog. Ik was van plan onderstaand bericht te plaatsen voor m'n reis naar Tottori van dinsdag t/m donderdag, maar het was nog niet af dus het kwam er niet van. Bij deze alsnog het verhaal en het verhaal van de afgelopen dagen volgt spoedig :)

Van alles
Inmiddels vliegen de dagen echt voorbij. Over minder dan twee weken zit ik alweer in Nederland! Jammer aan de ene kant, maar het feit dat ik een hoop mensen na een jaar weer kan zien is ook wel weer een leuke gedachte.

Ik ben alvast begonnen met het opruimen en sorteren van spullen: wat gaat er mee, wat stuur ik op, wat gooi ik weg en wat geef ik weg of verkoop ik. Mijn fiets gaat naar Hide, en sommige spullen kan ik bij Ruri kwijt. Boeken en manga gaan in de verkoop en sommige spullen ga ik proberen te slijten bij de voormalige huisgenoten. Daarnaast ben ik begonnen met het nemen van foto's van plekken waar ik het afgelopen jaar regelmatig ben gekomen, en van mensen die ik regelmatig heb gezien.

Dit alles geeft het gevoel dat het er toch echt bijna opzit, een beetje een treurig gevoel, maar aan de andere kant kan ik het nog nauwelijks geloven, en dat maakt weer dat het niet al te dichtbij lijkt.

Sinds afgelopen vrijdag ben ik geen Japans student meer. De laatste 1,5 week heb ik vrij, om nog wat leuke dingen te doen, en natuurlijk een hoop nuttige. Ook bij het vertrek had ik weer gemengde gevoelens. Aan de ene kant was het wel jammer, maar aan de andere kant vind ik een jaar studeren ook wel weer genoeg. Ik had vanmorgen nog 1 Engelse les en volgende week, als het goed is, nog 3. Ik kan tot het laatste moment wel de centen gebruiken ;)

Nogwat
Anderhalve week geleden was ik met Shane, de Ierse schoolgenoot, naar Butlers, een restaurant in Shibuya. Butlers is het restaurant waar ik 3 jaar geleden was aangenomen voordat het uberhaupt geopend was, heb geholpen met de voorbereidingen en uiteindelijk slechts 1 dag heb gewerkt, omdat ik verder moest reizen. Het was toentertijd een restaurant bedoeld voor Engelse conversatie, maar is inmiddels veranderd in een soort 'gij zijt onze princes en wij zijn hier om u te dienen' achtige plek (de meeste klanten zijn vrouw), en dat is de reden waarom ik dit hele jaar niet ben langsgeweest.
Shane had echter geld nodig, en aangezien werken bij Butlers 3 van zijn interesses bevat (geld, Japans oefenen en met Japanse meisjes/vrouwen praten), ben ik met hem daarnaartoe geweest om hem te introduceren. Terwijl hij papierwerk aan het invullen was kon ik even bijpraten met de eigenares, die altijd als ik langskom zegt dat ik ben afgevallen, en daarna gingen we er weer gauw vandoor om ergens anders te gaan eten :)

Ik weet niet of ie inmiddels van Butlers heeft gehoord of ie is aangenomen, maar ze zijn daar niet zo vlot, dus het kan zijn dat ie 't nog niet weet.

Atami
Afgelopen vrijdag en zaterdag was ik met Ruri naar Atami, een kustplaatsje redelijk in de buurt van Tokyo. We verbleven er in een wat oude, maar wel schone, ryokan met onsen (natuurlijke warmwaterbaden). Een ryokan is een Japanse stijl hotel, oftewel slapen op de grond, en vaak met uitgebreid ontbijt en diner, wat op de kamer wordt bezorgd.

En met uitgebreid bedoel ik ook echt uitgebreid!

(Dit was minder dan de helft)

(De kamer)

Er waren vijf baden, waarvan er 4 openbaar waren -2 binnen en 2 buiten- en 1 prive. Voor het privebad moest extra betaald worden, maar dan had je wel een behoorlijk grote ruimte tot je beschikking. En een veel te heet bad. Wij schatten het op 45 graden! Daar moest dus een hoop koud water bij voordat we er daadwerkelijk in konden :)


Ook de kamer was enorm en evenals het eten werd ook de futon door het personeel klaargelegd, dus zelf hoefden we niets te doen.
We gingen nog even in yukata (een zomerse variant van de kimono, en vaste kost als je naar een ryokan gaat) naar buiten, wat Ruri niet zo heel geslaagd vond totdat bleek dat we niet de enigen waren die dat deden.

De volgende dag gingen we na het uitchecken naar de enige attractie van de omgeving, naast het strand: het 'Adult Museum', wat niet bepaald erotisch, maar wel amusant was. Daarna aten we kaisendon, een collectie van vis en schelpdieren op rijst en daarna was het tijd om weer naar huis te gaan.

Vervolgens had ik twee dagen de tijd om me voor te bereiden op het volgende reisje, maar dat is voor een volgende blog.

Resultaat JLPT

Afgelopen dinsdag ging ik even langs mijn oude guest house om te kijken of er post was van de telefoonmaatschappij. Ik had sinds de verhuizing geen rekeningen meer van ze ontvangen en ondanks dat ik de verhuizing had doorgegeven dacht ik dat ze wellicht toch de rekening naar het oude adres hadden gestuurd.

Eenmaal daar aangekomen bleek dat er geen post van ze was. In plaats daarvan lag er wel een ander bericht: de uitslag van de Japanese Language Proficiency Test!! Spannend!

Om het verhaal niet verder uit te rekken dan nodig is: ik ben geslaagd!

Met betere cijfers dan verwacht zelfs:
Kanji/vocabulaire: 78/100 (naar verwachting)
Luistervaardigheid: 78/100 (beneden verwachting, ik dacht rond de 90%)
Leesvaardigheid: 138/200 (ver boven verwachting, ik dacht max. 40~50%)

Al met al ongeveer een 7,4 dus en een mooie manier om het jaar in Japan af te sluiten. Ik ben nog niet thuis, maar het begint wel op te schieten en een niveau 2 certificaat in de hand geeft het idee dat in dit jaar echt verbeterd is. Nu proberen het een beetje op pijl te houden wanneer ik weer terug ben in NL!