Dag 2 stond ik redelijk vroeg op, want ik wilde naar een plaatsje 3 uur met de trein richting het westen en onderweg ook nog eens een tussenstop maken.
Mijn eerste uitstaphalte was Daisenguchi, waar al gauw duidelijk was dat ik niet meer in toeristisch, of zelfs echt bewoond, gebied was, want ik was de enige die er uitstapte. Daisen is DE berg van de streek, hoewel ie buiten de streek volgens mij niet erg bekend is. Vandaag zou in het thema van Youkai, oftewel wezen uit Japanse folklore/volksverhalen, staan en ik kon hier alvast beginnen. In Daisen zouden Karasu-tengu wonen of gewoond hebben en er zou volgens een lokaal reisfoldertje dat ik had een park moeten zijn met een beeld van zo'n tengu. Het bijbehorende kaartje stelde niks voor, maar ik had het idee dat als ik de grote weg vanaf het station zou volgen ik er wel zou komen. Dat was ook zo. Het kostte alleen drie kwartier! Het zou het begin van veel tijdverspilling worden.
Het beeld zelf vond ik alsnog de moeite waard; het was veel groter dan ik had verwacht (9 meter zonder en bijna 11 met voetstuk) en het feit dat er verder helemaal geen andere toeristen waren maakte het extra leuk.
Vervolgens zou ik met de bus naar de Daisen tempel gaan. De bushalte had echter geen vertrektijdenschema, dus ik wachtte maar gewoon geduldig. Er was echter tijdens de wandeltocht ook nooit een bus langsgekomen, dus ik vroeg me af of er wel een zou komen. Ik keek dus maar naar het schema aan de overkant en volgens dat schema reden de bussen om de 1 uur en 50 minuten! Ik maakte me al genoeg zorgen over het op tijd aankomen bij m'n echte bestemming van de dag, dus ik besloot maar terug te lopen...
...toen de bus er aan kwam!
Nou vooruit, dan toch maar naar de tempel. Het was maar 20 kilometer dus lang zou dat toch niet mogen duren, dacht ik. Ik heb echter nog nooit een bus zoveel bochten zien maken, ongeveer zoiets als: de eerste zijstraat rechts, dan de tweede links, de eerste links en de tweede weer rechts. Eindeloos herhaald.
Weer een uur verder waren we er dan. Er was een redelijk grote parkeerplaats en er bleken ook bussen van en naar andere, grotere, stations te gaan. Het eerste wat ik deed was de tijden van de volgende bus uitzoeken en tot mijn blije verrassing bleken er bussen te gaan naar Yonago, de plaats waar ik, als ik eerst met de trein verder zou gaan, toch zou moeten overstappen. Ik kon dus weer wat verloren tijd terugwinnen.
Eerst even snel naar de tempel natuurlijk. Niet spectaculair, maar alsnog wel aardig om gezien te hebben. Ik heb de tempel bel kunnen laten klinken, en dat toch wel leuk en maakte het nog wel enigszins de moeite en tijd waard.
Niet zoveel tijd echter, om m'n volgende bestemming mis te lopen en dus ging ik met de bus (die wonder boven wonder klaarstond en binnen 5 minuten vertrok) naar Yonago, en van daaruit met de trein naar Sakaiminato, geboortestad van een mangaschrijver/-tekenaar die youkai bekend heeft gemaakt bij de Japanners van tegenwoordig door middel van zijn manga Hakaba Kitaro/Gegege no Kitaro. Nu heb ik niet eens zoveel interesse in de manga, maar wel in de Youkai, en een straat in Sakaiminato die aan hem geweidt is zou volstaan met Youkai beeldjes, en die wilde ik graag zien.
Op het Yonago station was al gauw duidelijk welk perron ik moest hebben.
Vervolgens was ik er dan rond kwart voor vier, slechts drie kwartier later dan gepland, en had ik tot zonsondergang de tijd om foto's te maken van een groot aantal van de beeldjes. In totaal waren er meer dan 130, maar ik heb de foto's maar beperkt tot de meest interessante of bij mij meest bekende.
Elk beeld had een barcodesticker waar je een foto van kon maken met de mobiele telefoon en vervolgens kreeg je informatie over het specifieke wezen. Naast de beeldjes waren er een Youkai schrijn, stelde niet zoveel voor, en een museumpje waar ik niet in ben geweest. En natuurlijk heel veel souvenirwinkels!
Met de ondergang van de zon ging ik weer terug naar het station, mij klaarmakend voor een 3 uur durende treinreis. Gelukkig volgden de treinen een beter schema dan de bussen in de omgeving en was ik tegen tienen weer in Tottori-stad.
Daar deed ik nog een kleine poging weer een interessant restaurantje te vinden, maar uiteindelijk ging ik maar voor yakitori (een soort kipsate zonder satesaus in allerlei varianten) en daarna was het wel weer mooi geweest.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten