Kerst (3)

2008 is alweer bijna afgelopen en dus bij deze ook het laatste bericht van dit jaar.

Het is inmiddels alweer een aantal dagen geleden, maar met kerstmis zijn Ruri en ik naar een resort geweest in Izu-kougen (een uurtje of 3 ten westen van Tokyo, aan de kust). De hoofdattractie was de verschillende onsen (=natuurlijke warmwaterbaden), waarvan er meerdere prive konden worden afgehuurd. Gemixte baden waren er verder niet en gescheiden baden zou nogal saai zijn, dus dit was perfect.

Het resort had een Indonesisch tintje, maar echt Indonesisch was het niet te noemen. De kamer had er wel iets van weg en de versieringen buiten ook wel, maar aan het eten bijvoorbeeld was niet veel Indonesisch te merken. Er stond een potje sambal op tafel, maar we kregen niets te eten waar het daadwerkelijk bijpaste. Daarnaast was het de rare sambal oelek die ik wel eens in een importwinkel heb gekocht, met een enorme lading suiker en andere niet rode peper zijnde ingredienten.

Anyway, even een stapje terug. De prijs voor 1 nacht was niet mis: 18600 yen, oftewel een euro'tje of 150 (pp), maar daarvoor was vervolgens wel zo goed als alles gratis. Gratis eten, gratis drinken, gratis baden, gratis spelletjes spelen en gratis karaoke. De kamer was enorm ruim en voorzien van drank, vrij brede futons en een massagestoel. En het had uitzicht op de oceaan, hoewel die niet direct voor de deur was, was ie toch goed te zien.


En een zonsopkomst vanuit de kamer gefotografeerd:


Vrij snel na het inchecken zijn we naar een van de prive-baden gegaan, waar je voor moest reserveren. Van te voren kon er worden gekozen welk bad je wilde reserveren en wij kozen voor het bad waar je het kortst inmocht, maar die wel het interessantst leek. Dit bad was buiten, gedeeltelijk omringd door bomen waar eekhoorntjes inzaten en je kon ook nog een beetje oceaan zien. We mochten er maar 35 minuten in, maar gezien de temperatuur van het water was dat in het geheel niet erg (44 graden ofzo...?).

We hadden het vroege buffet, 17:20~18:50, gekozen, waar een van te voren vastgelegd menu werd voorgeschoteld. Met de hoeveelheid was weinig mis, 7 gangen, maar met name de hoofdgerechten (vlees en vis) waren niet echt spectaculair. Met name Ruri was er niet echt over te spreken. Ik vond de soep en de entree nog wel lekker en met het toetje was ook weinig mis. Zoals eerder gezegd was het allemaal weinig Indonesisch, maar vooruit. Een pluspunt was dat het drinken onbeperkt was en we hebben dus redelijk wat besteld.

Na het eten was het tijd voor karaoke, maar slechts voor 45 minuten (meer zat niet in de prijs inbegrepen) en daarna met een manga uit de bibliotheek in de massagestoelen.

Vervolgens zijn we nog in een ander prive-bad geweest, wat net een paar dagen ervoor was geopend en ondanks dat we 'm een uur mochten gebruiken was 't na een half uurtje wel weer (warm) genoeg geweest.

Daarna was het tijd om de spelletjeskamer te verkennen, met airhockey, darts, pool, minigolf en meer en tenslotte de avondbar, waar we nog wat hebben gegeten en gedronken.

De volgende dag zijn we na het uitchecken nog naar de oceaan gelopen tot aan een populaire hangbrug/vuurtoren en vervolgens, omdat het lopen toch wel vermoeiend was, met de taxi terug naar het station en van daaruit weer terug naar huis.



Al met al een niet erg kerstige, maar toch erg geslaagde kerst.

Onze score voor het Anda Resort (Bhim/Ruri):

- kamer: 8/7
- service 9/10
- Eten 5/3
- Onsen 8/8
- Entertainment 8/8
- Omgeving (izukougen) 6/5
- waar voor je geld 8/9

Totaalscore: Bhim 7.5 Ruri 7

Rest me nu nog iedereen een goede jaarwisseling te wensen en tot volgend jaar!

Kerst (2)

Afgelopen weekend was het weer tijd voor de al bijna traditionele kerst-karaoke. Twee jaar geleden hebben Ruri en ik ook een alleen-kerstliedjes-karaokesessie gehad en dat vroeg dit jaar om een herhaling. Sommige klassiekers waren niet beschikbaar (of we konden ze niet vinden), zoals O Denneboom (of de Engelse/Japanse variant daarop) of Here Comes Santa Clause, maar er was genoeg om ongeveer 1,5 uur vol te maken met traditionele nummers als 12 Days of Christmas en Jingle Bells, en tophits als Do They Know It's Christmas (Band Aid), Wonderful Christmas Time (Paul McCartney) en natuurlijk het geweldige Last Christmas van Wham!. Daarnaast nog wat Japanse kerstgerelateerde nummers, hoewel de nummers die ik kon doen meer neerkwamen op 'er zit ergens het woord kerstmis in', dan dat het echte kerstnummers waren.

Morgen gaan we naar Izu en als we terugkomen zal ik ongetwijfeld de avonturen vertellen in een bericht dat vermoedelijk Kerst (3) gaat heten (ik ben zo origineel!)

Verder lijkt het erop dat het vertaalbaantje doorgaat! Ik durf niets met zekerheid te zeggen totdat ik mijn handtekening onder een contract heb staan, maar het ziet er naar uit dat mijn proefvertaling voldoende in de smaak is gevallen!

Ik hou jullie natuurlijk op de hoogte.

Kerst (1)

Roppongi is niet alleen de wijk waar de westerling zich thuis kan voelen tussen andere westerlingen en om kan gaan met Japanners die dol zijn op westerlingen. Niet ver van Roppongi Crossing bevinden zich appartementen bewoond door mensen met een goedgevulde portemonnee, op Roppongi Hills. Al jaren hebben Thomas en ik het erover dat als we heel veel geld zouden hebben we een loft zouden moeten kopen op Roppongi Hills.

Zover is het nog niet, maar afgelopen zondag ben ik wel voor het eerst in een appartement op Roppongi Hills geweest. Een van mijn docenten woont daar namelijk en had zondag een kerstfeestje voor mededocenten en studenten. Iedereen kon een introducee meenemen, dus Ruri ging mee.

Het was geen groots feest, er waren 6 studenten, 3 introducees, 4 docenten en nog wat familie, maar het was erg gezellig en er was een ruime hoeveelheid lekker eten. Iedereen moest zelf wat te eten of te drinken meenemen en Ruri en ik hadden besloten zelf iets te maken:



Nou moet erbij gezegd worden dat we een koekhuispakket hadden gekocht, dus we hebben het niet helemaal zelf bedacht, maar wel zelf het deeg gemaakt, uitgesneden, gebakken en in elkaar gezet. Vervolgens was het een hel om het ding heelkoeks op de plaats van bestemming te krijgen, maar het is gelukt. En het viel bijzonder in de smaak. Meer dan de smaak zelf :)

Ook werden er cadeautjes geruild. Iedereen had een cadeautje meegenomen (ik: stroopwafels en Droste chocolade, Ruri: een theepakket met koekjes) en d.m.v. bingo werd bepaald wie er als eerste (tweede, derde...) een cadeautje uit mocht kiezen.

Aangezien het helder weer was, was de toegang naar het dak vrij en van daaruit konden we van het uitzicht genieten. Ik had m'n camera mee, dus...



Ergens tussen 10 en 11 uur was het afgelopen en ging iedereen huiswaards. De volgende dag was immers weer een werkdag. Op de weg naar het station nog maar een paar plaatjes geschoten:



Hoewel Japanners niet zo heel veel met kerstmis doen, houden ze wel van mooie lichtjes en dus hangt rond kerstmis de halve stad vol met allerlei kleurrijke versieringen. Als ik de kans heb zal ik binnenkort nog wel wat foto's maken.

Nog even iets niet kerstgerelateerds: ik heb mogelijk uitzicht op een baan! Het betreft het vertalen van handleidingen (Engels -> Nederlands) van apparatuur, zoals fototoestellen. Momenteel ben ik bezig met een proefvertaling en als die in de smaak valt kan ik eens echt centen gaan verdienen! Ik ben benieuwd...

Sinterklaas en JLPT

Zoals sommigen wel weten was het afgelopen vrijdag 5 december en dus tijd voor Sinterklaas om zij die het verdienen blij te maken met allerlei kado's waar ze al dan niet om gevraagd hebben.

Blijkbaar had ie genoeg tijd om ook even langs Japan te varen en e.e.a. aan kado's achter te laten. Voor Ruri waren er o.m. stroopwafels, een Welsch Corgi kalender en een sudoku-boek, en voor mij o.a. een stekkerdoos (had niet genoeg stocontacten), 2 manga en KitKat in verschillende smaken (caramelpudding, meloen, etc). Voor Ruri waren er 2 gedichten in het Japans.



Zaterdag en zondag stonden in het teken van werk!

Eens per jaar in december kunnen niet-Japanners een tentamen afleggen waarmee ze kunnen aantonen wel niveau Japans zij beheersen, in het Engels de Japanese Language Proficiency Test genaamd. Er zijn 4 niveaus, van makkelijk (4) tot moeilijk (1). Twee klasgenoten gingen zondag voor niveau 3.

Ik wil de test volgend jaar gaan doen, maar dan op niveau 2. Dit jaar kon ik alvast een kijkje in de keuken nemen door te assisteren op deze dag. De universiteit waar het festijn plaatsvond was lekker dichtbij en ik hoefde gelukkig niet alles zelf uit te zoeken, aangezien Ruri ook aan het werk ging op dezelfde locatie.

Van te voren was niet helemaal duidelijk welk op niveau de test zou worden afgenomen op deze locatie. Ik hoopte op 4 of 3, dan was ik er zeker van dat mijn Japans tenminste beter was dan zij die de test zouden gaan doen. 2 zou ook nog wel OK zijn dacht ik, maar uiteindelijk bleek onze locatie alleen niveau 1 te doen.
Ik maakte me daar een beetje zorgen over, met name omdat er verwacht werd dat alle mensen van de staf beleefd Japans zouden gebruiken (op de lagere niveaus hoeft dat niet zo, want dat begrijpt men toch niet ;)), maar uiteindelijk viel het allemaal wel mee.

Mijn taak was de boel op de gang in goede banen te leiden en mensen die tijdens de test naar de WC moesten te begeleiden en verder vragen beantwoorden over van alles en nogwat. Hoewel ik soms de vragen niet meteen helemaal begreep en soms 'nee' moest verkopen als ik het antwoord niet wist, ging het op zich wel goed. Op een gegeven moment, tijdens het luisterexamen kwam een meisje al hoestend naar buiten en ging vervolgens, nog steeds continu hoestend, ineengedoken midden op de gang zitten. Ik wist niet zo goed wat ik ermee aanmoest, aangezien ze zo haar hele tentamen miste, maar ze kon ook niet terug naar binnen voordat het hoesten volledig was afgelopen. De man van het geluid die er ook was wilde haar niet terug naar binnen laten, maar ik vond het zielig als ze de test niet af kon maken en liet haar weer naar binnen toen het hoesten was afgelopen.

Achteraf bleek dat tijdens het luisterexamen mensen niet terug naar binnen mogen als ze eenmaal naar buiten zijn gegaan. Het meisje moest aan het eind mee met een van de leidinggevenden en het was onduidelijk of het luisteronderdeel voor haar ongeldig zou worden verklaard.

Ze kwam voordat het laatste onderdeel begon nog naar me toe om te vertellen hoe 't was afgelopen, maar het feit dat mijn Japans ver onder niveau 1 ligt en haar mompelende manier van praten maakte dat ik uiteindelijk niet weet wat er is gebeurd. Ik wil graag denken dat het toch gewoon mee heeft geteld, want dat zou betekenen, dat ik haar daarbij geholpen heb :)

Aan het eind moest er worden opgeruimd en vond de betaling plaats. Die was in cash, dus je kon in ieder geval meteen zien waarvoor je gewerkt had. Het was geen megabedrag, en ik moet nog 2x dit bedrag verdienen voordat ik de prijs van het pak wat ik hiervoor heb gekocht eruit heb, maar toch leuk.

Overigens was zaterdag de voorbereiding op deze dag met uitleg en het ophangen van richtingaanwijzers en andere bordjes om op de dag zelf zoveel mogelijk vragen te voorkomen. Ik vreesde dat ik de uitleg niet zou begrijpen, maar het meeste was wel te volgen of in de loop der tijd achter te komen.

Vanaf volgend jaar zijn er voor niveau's 1 en 2 ook examens in juli en ik overweeg dan niveau 2, Business Level, te proberen. Wellicht kan Ruri dan ook komen werken die dag, zou wel gezellig zijn n_n

Vooralsnog ben ik blij dat het voorbij is en vandaag was een lekker rustig dagje waarin niets bijzonders is gebeurd. Heerlijk! n_n

Japanse eerlijkheid (?) en slangen-sake enzo

Met een druk weekend in aantocht is het de hoogste tijd om op de valreep maar weer eens een bericht plaatsen voordat het echt niet meer te behappen is n_n

De hoogte- en dieptepunten van de afgelopen 2 weken:

Verjaardagsfeestje

Een klasgenoot was jarig en had een aantal mensen van school uitgenodigd voor het vieren ervan in Roppongi. Nou ben ik geen fan van Roppongi, maar het was zijn verjaardag dus vooruit dan maar. Roppongi kan gezien worden als de 'buitenlander-wijk', met veel gelegenheden gericht op met name westerlingen, zoals bioscopen die Japanse films met Engelse ondertiteling vertonen en vooral veel clubs en restaurants waar het personeel Engels spreekt. Mocht ik ooit wanhopig worden wat betreft werk, dan kan ik daar gegarandeerd in de horeca terecht.

Eerst gingen we naar een prijzig steak-restaurant, absoluut niet wat ik (of de andere aanwezigen) van te voren had verwacht. Hoewel het pretendeerde chique te zijn, kwam het restaurant toch niet zo over. Eerder pretentieus. Met name de gigantische gouden medailles, dat een aantal van de chefs om de nek had hangen, waren belachelijk. Maarja, het was niet mijn feestje dus vooruit.

Het eten was best lekker, maar niet super bijzonder. De rekening was pittig, maar de jarige betaalde alles. Wat bijzonder is, aangezien ie pas 19 jaar was geworden. Aan de andere kant is 't ook iemand die verjaardagcadeaus van 5000 euro krijgt, dus hij zal 't wel kunnen missen :)

Het feestje verplaatste zich naar de Britse (stijl) pub Hub en vervolgens naar een Russisch restaurant. Al met al was het best een geslaagde avond, ware het niet dat ik er in de trein op weg naar huis achter kwam dat ik m'n tas was vergeten. Ik had geen zin om nog terug te gaan om vervolgens alleen nog met de taxi thuis te kunnen komen, dus ik besloot de volgende dag pas weer op zoek te gaan.

Ik ging uit van de Japanse eerlijkheid die een van de dingen is die Japan zo'n prettig land maken en was er zo goed als zeker van dat iemand de tas had gevonden en had afgegeven. Ik wist ook bijna zeker (99%) dat ik 'm was vergeten bij de Hub.

Toen ik de volgende dag een kwartier na openingstijd daar aankwam werd mij echter gezegd dat er niets was gevonden! Een grote schok, want ik ben nog nooit iets van belang zijns kwijtgeraakt en al helemaal niet een fototoestel en een elektronisch woordenboek in een keer. Daarnaast was het ook niet bepaald goed voor mijn vertrouwen in de Japanse eerlijkheid.

Voor de zekerheid ben ik toen ook maar even naar het Russische restaurant op zoek gegaan, waar de tas natuurlijk niet was, en vervolgens heb ik aangifte gedaan bij de politie.

Weer thuis kreeg ik ineens een telefoontje van iemand van de Hub die zei dat ze de tas toch gevonden hadden! Hoezee :)
Eenmaal daar weer aangekomen bleek dat de tas niet op de gebruikelijke gevonden voorwerpen-plek, maar ergens anders, was neergezet. De inhoud was nog 100% compleet. Pfff...

Yakiniku

Een week later ben ik met een oud huisgenoot wezen eten. Ondanks dat we elkaar 2,5 jaar niet gezien hadden leek het de gewoonste zaak van de wereld om elkaar weer te zien. Hij heeft inmiddels z'n eigen appartementje (tegelijkertijd zijn kantoor) in Yokohama en woont dus niet tussen allemaal huisgenoten. Wel nog steeds tussen allemaal buitenlanders, want blijkbaar is Motomachi, de wijk waarin hij woont een goede plek om te wonen voor niet-Japanners die voor een lange tijd in Japan verblijven. We zijn wezen yakiniku-en en er was o.m. slangen-sake te drinken. Natuurlijk geprobeerd en net als de slangendrank (niet te verwarren met slangensoep) die ik in Hong Kong had gedronken was het niet te zuipen.
Vervolgens nog langs een cafe geweest waar hij het uithangbord voor verzonnen heeft. De beloning daarvoor was geen geld, maar in plaats daarvan kan hij er elke dag een groot glas bier krijgen. Gezien zijn voorliefde voor bier en de prijzen van drank in Japan lijkt het me een goede deal!

De laatste dagen bezig geweest met de voorbereidingen op pakjesavond, die ik in het klein met Ruri ga vieren en de voorbereiding op een 1,5 dag durend baantje aankomend weekend, waar ik de volgende keer meer over zal vertellen!

Iedereen een fijne Sinterklaasavond en een goed weekend gewenst! n_n

Knip-knip, hap-hap, ploing-ploing...?

Er is alweer een week voorbij sinds het laatste bericht, dus is het de hoogste tijd voor een update.

Afgelopen week is er niet heel erg veel gebeurd. Vorig weekend ben ik naar de kapper geweest en het is zowaar eens goed gelukt. Vier keer is scheepsrecht ofzo...

De eerste keer naar de kapper in Japan was 4 jaar geleden en ik was toen naar de '9 minuten-kapper'. Nu mag dat al genoeg zeggen, en anders de prijs van ong. 8 euro wel, maar ik ging toch en de term 'you get what you pay for' was erg van toepassing. De tweede keer naar de kapper was denk ik 2 jaar geleden. De kapper was ong. 24 euro en hoewel het er allemaal goed uitzag aan 't eind, was er niet zo heel veel van af en moest ik binnen een maand weer. Keer 3 was best goed, behalve dan dat de kapper de bakkebaarden volledig had weggehaald en dat zag er toch een beetje vreemd uit.

Op aanraden van Ruri ben ik naar haar kapper geweest. Die waren misschien niet bekend met het knippen van buitenlanders, maar wel met het knippen van jonge mensen en niet alleen ouderen en zakenmannen. Met een een beetje aanwijzingen van mij - het scheelt dat ik dat nu ook beter kan in het Japans - was het resultaat prima. Kosten (dankzij een 50% kortingsbon van Ruri): 12 euro.

Ook met Ruri + oudste zus wezen yakiniku-en, net als een paar jaar geleden (of was het afgelopen maart?). Het restaurant heet AN-AN (安安） en is zo enorm goedkoop..! Voor een tientje pp zit je vol en dat is ook incl. drinken. Ik geloof dat het een keten is, maar de keren dat ik er heen ben geweest was altijd in Mizo-no-kuchi.

ZO t/m woensdag is er niet veel gebeurd. Di + Wo waren verdraaid koud, maar misschien ben ik niets meer gewend. Het was namelijk alsnog 11 a 12 graden, volgens mij al een tijdje heel gewoon in Nederland.

Donderdag naar een optreden van een vriend (Hide) geweest in Kichijyouji Warp, een klein livehouse-je. Zoals het een livehouse betaamt waren er meerdere bands van verschillende kwaliteitsniveaus. Ik heb het niet vanaf het begin meegemaakt, maar de funk(?)-band die speelde toen ik binnenkwam was best goed, gevolgd door een wat mindere hiphop-groep. Tussentijds was er de mogelijkheid om te babbelen met Hide en zijn vriendin en met de andere leden van Hide's band, waarvan sommigen mij nog herkenden van 2 jaar geleden en anderen gingen zich wederom aan me voorstellen. Hide's band was als laatst en was de beste band van de avond voor zover ik ze had gehoord. Ik heb wel het idee dat ze een echte live-band zijn en geen studioband, want hetgeen ze origineel maakt live, klinkt eerder een beetje raar op CD. Maarja, is misschien iets waar ze nog aan kunnen werken en anders is het gewoon een extra reden vaker naar een live optreden te gaan. Al met al was het erg gezellig en ik ga vast nog wel eens een keer...

Gisteren met Ruri naar een klein yakitori-restaurant geweest in Sangenjaya, de buurt waar ik woon. De zijstraatjes barsten van de kleine restaurantjes, sommigen met plek voor zo'n 5 a 6 personen, en die zijn vaak interessanter dan de grotere restaurants aan de brede straten. Vooral als buitenlander, want die komen er niet zo vaak :) En dat vind ik toch leuker, 'to boldly go where no other foreigner has ever gone before'.

Ik ga zeker nog wel andere restaurantjes bezoeken en dan verschijnt de recensie vast wel hier op m'n weblog.

Nu moet ik weer eerst iets beleven voordat ik wat kan schrijven... ;)

En dan nu... foto's!

Niet veel, maar toch :)
Laten we maar beginnen met een foto van het huis, of tenminste het (doodlopende) steegje waar het verstopt zit.


Een Japans 'fietspad'. Dit is overigens het enige fietspadachtige wat ik tot nu toe in Japan ben tegengekomen. Het grootste deel van de tijd fiets je op de busbaan of de stoep (officieel mag dat niet meer, maar dat houdt niemand tegen en je wordt er ook niet voor aangehouden).


En natuurlijk mijn fiets! Mede mogelijk gemaakt door de collega's van de ING ;) De horizontale buis op het stuur is het voorlicht. Het slotje dat onder het zadel hangt is hier meer dan genoeg om je fiets mee te beschermen aangezien fietsen toch niet gestolen worden. Mogelijk helpt daarbij dat elke fiets verplicht geregistreerd staat bij de politie en je je fiets ook kwijt bent als je niet aan de politie kunt aantonen dat ie van jou is of dat je weet op wiens naam ie geregistreerd staat. Registratie werd overigens door de winkel afgehandeld. Lekker makkelijk! n_n


En nog even twee foto's genomen met de D90 (bovenstaande was met m'n Powershot). Moet nog wel even oefenen met het toestel in het algemeen en nachtfotografie in het bijzonder ;)
Foto's zijn een beetje bewerkt (vooral om de gebouwen recht te zetten). Locatie: Minato-mirai in Yokohama.



Zow, dat was het weer even. Volgende meer meer foto's (maybe)!

Er zij...een update!

De tijd vliegt.

Inmiddels begin ik het idee te krijgen dat ik niet meer 'op vakantie' of 'een tijdje weg van huis' ben, maar lijkt het leven hier nu steeds meer 'het gewone leven' te zijn. Natuurlijk is het nog steeds verre van gewoon, maar de meeste dingen zijn wel gewend.

Even een update van de afgelopen 2 weken.

Weekend van 1 en 2 november

Met Ruri naar de film geweest ("P.S. I love you") in Roppongi Hills en daarna naar de hoogste verdieping van het gebouw om over nachtelijk Tokyo uit te kijken. Eigenlijk wilden we het dak op, wat sinds een half jaar mogelijk is, maar dat was afgesloten vanwege te harde wind. Jammer, want op het observatiedek waren we al eens geweest.

Ook naar een bar geweest (区と間) in Ikejiri-Ohashi, enigzins bij mijn huis in de buurt, maar toch nog wel een half uur lopen, waar ze meer dan 200 soorten Umeshu (pruimenwijn) (schijnen te) hebben. We hebben een aantal kikisake sets (4 kleine proefglaasjes met verschillende soorten umeshu) besteld, om eens te proeven wat voor mogelijkheden er allemaal zijn in umeshu-land. Erg interessant (en lekker!) en ik zal er zeker nog wel vaker te vinden zijn.

Zondag naar Tokyo Disneyland geweest. Het was mooi weer en weekend dus erg druk! Maar als je de meest populaire attracties laat zitten valt het wachten nog wel mee. En goede timing helpt ook. Zo zijn we tijdens de parade naar 2 drukbezochte attracties geweest, aangezien die altijd zeer goed bezocht wordt (sommige mensen gaan alvast 2 uur van te voren langs de route van de parade zitten, zodat ze zeker weten dat ze alles goed kunnen zien).

Weekdagen van 3 t/m 7 november

Weinig in gebeurd. Wel mijn toestemming om part-time te mogen werken opgehaald, dus dat mag vanaf nu! Heb nog niet zo heel hard gezocht, maar ga deze week maar eens wat meer mijn best doen. Ik wil niet in een restaurant of cafe werken en ik ben geen 'native' Engels spreker, waardoor ik geen (moeilijk een) docent Engels zou kunnen worden. Dat maakt het wel gelijk heel lastig, want veel ander werk is er niet te vinden. Maar ik ga kijken wat Tokyo zoal te bieden heeft!

Vrijdag met een Engelse huisgenoot wat wezen drinken, maar verder vooral gepoogd niet alteveel geld uit te geven :) Is redelijk gelukt, maar het kan nog beter...

Afgelopen weekend (8,9 november)

Na ruim een maand van 19~23 graden + geen regen, begint het hier nu toch ook herfst te worden. Koud (12~15 graden) en regelmatig regen (hoewel het nog niets voorstelt in vergelijking met NL). Derhalve hebben we (Ruri en ik) er een lekker binnen-weekend van gemaakt, voornamelijk bestaand uit films kijken en uitslapen. Ik ben erachter gekomen dat Japanse DVD's ook op deze laptop kunnen worden afgespeeld (geen problemen met regio's e.d.), dus kan ik ook regelmatig de videotheek bezoeken. Hoezee! Binnenkort maar eens lid worden.

Deze week (t/m donderdag)
Gisteren voor het eerst sinds een half jaar weer met een Japanse vriend (Hide) afgesproken. Zoals gebruikelijk ging het gesprek al gauw over waarom Japan beter is dan Korea, een vast gespreksonderwerp blijkbaar, maar desondanks toch erg gezellig. Eerst naar een izakaya geweest, vervolgens het feestje verplaatst naar de Hub waar zijn vriendin ook heenkwam. Tenslotte in Kabukichou (het 'gevaarlijke'/'sleazy' gedeelte van Tokyo, maar toch erg schattig allemaal) raamen gegeten en vervolgens naar huis. Ondanks dat het een doordeweekse dag was werd het redelijk laat en was ik blij dat ik met de fiets was gegaan, anders was het een heel stuk lopen (of waarschijnlijk eerder wachten op de eerste trein). Vandaag maar weer eens vroeg naar bed!

The aliens have landed

Het is alweer zaterd...oh, wacht, woensdag...

Hoog tijd voor een update dus. Niet zoveel zin in een uitgebreid verhaal, dus bij deze alleen wat hoogtepunten (ja, ja, na 3 weken begint dit weblog al te verzanden).

ARC

Vorige week woensdag heb ik eindelijk mijn Alien Registration Card gekregen. Hoera! De ARC geldt als Japans identificatiebewijs en dus heb ik nu meer rechten dan een toerist. Ik kan er bijv. lid mee worden van de bibliotheek of videotheek en ik kan een telefoon aanschaffen. Dat laatste heb ik inmiddels gedaan. Kan ik eindelijk bellen en gebeld worden (hoewel dat meer neerkomt op mailen en gemaild worden, aangezien dat veel goedkoper is en vrijblijvender als het gaat om de tijd van beantwoorden) en heeft daarnaast als fijne bijkomstigheid dat ik nu weer een klok op zak heb (heb geen polshorloge). Hoef ik m'n Nintendo DS niet meer als klok mee te nemen :) Voor geinteresseerden in de telefoon, het is een FOMA SH706i. Zegt mij zelf verder niks, maar zit van alles en nogwat op waarvan ik niet weet hoe het werkt :)

Telefoon kopen was nog een heel gedoe. Bankpas bleek niet te werken, creditcard ook niet, dus uiteindelijk moet ik maandelijks al de rekening komt die betalen bij de Convenience Store. Op zich niet zo'n probleem, maar wel jammer.

Baito

Verder ben ik naar de immigratiedienst geweest om toestemming aan te vragen te mogen werken naast de studie. Die toestemming heb ik inmiddels binnen. Hij moet nog bestempeld worden door de school en dan moet ik nogmaals naar de immigratiedienst om 't officieel te maken.

Fiets

Inmiddels ook een fiets gekocht. Het is een nieuwe en moet nog in elkaar gezet worden, dus ik heb 'm nog niet, maar kan niet wachten tot ik er op kan fietsen. Ten eerste gaat me dat veel tijd schelen, zeker als ik naar school moet (is nu met de trein 45 min en 2x overstappen terwijl de school minder dan 6 km van huis is), en daarnaast veel geld, zo'n 25,- per week. Binnen 1,5 week heb ik 'm.

School

Ik zit amper 3 weken op school en heb inmiddels al een tentamen moeten doen dat zou bepalen of ik wel of niet door mocht naar het volgende 'jaar'. De tentamens lopen namelijk (blijkbaar) niet gelijk met de semesters, wat dus kan betekenen dat iemand die nog geen 3 weken de studie volgt al geconfronteerd wordt met een tentamen over 200 kanji. Gelukkig kregen we een aantal dagen van te voren een overzicht van welke leeswijzen (er zijn er meerdere) bij welke kanji het belangrijkst
zijn en kon ik me daarop concentreren. Uiteindelijk
bleek het tentamen behoorlijk eenvoudig en mag ik gewoon door naar de volgende 200 :)

En verder...

Qua vrije tijd veel dingen gedaan met Thomas (en een Nederlandse vriend van hem) en met Ruri, voornamelijk op het gebied van karaoke en eten. Zo zijn we twee keer naar AMA geweest, een Indiaas/Nepalees curryrestaurant dichtbij de guest house waar we 4 jaar geleden verbleven en die te lekkere Saag Mutton maakt, heb ik nog meer curry gegeten tijdens het Thai Festival in Yokohama en zijn we met z'n vieren ook nog wezen all-you-can-eat yakiniku-en (soort indoor barbecue). Oh ja, en gisteren naar een raamen(noedels)-tent geweest waar je precies kon aangeven hoe sterk de soep moest zijn, hoeveel knoflook, hoe pittig, wel/geen vlees/bosui, etc. Was wel lekker maar niet zoooo bijzonder. De Japanners denken er blijkbaar anders over want er stond een enorme wachtrij!! Ik snap de lol toch niet helemaal. Het is leuk dat je zelf zoveel mag bepalen, maar ondertussen zit je aan een bar met links en rechts van je een schotje, waardoor je je buren niet kan zien, voor je een gordijntje, zodat je het personeel niet kan zien, dus gezellig is het niet. En je hoort nog steeds overal geluid vandaan komen, dus tijd voor jezelf kun je 't ook niet echt noemen. Naja, was alsnog wel aardig om eens geprobeerd te hebben :)

Zow, zijn we voorlopig weer even bij. Nu proberen de komende week niet alteveel mee te maken.... ;)

Tot de volgende blog :)

Een week van tegen- en meevallers

Het is alweer zaterdag en dat betekent dat er wederom weer een week voorbij is. Een week waarin ik veel heb geprobeerd wat mislukte, maar ook een zeer vermakelijke week.

Ongeveer anderhalve week geleden heb ik de Alien Registration Card aangevraagd en twee bewijzen van die aanvraag ontvangen (gekocht). Die bewijzen zouden ongeveer evenveel toegang tot dingen kunnen verlenen als de kaart zelf, maar heb er tot nu to weinig (doch niet niks) aan gehad.
Het enige succes dat ik ermee geboekt heb is het openen van een bankrekening, gisteren (wel belangrijk!). Toen ik vorige week bij de Mitsubishi UFJ Bank vroeg wat ik nodig had om een rekening te openen was het antwoord: zo'n bewijs van aanvraag, m'n paspoort en een inkan/hanko, oftewel een naamstempel, wat de Japanners gebruiken i.p.v. een handtekening onder documenten etc. Die had ik natuurlijk niet, en heb die gelijk laten maken. Dat duurde ongeveer een week en afgelopen donderdag was ie dan klaar. Terug naar de bank.

Nu was het antwoord ineens: 'je moet minimaal al 6,5 maand in Japan wonen voordat je een rekening kan openen. Leuk dat ze dat niet een week eerder hebben verteld...

Vervolgens thuis op internet gekeken en het schijnt dat er inderdaad een aantal banken is dat dit soort dingen doet en zegt, maar dat het geen vaste regels zijn. Oftewel, als ik de volgende dag naar dezelfde bank zou gaan en er zou iemand anders zitten, dan had het wellicht wel gekund.

Ik had geen zin om dat uit te proberen en ben naar een volgens 'lotgenoten' op internet 'buitenlandervriendelijke' bank gegaan in een wijk waar van de mensen die op straat rondlopen een derde buitenlands is (Hiroo, nabij mijn taalschool) en daar was het in een uurtje allemaal geregeld. Ik heb nu een Japanse rekening en de pinpas krijg ik volgende week. Jeuh!

Met een rekeningnummer kon ik, dacht ik, ook een mobiele telefoon aanschaffen. Dus op naar de Docomo-shop bij mij in de buurt. Daar bleek echter weer dat het bewijs van aanvraag van de ARC niet voldoende was en ik moet dus tot a.s. woensdag wachten tot ik die kaart echt in handen heb. Grrr...

Ik ben wel blij dat, ondanks dat het veel moeite en energie kost, in staat ben om nu in het Japans dit soort aanvragen te doen en als iets niet kan of geweigerd wordt, ik meestal ook wel snap waarom dan (wat niet gelijk staat aan dat ik het ermee eens ben).

Vandaag ga ik proberen een fiets te kopen. Die moet ook op je naam gezet worden, dus ik ben benieuwd of dat zonder ARC kan... (ik vrees voor het antwoord daarop). Hoe sneller ik een fiets heb hoe beter, want ik ben nu op schooldagen toch ongeveer 4 euro kwijt en dat is dus zo 20 euro per week voor school alleen al. Zonde, aangezien het niet hoeft...


Wat heb ik verder gedaan afgelopen week?

Met Thomas naar de Tokyo Game Show geweest (in Chiba, maar je moet er wat voor overhebben). Was wel leuk, maar heel druk, dus je kon bijna niets spelen. Ook zijn we naar een swanky bar genaamd Neko-Hachi geweest, een sigaren en whisky bar die vooral voort blijft bestaan door de stamgasten en de prijzen en overall swankiness. We hebben in totaal 2 andere gasten gezien, maar aangezien er aan de bar ongeveer 7 mensen konden zitten betekent dat toch nog wel een redelijke bezetting (voor een doordeweekse dag). We hebben er een glas Evermore, 21 jaar oude whisky gedronken en die smaakte goed. Onze portemonnee (vooral die van mij) kon niet meer aan dus daar hebben we het ook maar bij gelaten.

Gisteren zijn we nog voor een karaoke all-nighter gegaan. Vreemd genoeg vandaag niet schor, noch een kater, noch moe. Nu al gewend...? :)

Hmm, nog genoeg andere dingen gedaan, maar ik vind het wel weer even mooi zo! Ik ga maar eens op fietsenjacht (kan een kort tripje worden, maarja)!

En dat is eeen...

Inmiddels is het weer zaterdag en dat betekent dat er alweer een week voorbij is sinds aankomst in Japan. One down, 51 to go...
.
Realiseer me nog steeds niet altijd dat ik hier nog wel even zit en dat dus niet elke dag perse optimaal benut hoeft te worden. Als in 'ik moet echt nog dit of dat gegeten hebben voor ik weer wegga', want dat weggaan duurt toch nog wel even :)

Inmiddels 3 schooldagen achter de rug. De grammatica (3 lessen per week) valt tot nu toe mee, de kanji zijn nog wel lastig, maar ik ga er m'n best voor doen. Ik merk wel dat ze beter blijven hangen als je ze tijdens een les en niet zelf thuis probeert te leren.

Gisteren kwam Thomas aan in Japan voor een 3 weken durende vakantie. Het is alweer ruim 4 jaar geleden dat we samen in Tokyo rondzworven, maar het was geen enkel moment vreemd om elkaar hier weer te zien.

We hebben de vrijdagavond goed besteed, met sushi, karaoke, een bezoekje aan de Engelse pub The Hub (waar we ooit de beruchte "wodka" Spiritus hebben gepoogd te drinken) en de 300yen Bar, die nu de Coins Bar heet, omdat de drankjes er niet meer 300 yen zijn (maar 315).

Vandaag voor het eerst met mijn nieuwe camera verder dan 100 meter van huis gegaan. Goed ingepakt in een vest ben ik een verlaat verjaardagscadeautje gaan kopen voor Thomas. Daarvoor ging ik naar Kappabashi-doori, oftewel het keukengerei-district.
In deze (lange) straat zitten allerlei winkels die keuken/restaurant gerelateerde dingen verkopen. Restauranteigenaars komen hier hun inkopen doen, maar ook (voornamelijk) veel 'gewone' mensen en toeristen weten hun weg hiernaartoe te vinden.

Mijn doel was het kopen van een plastic replica van een stuk oo-toro, oftewel het beste stukje van de tonijn (en het duurste) en een van Thomas' favoriete sushi. Daarin ben ik geslaagd (en ik heb ook een stukje Ikura met komkommer voor mezelf gekocht, niet omdat ik dat zo lekker vind, maar hij lijkt zo verdraaid goed op 'da real thing'):


Omdat ik toch al in de buurt was, ben ik toen gelopen naar Asakusa, de 'oude' wijk van Tokyo, waar ik mijn camera nog wat verder wilde uitproberen. Ik heb nog een hoop te leren en kreeg niet alles voor elkaar wat ik wilde, maar het was ook niet geheel voor niets.


Aangezien ik toch in Asakusa was ben ik ook nog even langs een winkeltje geweest dat bekend staat om z'n senbei (soort rijstcrackers) en er daar enkele gekocht (heb me ingehouden vanwegen de financien, 'tis immers geen vakantie :))


Hoe ze smaken weet ik nog niet..... :)

School, visumstuff & things that go flash in the night

School

Gisteren was het tijd voor de plaatsingstest die zou bepalen in welke klas (op welk niveau) ik terecht zou komen. De test bestond voornamelijk uit het hardop oplezen van zinnen met veel kanji (=chinese karakters). Dat ging best wel goed. Daarna moest ik een aantal grammatica-vragen beantwoorden. Dat ging ho-pe-loos slecht.

Derhalve wilde de directeur en de testafnemer me aanvankelijk in de "Beginner 3"-klas stoppen. Dat klonk me wel erg laag in de oren en dus kwam ik met het argument dat ik het officiele niveau ３級(3kyuu), oftewel conversatieniveau zonder probleem zou moeten kunnen halen en toen werd besloten dat ik de "Intermediate 1"-klas zou mogen proberen. Jeuh!

Dussssss... zat ik vandaag om 13:30 met 3 klasgenoten in de Intermediate 1 klas te luisteren naar hoe je moet zeggen hoe iemand iemand anders iets laat doen/toestaat. Het bleek niet zo moeilijk en ik was blij dat ik niet in beginner 3 zat. Iedereen was verbaasd dat dat uberhaupt ooit was overwogen en de docente vroeg zich af of ik niet een niveau te laag zat.

Dat laatste denk ik niet. Het zou kunnen, maar een beetje herhaling kan absoluut geen kwaad (mijn grammatica is immers niet zo goed). Ik heb gezegd dat ik het nog een weekje aanzie, maar eigenlijk heb ik wel min of meer besloten gewoon in deze klas te blijven.

Morgen is het kanji-tijd. We zijn benieuwd.... Ik denk dat het niet zo heel moeilijk zal zijn (gezien de karakters die m'n klasgenoten gisteren hebben geleerd - o.m. 走る、歩く　＋　場所).

Visumstuff

Vanochtend naar het registratiekantoor van de wijk waar ik in verblijf geweest en daar een gaijincard, of Alien Registration Card, aangevraagd. Daarmee kan ik me legitimeren i.p.v. met mijn paspoort en kan ik een werkvergunning aanvragen, bankrekening openen en mobiele telefoon kopen. Omdat het 2 weken duurt totdat ik die kaart krijg heb ik 2 bewijzen van aanvraag aangevraagd en direct gekregen zodat ik die dingen alvast kan gaan doen. Morgen maar een bankrekening openen dan maar...? We see well....

& things that go flash in the night...!

Ok, ok, ik kon het niet laten en heb ondanks de stijgende yen, het stemmetje in m'n hoofd dat zegt'geduld' en wat er nog meer zij de Nikon D90 gekocht. Hoeveel ie kostte ga ik niemand mee lastig vallen (inclusief mijzelf), maar in ieder geval heb ik er vooralsnog geen spijt van. Tot nu toe heb ik alleen nog foto's in auto-modus genomen, thuis en buiten (het was avond, vandaar de titel van dit stukje) en ben tot nu toe erg onder de indruk. Ik snap nog heel veel niet en de volledig Japanse handleiding helpt daar ook niet erg bij, maar dat komt nog wel. Voordat de herfstkleuren hun intrede doen kan ik in ieder geval nog even oefenen (en dat ga ik ook zeker doen!)

Foto's volgen (echt waar)!

Even lekker bloggen...

Ja ja, daar is ie dan. Het moest er toch van komen, en ik kon beter niet al te lang wachten, want dan heb ik teveel te vertellen (en er geen zin meer in).

Inmiddels is het alweer de derde dag in Tokyo. Om 13:00 ongeveer opgestaan, oftewel nog niet helemaal aan het normale ritme gewend. Gelukkig heb ik vandaag nog vrij.

Dag 1
...bestond voornamelijk uit reizen (of zo voelde het): ik heb in een auto, 2 vliegtuigen, een bus (op Heathrow) en 4 treinen/metro's gezeten en daarnaast ook voldoende gelopen om uiteindelijk bij het guesthouse aan te komen. Dat was nog behoorlijk zoeken, maar ondanks dat en al het reizen, kan ik zeggen dat de reis toch vrij soepel is verlopen.

Het huis en de kamer zijn wel in orde. De kamer is groter dan gedacht en het huis minder obscuur (hoewel wel ergens in een hoekje weggestopt tussen allerlei andere gebouwen), maar er moest/moet nog wel e.e.a. gebeuren. Draadloos internet kreeg ik niet aan de praat en had geen kabel bij me, maar na een kabel gekocht te hebben kon ik via een aansluiting in de kamer van een huisgenoot uiteindelijk toch contact maken. Ook had en heb ik nog steeds geen gordijnen, voorlopig heb ik van een deken iets gefabriceerd. Vanmiddag zie ik de persoon die de boel een beetje organiseert (of dat zou moeten doen) en die zal daar maar voor moeten zorgen. Vooralsnog heb ik niets betaald, dus kan altijd nog weg :)

Terug naar zaterdag. Het weer in Tokyo zijn, alsmede het weer ontmoeten van Ruri, was alsof ik nauwelijks ben weggeweest, ondanks dat daar alweer een half jaar in Nederland tussen heeft gezeten. De straten zijn bekend, de winkels en de treinen ook. Er is hooguit een aantal winkels weg of bij, maar voor zover ik heb gezien is dat nog op 1 hand te tellen.

Dag 2
...begon met uitslapen. Het inslapen ging moeilijk, maar toen dat eenmaal was gelukt was het uitslapen niet echt een probleem. Voor vertrek was ik van plan om als eerste lunch (op zaterdag niet echt lunch gegeten) ebi tendon te gaan eten (gefrituurde garnalen op rijst), maar inmiddels had ik meer trek in raamen (japanse variant van de chinese noedels, voor de niet ingewijden) en dus zijn we naar mijn/ons favoriete raamen restaurantje gegaan. Het was even lekker als altijd.

Ondat er toch niet aan te ontkomen valt daarna met Ruri naar karaoke geweest. Ik moet duidelijk weer even oefenen.... :)

's Avonds ging Ruri naar huis, ik ben nog even in Shibuya gebleven om naar Nikon D90's te kijken en avondeten te nuttigen. De yen wordt tegenwoordig met de dag duurder (nu zo'n 15% meer dan 4 weken geleden) ten opzichte van de euro, en eigenlijk was ik niet van plan om z.s.m. een camera te kopen. Maar als de yen blijft stijgen dan is nu beter dan straks. Daarnaast is er nu een actie gaande bij minstens twee winkels dat mensen met een ledenkaart i.p.v. 10% nu 25 a 26% bonuspunten krijgen. Ik weet niet tot hoelang die actie loopt, maar denk dat het hoe dan ook gunstig is om 'm binnen dat termijn te kopen.

Die bonuspunten houden overigens in dat je zoveel procent van het aankoopbedrag op je kaart krijgt en dat weer kunt uitgeven bij dezelfde winkel (toch zo'n 300 euro 'korting' dan).

Avondmaaltijd bestond uit sushi. 14 stukken voor 6 euro. Omdat het kan.

Dag 3
Oftewel vandaag. Nog niet veel gedaan, behalve tot veel te laat in bed gelegen te hebben. Ik was dolblij op zaterdag met het weer: zonnig, warm (24 graden) en droog (!), maar afgelopen avond en nacht was daar weinig van over en heeft het ook hier geregend. Constant geregend, en hard! Gelukkig is het nu weer droog en voor zover ik weet zijn de komende dagen weer ok. We zullen zien!

Ik had voor vandaag allerlei plannen, maar daar komt het niet echt van. Ik denk dat ik 't vandaag bij het doen van boodschappen hou, en misschien de buurt nog een beetje verkennen.

Plannen voor de komende dagen:

Di: Plaatsingstest bij de school, welke gaat bepalen op welk niveau ik ga beginnen en dus in welke klas ik terecht kom
Wo: Eerste lesdag. Van/tot hoelaat weet ik nog niet.
Do: les.
Vr: les en 's avonds sushi en/of karaoke met Thomas die dan net in Japan is aangekomen.

Tegen die tijd zien we wel weer verder. Ik hou jullie op de hoogte! n_n
Foto's en dergelijken volgen nog!