Golden Week

De afgelopen week was het Golden Week in Japan en dat betekende... een hele week vrij! Hoezee.

Golden Week is een periode van 8 dagen waarin 4 feestdagen vallen en dat betekent bij de meeste scholen en een redelijk aantal bedrijven een week vakantie (ook de tussenliggende dagen dus). Ruri's universiteit natuurlijk niet - zij moest gewoon studeren op de tussenliggende dagen - maar ook zij had tenminste de echte feestdagen vrij.

Dat kwam mooi uit, want afgelopen zaterdag vierden we ons 3 jaar samen zijn. We hadden een mooie kamer geboekt in het Tokyo Dome Hotel, op de 33e verdieping en ik heb haar mee uit eten genomen naar La Table de Joel Robuchon, een Frans restaurant in Ebisu Garden Place. Boven La Table zit nog een ander restaurant van Robuchon, namelijk Chateau Restaurant Joel Robuchon, maar dat was ditmaal net iets boven het budget (ongeveer 250 euro per persoon). La Table was ook prijzig, maar goed te betalen.

Vorig jaar zijn we ook Frans wezen eten, bij het restaurant van Hiroyuki Sakai, La Rochelle, en het risico is dan dat je beide restaurants gaat vergelijken. Sakai's restaurant was weliswaar wat duurder, maar ook iets gezelliger, minder (ja minder) stijf en ook lekkerder, maar gelukkig was La Table zeker een goede en lekkere manier om ons samen zijn te vieren.

Overigens zou voor liefhebbers van, het inmiddels allang niet meer bestaande programma, Iron Chef (oftewel Thomas) de naam Joel Robuchon bekend in de oren moeten klinken :)

Na het eten gingen we terug naar het hotel. We moesten voor 21:30 terugzijn, aangezien een bekende band (X Japan) een speciaal optreden gaf in de Tokyo Dome en veel bezoekers van dat optreden in hetzelfde hotel verbleven als wij. Met slechts 8 liften voor een hotel van 40 verdiepingen zou dat dus een hoop wachten betekenen.



De volgende dag was het tijd om uit te checken en Ruri ging rechtstreeks door naar haar ouders waar ze 3 dagen zou verblijven. In die 3 vrije dagen heb ik niet zoveel gedaan. Ik heb twee Engels lessen door laten gaan (toch weer bijna 40 euro), heb wat huiswerk gemaakt en gepoogd deel 1 van een oude manga te vinden, maar dat blijkt (zo goed als?) onmogelijk. Maandag ben ik met Hide, zijn vriendin en iemand van de Engels lessen naar Guru Guru, de bar bij mij in de buurt geweest, waar de eigenaar me inmiddels kent (ondanks dat ik er pas 4 keer ben geweest). De jongen van m'n Engels les wil ergens een feestje geven en is al een tijd op zoek naar een goede locatie, dus ik had Guru Guru aangeraden. Het beviel hem goed en het ziet er naar uit dat hij het feestje ook daadwerkelijk daar gaat geven.

De afgelopen twee dagen was het weer belabberd en dus heb ik veel tijd binnen doorgebracht. Met uitrusten is ook niks mis! Vanaf vandaag was er weer gewoon school en dus uit met het geluier. Gelukkig is het alweer bijna weekend ;)

Bruiloft = Bingo?

Sinds mijn vorige bericht is er weinig gebeurd, maar ik vond dat ik toch maar even mijn weblog bij moest werken.

Ik mijn vorige bericht had ik het over een bruiloft-afterparty waar ik heen zou gaan. Mijn Koreaanse buurmeisje van mijn eerste verblijf in Japan was inmiddels getrouwd met een in Japan wonende Koreaan en Hide en ik waren voor het feestje in Yokohama uitgenodigd. Met hoge verwachtingen had ik mijn camera meegenomen, maar uiteindelijk is het ding m'n tas niet uitgeweest.

In plaats van dat je een cadeautje en/of geld meeneemt, is er een toegangsprijs van 60 euro voor mannen en 55 euro voor vrouwen. Niet bepaald goedkoop voor iets dat maximaal 2,5 uur duurt, maar als het dan bijzonder/leuk is, dan maakt het mij ook weer niet zo heel veel uit. Helaas bestond bijna de hele periode uit..........

...BINGO!

Bij mij komt er dan een soort bejaardentehuis-beeld naar boven, of op z'n minst een resort in Spanje met alleen maar Nederlanders die niet van het resort afkomen en 's avonds, als ze niet meer in de zon kunnen liggen, vermaakt moeten worden. Hier wordt er blijkbaar een trouwfeestje mee opgeleukt. Best, op zich, maar als het hele feestje 2,5 uur duurt, dan is 1,5 uur bingo toch wel erg lang...

In ieder geval kon er tussendoor gegeten en gedronken worden (dat was dan wel allemaal in de prijs inbegrepen), maar qua eten was er weinig keus. Met name Hide probeerde er nog wat van te maken door zo vaak mogelijk op te scheppen.

De belangrijkste reden om er heen te gaan was in ieder geval geslaagd, en dat was dat de bruid het leuk vond dat we er waren. We hebben weinig met haar kunnen spreken, maar wel met haar broer, die voor het weekend naar Japan was gekomen. Hij kon weinig Japans, dus zat ie bij Hide en mij aan de tafel wel goed. Er waren ook wat andere Koreanen waar hij mee kon praten, maar de meeste aanwezigen waren toch wel Japanners.

Na afloop zijn we met hem nog even langs de haven van Yokohama gelopen en naar en straat performer gekeken, het hoogtepunt van de avond. Vervolgens gingen we terug naar Tokyo waar we noedels hebben gegeten bij mijn favoriete noedelrestaurant en daarna gingen we toch redelijk tevreden naar huis.

Sindsdien heb ik mijn tijd voornamelijk besteed aan school, Engels conversatiegebeuren en voorbereiding op hopelijk meer vertaalwerk. Mij is door het vertaalbedrijf gevraagd of ik misschien niet ook wilde gaan vertalen van het Japans naar Engels. Daarvoor heb ik een proefopdracht moeten doen en die ging naar mijn idee best goed. Het resultaat laat echter erg op zich wachten, dus of het allemaal doorgaat weet ik nog niet.

Verder ben ik bezig geweest met het bepalen van een terugvliegdatum. Deze kon ik bij aankoop van mijn ticket vorig jaar nog niet vastleggen en derhalve stond ie tijdelijk op 1 mei dit jaar. Als alles goed is gegaan -ik geloof het pas als ik de bevestiging binnenheb- dan gaat de terugreis plaatsvinden op 2 oktober.

Tot daarna dus! Natuurlijk zal ik tot die tijd regelmatig mijn weblog updaten, zodat ik in oktober weinig meer te vertellen heb :)

Hanafubuki

De sakurabloesem bloeit hooguit twee weken en de Japanners benutten die tijd ten volste door zoveel mogelijk te gaan hanami-en, oftewel bloemetjes kijken. Dat kan door gewoon naar een park te gaan en naar de bloesem te kijken, maar een groot deel neemt een kleedje mee en gaat onder de bomen picknicken, bij voorkeur met zoveel mogelijk snacks en alcohol mee. Je kunt eigenlijk zeggen: hana yori dango, oftewel belangrijker dan de bloemen zijn de dango (een soort snack, oftewel eten), want de sakura wordt meer als excuus gebruikt om te gaan picknicken dan dat men echt bloemetjes gaat kijken.

En dat doet men dan ook in grote getalen.

(yoyogi park op een sakuravolle zaterdag, niet de juiste plek om te zijn voor je rust)

En als we dan toch al met sakura gerelateerde termen aan het smijten zijn, doen we er nog maar een: hanafubuki, oftewel bloemen-sneeuwstorm. Als de bloesem klaar is met bloeien, dan worden de wittige blaadjes door windvlagen van de bomen gerukt en als een sneeuwstorm door de lucht geblazen. Ik heb geprobeerd er foto's van te nemen, maar de foto's zijn niet half zo interessant als het echt meemaken. Echter, wegens gebrek aan 'the real thing', bij deze toch maar een paar geschoten plaatjes:

(hiroo, vlak bij m'n Japans-school)

(Meguro-gawa, in de buurt van mijn huis)

De sakuratijd is doorgaans ook de start van de lente, en we hebben de laatste dagen dan ook van heerlijk lenteweer kunnen genieten. Gisteren was de warmste dag tot nu toe met 24 graden, maar de andere dagen doen er met 20+ graden niet echt voor onder.

Volgende keer:
- een Koreaanse bruiloft afterparty in Japan
- werkontwikkelingen
- en vast nog veel meer!

GVR in Tokyo

Zoals in m'n vorige bericht aangegeven was het moment van vertrek van mijn vader het moment van aankomst van Ghoe, Vlien & Rich (GVR).

Ghoe en Vlien waren al eens in Japan geweest, maar voor Rich was het de eerste keer. En hoe kun je Japan beter aan iemand introduceren dan met een all-night karaokesessie??

De middag werd gebruikt om uit te rusten en daarna gingen we ervoor. Gewoonlijk zing in met karaoke veel Japanse nummers, maar aangezien we nu voornamelijk veel nummers met z'n tweeen (of meer) zongen, was het repertoire nu voornamelijk Engelstalig. Omdat deze sessie wel enigzins leek op eentje van bijna 5 jaar geleden, met Ghoe, Vlien en Thomas, vond ik het wel leuk om namens Thomas een Japans nummer te doen en onze all-time karaoke-klassieker Wanted (dead or alive) van Bon Jovi.

Om 4 uur hadden we het wel gezien en wandelden we nog even door het, in vergelijking met overdag, stille Shibuya. Helemaal uitgestorven is het er nooit, maar het kwam enigszins in de buurt.

De volgende dag was voor iedereen een rustdag -ik heb deze voornamelijk met Ruri doorgebracht- en de dagen daarna zijn we o.a. naar Shinjuku gyoen, Asakusa en nog wat meer Shibuya geweest. Ook heb ik een kleine rondleiding gegeven door mijn buurt, Sangenjaya, o.m. de Carrot Tower, met uitzicht over de stad en natuurlijk mijn huis. 's Avonds zijn we wat wezen drinken bij een barretje in de buurt, waar ik een keer eerder was geweest toen mijn Franse huisgenoot daar ging DJ-en. Ghoe en Vlien waren erg geinteresseerd in de jongen die daar iets wat op een joint leek aan het draaien was en ik voornamelijk in de interessante dingen op het menu, waarvan het interessantste de knoflook-sake was. Het kon bestempeld worden als 'huiswijn' aangezien het door de barman (eigenaar?) van de bar zelf was gemaakt en het was extreem knoflook-ig. Het smaakte zo, het rook zo. En het was natuurlijk ook nog eens supergezond. Daarna op aanraden van de barman nog een glas slangen-sake gedronken voor nog meer power en de rest van de week kon niet meer stuk.

Afgelopen vrijdag had ik vrijgenomen van school en gingen we met z'n allen naar Kamakura. We volgden ongeveer dezelfde route als de week ervoor met mijn vader, maar dan precies andersom. Oftewel eerst de tempel waar ik de naam niet van weet, daarna over dezelfde straat richting 't strand, daar geluncht en over het strand verder terug richting Hasedera en de boeddha. Tegen die tijd was het inmiddels bijna 4 uur, dus was er geen tijd meer voor allebei. Aangezien bij de Daibutsu alleen de Daibutsu te zien is, en verder niet veel, gingen we naar Hasedera.

Vervolgens gingen we terug naar Shibuya om daar nog wat te eten, foto's te nemen (purikura - ga ik wellicht nog eens uitleggen) en afscheid te nemen.

De week was snel voorbijgegaan en het was jammer dat ze weer gingen, maar aan de andere kant kon ik het weekend erna weer eens even lekker uitrusten.

Zondagavond nog even wezen sakura-kijken in Rikugien, een Japanse stijl tuin/park. Daar was het enorm druk, aangezien slechts t/m vandaag men 's avonds naar binnen kan om de bomen te bekijken.


Volgende keer hopelijk wat meer sakura foto's. Stay tuned!

Mijn vader in Japan - week 2

Mijn vader is inmiddels weer terug in Nederland, maar tussen de terugreis en mijn vorige bericht is er een hoop gebeurd. Teveel eigenlijk, dus ik hou het maar op de hoogtepunten van de afgelopen week.

Hakone

Mijn vader wilde naast de stad ook nog wat van de natuur in Japan zien en in de buurt van Tokyo zijn de beste keuzes Nikkou of Hakone. Nikkou was iets te ver weg, dus gingen we naar Hakone.

Al met al was het alsnog een hoop gereis, maar het was de moeite waard. De vorige keren dat ik in Hakone was, was het slecht weer, dus was het niet alleen voor mijn vader, maar ook voor mij een groot plezier dat het nu helder was en we een goed uitzicht hadden op... Mt. Fuji!


Naast Fuji-san is Hakone vooral bekend om zijn natuurlijke warmwaterbronnen. Om die reden gaat een bezoek aan Hakone eigenlijk altijd gepaard met een verblijf in een ryokan met onsen (warmwaterbaden), maar ditmaal niet. Dat betekende dat er meer tijd was voor andere dingen en zijn we naar Lake Ashi geweest, een rustig meer (op al de toeristen na), en een goed contrast met de stad. Verder was er weinig aan, maar met een beetje rust op z'n tijd is ook niets mis :)

Anyway, we zijn naar de vallei geweest waar op een aantal punten het warme water uit de bergen ontsnapt door gaten in de rotsen en riviertjes.


Hier worden ook eieren gekookt in het sulfurrijke water, die daardoor een mooie zwarte schil krijgen en natuurlijk vervolgens voor een goed bedrag worden verkocht. Er wordt gezegd dat het eten van zo'n ei betekent dat je 7 jaar langer zult leven. Nu heb ik in de afgelopen jaren iets van 7 of meer van die dingen opgegeten, dus ik kan nog een tijdje mee.

(the spoils of war)

Tsukiji/Kamakura/Yokohama sightseeing-marathon

Afgelopen donderdag was een lange, lange dag, maar goed besteed. We hadden om 5 uur 's ochtends afgesproken in Shibuya en van daaruit gingen we naar Tsukiji, de vismarkt. Als je er te laat aankomt is er al een hoop verkocht, dus hoe vroeger hoe leuker. We hebben geen veilingen meegemaakt, maar er waren alsnog een hoop inmiddels door handelaren verkochte tonijnen te zien.

En natuurlijk veel meer, het is niet voor niets de grootste vismarkt ter wereld. Maar ook gigantisch druk. Je moet voortdurend opletten op voorbijrijdende karretjes, dus even rustig rondwandelen zit er niet bij. Het blijft natuurlijk een werkplek en men heeft het niet altijd erg op toeristen die in de weglopen, dus hebben we geprobeerd dat zo min mogelijk te doen.

Vervolgens gingen we naar Kamakura.

Kamakura is voornamelijk bekend om zijn Daibutsu, de grote boeddha, maar mijn favoriete plek in Kamakura is Hasedera, waar een 9 meter hoog gouden beeld staat. Je mag het niet fotograferen, dus ik kan het helaas niet laten zien. Wel is het nog aardig gelukt om een foto te nemen van het beeld, en omringende beeldjes in de grot op hetzelfde terrein.


Daarna moesten we natuurlijk alsnog wel naar de Daibutsu en omdat het nog steeds zo vroeg was, was het er niet druk. Je hebt wereldwijd boeddhabeelden in allerlei soorten en maten, maar dit is met ong. 13 meter een van de grootste zittende bronzen beelden (ik geloof niet de grootste). Er zat ooit een tempel omheen, maar die is verloren gegaan en eigenlijk is de buitenlucht-boeddha mooier om te zien dan bv. de variant in Nara, in een donkere tempel.


Na het beeld zijn we via het strand weer teruggelopen naar het station en van daaruit naar nog een tempel waar ik de naam niet van weet. Er was een klein museumpje naast en het was duidelijk wat later op de dag want er waren een hoop meer toeristen wakker.

En toen was de reis voor vandaag klaar....? Niet bepaald, want we zouden op de terugweg naar Tokyo toch langs Yokohama komen en dus hebben we het havengebied en China Town van Yokohama ook even meegepikt. Mijn vader wilde graag nog een keer Chinees eten in Japan en dat hebben we daar dan ook gedaan. Vervolgens was het tijd om moe, maar voldaan, terug te keren naar Tokyo en onze sightseeingmarathon-medaille in ontvangst te nemen.

Vrijdag - van alles nog even een beetje

Vrijdag was voor mijn vader de laatste volledige dag in Japan, en een feestdag, dus had ik vrij van school. Een laatste dag is een mooi moment om nog even snel de dingen te doen/eten/zien die je nog niet hebt gedaan en nog wat dingen die leuk waren nogmaals te doen. In de eerste categorie zijn we naar Shinjyuku gyoen geweest, waar zowaar al wat Sakura (kersenbloesem) in bloei stond! Het leek erop dat mijn vader dit mis zou lopen, dus het was een fijne verrassing dat dat niet zo was. Ik heb geen plek meer voor foto's in deze blog, maar er zullen natuurlijk nog sakurafoto's volgen. Daarnaast op de valreep nog tempura gegeten als lunch.

Het avondeten viel onder de categorie 'nog een keer', namelijk sushi, wat uiteindelijk het lekkerste was geweest in de afgelopen weken. Ook zijn we nog wat uitgebreider naar een arcadehal geweest om nog wat spelletjes te spelen (Silent Hill-arcade versie en een of andere racegame).

Zaterdag was het tijd voor mijn vader om weer huiswaarts te gaan. Hij zei dat hij voor hij hierheen kwam niet zo goed wist wat ik nou zo leuk vind aan Japan, maar na deze twee weken wel. Het waren 2 geslaagde weken. Druk ook, maar tijd om uit te rusten was er niet, want nadat mijn vader door de douane was verdwenen moest ik 3 trappen omlaag naar de aankomsthal en daar verscheen 20 minuten later het volgende bezoek uit Nederland: Ghoe, Vlien en Rich!

Maar dat is weer voor een volgend bericht...

Mijn vader in Japan - week 1

Mijn vader is inmiddels een week in Japan en het bevalt hem vooralsnog prima.

Hij is erg te spreken over de vriendelijkheid van de mensen en het feit dat de stad misschien vol met mensen is, maar nooit druk overkomt. Dat heeft weer voornamelijk te maken met dat er weinig agressie is en mensen zonder zich al te druk te maken langs elkaar heengaan. Ook is de drukte meer geconcentreerd dan hij had verwacht en zijn er dus ook veel rustige plaatsen te vinden.

Zondag ging ik hem ophalen van het vliegveld (een aardig reisje toch nog) en vervolgens gingen we naar de ryokan waar hij verblijft. Een ryokan is een soort Japanse stijl hotel, meestal gerund door een (wat ouder) echtpaar en vaak zijn de kamers ook Japanse stijl, dus met een futon (bed) op de grond en de vloer bestaande uit tatami-matten. Deze ryokan heeft ook westerse stijl kamers, maar mijn vader ging voor de full-Japan-experience, en dus slapen op de grond.

Ik had deze week gewoon school, altijd 's middags, dus zagen we elkaar meestal tegen het eind van de middag. Tot die tijd ging hij dan zelf op pad. De dingen die we samen konden doen waren voornamelijk samen eten, maar gelukkig is er op dat gebied genoeg te beleven, zodat het niet saai wordt.

Zondag: een rondleiding gegeven door Shibuya, een drukke 'jongeren/jonge mensen-wijk', en vanuit Shibuya richting het noorden gelopen door Harajuku, een jongere jongerenwijk, naar Yoyogi, waar ik 5 jaar geleden woonde toen ik voor het eerst een bezoek bracht aan Japan. Even langs het Yoyogi=park gelopen waar nog steeds elke zondag de 'Elvissen' op rock & roll muziek aan het dansen zijn, het blijft leuk. Uiteindelijk gegeten bij AMA, een erg goed Curry-restaurant. Niet erg Japans, maar te goed om over te slaan. De lunch bestond overigens uit raamen, noedels, die ook goed bevielen.
Maandag: We spraken af voor het Yoyogi-station om de wandeling voort te zetten richting Shinjuku, het zaken-/winkel-/entertainmentdistrict, waar we even een arcadehal binnen zijn gelopen om Taiko-no-Tatsujin te spelen, een taiko-spel. We waren geen Garyu, maar het ging ons wel goed af. Avondeten werd genuttigd bij Watami, een izakaya. Ik weet niet zeker of ik al eens heb uitgelegd wat een izakaya is, maar dat is een restaurant waar je niet 1, maar meerdere gerechten bestelt, die je vervolgens met z'n allen nuttigt. Regelmatig, maar lang niet altijd, heb je een (semi-)prive ruimte om te zitten, dus je kunt niet rechtstreeks op de tafel van de buren kijken.
Dinsdag: Even ietwat cultureel doen in Asakusa. Sensouji bekeken, een van de grootste, oudere tempels van Tokyo. Zie ook een van m'n eerste blogs, die met de nep-sushi. Het avondeten was ditmaal paling (unagi) niet gerookt maar gegrild en vervolgens met een kwast besmeerd met een specifieke saus. We hadden allebei een dubbele portie, wat min of meer neer komt op een hele paling en dat was even net iets teveel van het goede (wel alsnog alles opgegeten natuurlijk).

(ja, op deze foto is er al een hap uit)

Woensdag: Sangenjaya -mijn buurt- laten zien, en natuurlijk mijn huis. Van de eigenares van het huis, die in het naastgelegen huis woont, kregen we om de een of andere reden twee gebakjes.



's Avonds was het tijd om voor het eerst in Japan sushi te eten, en dat gingen we doen bij m'n huidige favoriete kaiten-sushi, de lopende band sushi-tent waar de bordjes met sushi langs je komen schuiven. Nu haal ik zelf nooit wat van de band, maar vraag het liefst wat ik wil hebben aan de itamae, de sushi-chef, zodat de rijst en het zeewier verser zijn (de vis zal qua versheid niet uitmaken, hoewel het toch altijd beter is als het uit een afgesloten doosje komt). We hebben van alles gegeten, maar ik ga me niet wagen aan een lijstje, omdat ik geen zin heb om alles naar het Nederlands te vertalen :) Misschien een andere keer!
Donderdag: gingen we yaki-niku-en, wat ik doorgaans indoor barbecue noem. We gingen naar AnAn, een goedkoop, maar goed restaurant, op de eerste verdieping van een gebouw midden in Shibuya. Op de trap wordt enigszins aangegeven dat er een restaurant zit, maar de gemiddelde toerist zal er voorbij lopen. Wij natuurlijk niet. We hebben ons aardig volgegeten aan verschillende soorte vlees en ook wat inktvis op de 'barbecue' gegooid en daarnaast nog wat salade gegeten voor de vitamientjes. Het meest bijzondere was voor mijn vader de plakjes koeientong, maar die gingen er ook wel in.



Vrijdag heb ik even aan mijzelf besteed. Eerst met de mensen van school naar de Starbucks, een ietwat vast vrijdagritueel, en daarna thuis eerder gemaakt eten opgewarmd en goed genikst :)
Zaterdag, vandaag, met Ruri en mijn vader naar karaoke geweest. Mijn vader had al gauw de smaak te pakken en heeft wel een aantal nummers gezongen. Daarna met z'n 3-en gegeten bij Hanbei, een ouderwets aanvoelend restaurant, met ouderwetse muziek, aankleding en eten. Tot slot purikura-foto's genomen, een soort fotohokjes met allerlei thema's en achtergronden. Wellicht dat ook hiervan ooit nog eens een uitgebreidere uitleg komt.

Ik realiseer me dat bijna dit hele bericht over eten gaat. Niet dat daar iets mis mee is, maar morgen gaan m'n vader en ik naar Hakone, en heb ik wellicht ook niet-eten-gerelateerde verhalen te vertellen. Maar ik beloof niks!

Warp, AOI en werk

Kichijoji Warp

Aangezien er redelijk wat gebeurd is in de afgelopen week, is het de hoogste tijd voor een update.

Afgelopen donderdag was ik door Hide uitgenodigd om weer te komen kijken bij een optreden van hem. Locatie was dezelfde als vorige keer (in november), Kichijoji Warp, maar de bands die optraden waren, naast zijn band natuurlijk, allemaal anders. Hoogtepunt (sorry Hide) was Garyu, een nationaal ietwat bekende band uit Hiroshima.

Garyu is een trio, waarvan er een op een 'gewoon drumstel' drumt en 2 op taiko/wadaiko, oftewel Japanse stijl drums in verschillende soorten en maten.

Tussendoor verdween een van de taikodrummers en vervolgens dook er een dansende shishimai op in het publiek dat snel achteruitweek. Ik heb er geen foto's van, maar wel een video die ik niet ga uploaden, maar die ik altijd over een maand of wat kan laten zien als ik weer terugben.

Overigens was het leuk om te proberen met de D90 te filmen, maar er moet nog wel mee geoefend worden. Muziek in een livehouse is te hard om de microfoon er rechtstreeks aan bloot te stellen, maar de keren dat ik mijn vinger voor de mic hield om het geluid te dempen werd het geluid weer te dof. Natuurlijk is de D90 geen videocamera, maar er is vast een betere oplossing. Overigens was de beeldkwaliteit best goed!

Na Garyu was het de beurt aan Hagakure One, oftewel de band van Hide. Waarschijnlijk kwam het door het optreden van Garyu dat Hide's band ditmaal minder interessant klonk dan anders, maar ze waren nog steeds wel interessanter dan de andere bands (er waren 5 optredens in totaal, misschien 6, aangezien ik niet vanaf het begin binnen was).



Wat verder ook leuk was, was dat de andere bandleden en vrienden van Hide mij inmiddels kennen en ik werd dan ook hartelijk begroet door iedereen toen ik binnenkwam (hey Bhim! Weet je nog wie ik ben? Weet je nog hoe ik heet? etc...) Sommigen ken ik (van gezicht) inmiddels ook alweer bijna 3 jaar, dus het is ook weer niet vreemd, maar toch leuk :)


AOI

Omdat Ruri mij op de vertaalbaan had gewezen eind vorig jaar, wilde ik met het eerste salaris dat ik ermee zou verdienen haar trakteren op een etentje. Dat etentje was afgelopen vrijdag. Restaurant AOI - Aquarium Dining midden in de 'hoofdstraat' van Shibuya (センター街).


Ik moest daarvoor reserveren, en als ik ergens niet van hou, dan is het wel Japans praten over de telefoon, maar uiteindelijk was het toch gelukt. Het was kort dag en dus was 7 uur al bezet. Uiteindelijk werd het 5 uur, wat perfect bleek te zijn. Rustig (bijna niemand), geen tabakslucht (ja je mag nog roken in de meeste Japanse restaurants, hoewel ze wel een apart rookgedeelte hebben) en we hadden toch al trek, dus hoefden we niet nog 2 uur langer te wachten.

De aankleding van het restaurant had wel wat klasse, met, zoals de naam al aangeeft, aquaria aan de muren en een blauwe verlichte loopgang. De gerechten waren voor een groot deel ook erg apart, zoals de fois gras + uni (zee-egel) pizza, krab+zalmrolletjes en doorbakken tonijn in een gepaneerd kaasjasje. Al met al zeer geslaagd.

Ik heb weer geprobeerd foto's te nemen, maar eten is toch een lastig onderwerp, aangezien verkeerde foto's het eten er ook gelijk niet lekker doen uitzien.

Werk

Is het verhaal nog niet afgelopen? Neen.

Op het gebied van geld verdienen zijn er namelijk ook weer wat vorderingen. Hide belde vorige week op met de vraag of ik als Engels conversatiepartner wilde optreden voor een aantal collega's van hen.

Mijn antwoord was 'ja' en afgelopen maandag heb ik met iedereen kennisgemaakt. Ik denk dat volledig in het Engels converseren onmogelijk zal zijn, aangezien men daar nog niet genoeg kennis voor heeft, maar we kunnen wel simpele gesprekjes verzinnen denk ik. Het hoe en wat moeten we nog maar zien. Het is een groepje van 3 en als ze alle 3 komen, verdien ik 3000 yen (25 euro), dus da's best mooi. De eerste betaalde meeting is aanstaande maandag.

Op de terugweg van de kennismaking kreeg ik een mailtje met weer een vertaalopdracht, dus ook dat kwam weer mooi uit. Het Engels dat vertaald moest worden was echter niet erg goed, en daardoor was het soms moeilijk vertalen. Ik heb het werk daarover ingelicht en zij hebben het weer doorgestuurd naar de opdrachtgever. Daar hebben we vervolgens niets meer van gehoord, dus ondanks dat de deadline vandaag is ligt het werk even stil. Vervelend, maar zoals de Japanners erg veel zeggen: しょうがない! (shouganai, oftewel: het zij zo).

In de volgende blogs:
- mijn vader in Japan
- Bhim en de Engels-klas
...en nog veeeeeel meer!

Mis het niet!