Verhuizen, formulieren invullen en binnen barbequen

De afgelopen drie dagen stonden in het teken van universiteitszaken (wanneer niet), appartementzaken (ook niet ongebruikelijk) en zowaar nog wat plezier (wat?!).

Universiteitgerelateerd:
Afgelopen maandag was het weer tijd voor wat huiswerk. De lessen zijn nog niet begonnen, maar men weet ons al aardig bezig te houden. Aankomende maandag en dinsdag zijn twee oriëntatiedagen en voor die tijd moet er een case gelezen worden, mijn CV moet in een nieuw, uniform jasje gegoten worden en er moet een zelfevaluatie ingevuld worden. Voor de CV moest ik een pasfoto laten maken op z'n Japans, dus netjes in pak. Gelukkig staan er overal verspreid 'photo booths' (hoe heet zoiets in het Nederlands?), met o.a. de mogelijkheid om de 履歴書 (CV) optie te kiezen, zo ook op het dichtst bijzijnde station.

Daarnaast moest ik een aantal zaken registeren op het intranet van de universiteit, waaronder mijn 'residence card' en mijn lokale verzekeringspas. Die dingen aanvragen was weer een hele exercitie, maar daarover meer onder het kopje:

Appartement:
Dinsdag zou ik van mijn eerste tijdelijke appartement, naar mijn tweede tijdelijke appartement verhuizen, dus maandag moest appartement 1 alvast zoveel mogelijk opgeruimd worden, zodat ik dinsdagochtend 'first things first' bij de makelaar de contracten voor zowel dit als het uiteindelijke appartement kon ondertekenen en de sleutel kon ontvangen. Verhuizing geschiedde per taxi. Ik had geen zin om alle bagage metrostations in en uit te sleuren, dus ik had daar wel een tientje voor over (de appartementen lagen 4 km uit elkaar). Om misschien toch echt eens het gevoel te krijgen dat ik voorlopig wel in Japan woon, zij het niet in dit appartement, heb ik daarna direct alles uitgepakt, zodat ik niet meer 'uit mijn koffer' hoefde te leven. Het prettige aan appartement 2 ten opzichte van 1 was ook dat er bijvoorbeeld zeep is, bestek, pannen, etc.
En werkend internet! Bedraad weliswaar, maar daar heb ik de volgende dag gelijk wat aan gedaan in de vorm van het aanschaffen van een wi-fi modem.

 

(voor)

 

(na)

Omdat het nodig is voor de aanschaf van zaken als een fiets, en voor het krijgen van korting op de trein tussen huis en universiteit, moest ik z.s.m. mijn adres laten wijzigen. Daar waar het registeren in de gemeente Shinjuku heerlijk soepel verliep, moest ik nu naar het gemeentehuis van Nakano, waar ik na meerdere malen wachten en navragen erachter kwam dat ik me EERST in Shinjuku moet uitschrijven voor ik me in Nakano kan inschrijven. Helaas was het tegen die tijd te laat om nog heen en weer te gaan (en humeurgewijs was het ook beter om het even te laten voor wat het was). De volgende dag dus EERST naar Shinjuku, uitschrijven, en daarna WEER naar Nakano om me in te schrijven. Ook moest ik van de universiteit lokaal verzekerd zijn (wat doet vermoeden dat ik de reisverzekering die ik in NL heb aangeschaft een overbodige aankoop was), wat ook weer een hoop formulieren invullen betekent. Wel kan ik nu met mijn ogen dicht mijn huidige adres in het Japans schrijven, wat wellicht iets positiefs is? ;)

Plezier:
Dinsdagavond met een vriendin afgesproken om wat te gaan eten. We gingen voor yakiniku, een soort 'indoor barbeque'; en omdat we 't tijdens het eten hadden over dat we allebei al een tijdje niet meer hadden gekaraoke'd hebben we daar gelijk maar verandering in gebracht.

Woensdag met Hide afgesproken om te lunchen, en daarna met een ex-collega van hem waar ik ooit Engelse les aan heb gegeven, om te kijken of we daar weer mee verder konden gaan. Verder heeft Hide me o.a. geholpen met het aanschaffen van de eerder genoemde modem, en van een printer, die me toch wel erg handig lijkt het aankomende jaar. De printer wordt as. zondag bezorgd, en dat is mooi,  want maandag moet ik mijn eerste verslag (m.b.t. de helemaal in het begin genoemde case) hardcopy inleveren.

En verder:
Heb ik eindelijk een echte keuken, dus ik ga binnenkort weer eens echt koken! Scheelt hopelijk ook wat in de centen, hoewel ik dinsdag de lokale supermarkt even bezocht heb, en die is stiekem toch wel aan de prijs. Desondanks besloot ik mijn eten hier vandaan te halen en thuis tot een maaltijd te verwerken. Echt koken kon ik het nog niet noemen, aangezien de rijst voorgekookt was, en ik een kant en klare saus over een voorgebakken stuk vlees had gebruikt, maar in ieder geval kwamen snijplank, mes en wok er nog aan te pas.
Binnenkort verder onderzoek verrichten naar wat er verder nog te halen en te maken valt :)

Week 2: Ups, downs en nog wat ups

Afgelopen dinsdag begon mijn tweede week in Japan. En ondanks dat de studie pas over een week echt begint, wat het toch een vrij vermoeiende week. Een van de grootste kopzorgen was nog steeds het vinden van een appartement, en dus ging die zoektocht vrolijk verder.

Op dinsdagochtend kwam een van de makelaars die eerder een tweetal van binnen mooi uitziende, maar raamloze, had laten zien, een derde optie beschikbaar. Locatie was Aoyama, een van de chiqueste wijken van de stad, en een bezichtiging op de zelfde dag verder was ik er erg van onder de indruk. Zelfs dusdanig dat ik, ondanks de toch wat hoge prijs, 'm van plan was te nemen. Nadeel van Japanse appartementen is dat je voor de eerste maand naast de huur, een maand borg, een zogenaamde 'guarantor company', sleuteloverdracht, schoonmaakkosten, en nog zowat moet betalen. Dat zorgde ervoor dat de eerste maand voor dit appartement (eigenlijk 1400,- per maand), me meer dan 4000,- euro zou kosten. Een nacht van slecht slapen en overpeinzen was het gevolg.
Hoe langer ik erover nadacht, hoe meer me dat dwars ging zitten. Het appartement mocht dan wel mooi wezen, maar als ik vervolgens geen geld meer over heb om af en toe buiten het appartement ook nog eens wat te doen, vond ik dat toch wel zonde. Na een paar uur zoeken op internet kwam ik bij de site van een makelaar uit die zich specialiseert in 'monthly mansions', gemeubileerde appartementen, waarbij zaken als gas, water en licht in de prijs zijn inbegrepen. Ik wilde steeds erg graag een ongemeubileerd appartement, zodat ik zelf het meubilair uit kon zoeken, maar dat ging allemaal zo moeizaam, dat ik dat plan heb laten varen. Het grootste probleem is dat als je niet kan bewijzen dat je in Japan je salaris verdient, de meeste eigenaren niet happig zijn op jou in hun huis te laten. Bij monthly mansions is dat makkelijker.

Ik zou de makelaar van het Aoyama-huis om 10:00 ontmoeten om de borg alvast te betalen, maar ik verplaatste de afspraak naar 17:00 en stond in plaats daarvan om 10:00 op de stoep bij de monthly mansion-tent. Ze hadden 2 appartementen in de aanbieding die beiden in hetzelfde gebouw zaten. Ik kreeg van hen een fiets te leen om er even een kijkje te nemen, en was erg onder de indruk. Het was kleiner dan Aoyama, en 2km verder van de universiteit, maar het was gemiddeld ook een euro'tje of 600 per maand goedkoper. Het enige probleem was dat ze pas beschikbaar zouden zijn vanaf 29 september, maar na een paar uurtjes overdenken was ik eruit dat het een van deze twee appartementen zou worden. Welke het wordt, wordt pas bekend een week voor de verhuizing, maar ondanks dat ik een duidelijke voorkeur heb (ze zijn niet identiek), zou ik met beiden tevreden zijn.
Vanzelfsprekend zei ik de Aoyama afspraak af, en deed ik mijn officiele aanvraag voor dit appartement, in Noord-Shinjuku (nog steeds een erg goede locatie), alsmede een ander appartementje om de tijd op te vullen.

Om toch nog wat leuks te doen, ging ik woensdagmiddag naar een optioneel evenement van de universiteit: een bezoek aan het sumo-museum. Het museum zelf kon me eigenlijk weinig schelen, maar ik wilde graag wat van mijn toekomstige klasgenoten ontmoeten, en daar was deze gelegenheid perfect voor. De Indonesiër was er, maar ook o.a. mensen uit de Filipijnen, Singapore, Thailand, en zelfs een Belg, waar ik Nederlands mee kon praten. Altijd leuk (grappig genoeg denk ik dat ik het helemaal niet leuk had gevonden als het een Nederlander geweest zou zijn).

Vrijdag zou er een 'tutoring class' zijn op de universiteit, een klas waarin al wat opdrachten voor de Accounting en Finance klassen behandeld zouden worden. Die klas ging gepaard met een hoop huiswerk, en op wat appartement-formaliteiten na, stond de donderdag in het teken van huiswerk! En niet zo'n beetje ook!! Ik ben er uiteindelijk een uurtje of 8 mee bezig geweest en toen vond ik het wel mooi geweest. Gelukkig kon ik goed voorbereid naar de les, en was het prettig om te merken dat ik niet de enige was die e.e.a. toch best lastig vond, en eigenlijk had ik het waarschijnlijk zelfs beter gedaan dan een hoop van de anderen. Dat deed mijn zelfvertrouwen wel goed. De klas was ook een mooie gelegenheid om nog wat mensen te leren kennen, en een hoop van dezelfde mensen kwam ik weer tegen bij het volgende evenement: de 'networking party'. Hier waren in een soort cafe oude, nieuwe, en potentiële studenten uitgenodigd om kennis met elkaar te maken. Niet het meest spectaculaire feestje ooit, maar ik ben blij dat ik geweest ben, al was het maar om wederom mijn gezicht even te laten zijn.

Zaterdagochtend gunde ik mezelf wat rust, en 's middags had ik afgesproken met Hide, een Japanse vriend, en de persoon die me met een hoop zaken geholpen heeft. Zijn belangrijkste rol voor het kunnen settelen hier is dat hij 'guarantor' is voor mijn appartement, wat inhoudt dat de makelaar de woning aan me durft te verhuren, omdat er iemand garant staat voor mij. Nu kan Hide dit appartement verder niet betalen, dus heb ik hem 1 maand huur aan borg gegeven, zodat hij een eventuele claim kan overleven. Daarnaast was Hide degene aan wie ik mijn iaido zwaard per post had verstuurd, maar ik kwam er pas kortgeleden achter dat hij inmiddels was verhuisd, en ik niet op de hoogte was van zijn nieuwe adres. Oftewel: het zwaard was naar een vreemdeling verstuurd. Top! We hadden een briefje bij zijn oude appartement in de bus gedaan om te vragen of de bezorger contact met hem op wilde nemen, maar toen ik 's avonds de status van de bezorging ging bekijken, stond er: adres onjuist, retour afzender!! Daar had ik geen trek in, dus na wederom een nacht met wat minder slaap dan gewenst, ging ik naar het dichtstbijzijnde postkantoor dat op zondag open was om te kijken of ik kon achterhalen waar het ding nu was, en of ik het retourzenden kon voorkomen. Maar uit het systeem van de postbeambte bleek dat ie naar een ander postkantoor doorgestuurd was, in de buurt van Hide's nieuwe adres! Klonk goed, en weer een zorg minder!

Na het postkantoor kon ik meteen door naar de universiteit, om daar de 'graduation ceremony' bij te wonen van de MBA klas van vorig jaar. Het was meer uit beleefdheid dan iets anders, maar ik kon er toch wel weer wat van opsteken qua wat ons te wachten staat: een zwaar, zwaar jaar, waar ook ruimte is voor wat plezier. Ik was in pak, en dat was met de Japanse hitte geen pleziertje, en ik was van plan rechtstreeks naar het evenement naar huis te gaan om me om te kleden. Yanuar, de Indonesiër, zei echter dat ie van plan was om Harajuku (de tiener- en toeristenwijk) t bezoeken, en ik besloot hem even rond te leiden. Uiteindelijk was ik thuis rond een uur of 5, en de rest van de avond heb ik niet veel meer gedaan.

Overigens heb ik nu al een dag of 3 last van een gigantisch traag internet. De PS4 die ik vorige week gekocht had vond het nodig om een hoop updates te downloaden, wat als gevolg heeft dat ik door het datalimiet van deze modem heen ben. Zucht. Gelukkig ga ik dinsdag verhuizen :P
Tot die tijd kan ik mijn mobiele telefoon als draadloze modem gebruiken, om berichten als deze te plaatsen :P

Nu ben ik nog 1 ding vergeten te vertellen, en dat is dat afgelopen vrijdag een van de grotere vuurwerk-evenementen van Tokyo en omgeving plaatsvond. Daar waar vuurwerk in Nederland steevast verbonden is aan oud en nieuw, is het in Japan typisch iets voor de zomer. En het Japanse vuurwerk is puur siervuurwerk, dus niet de variant die niets meer doet dan een harde knal geven en verder niks. Hieronder een impressie.

Appartmentenjacht, jetlag en andere vermoeienissen

Na de bezichtigingen van woensdag, kon ik donderdag alweer bij een andere makelaar terecht. Dit was met name dankzij een aankomend klasgenoot uit Indonesië, die op deze dag een afspraak had met deze makelaar, en ik had de makelaar gemaild dat ik mee zou komen. Vond ie geen probleem.
Deze makelaar specialiseerde zich in het bemiddelen voor buitenlanders, en derhalve bleek mijn halve klas al langs te zijn geweest. We kwamen zelfs een andere aankomend klasgenoot daar tegen.

De makelaar vroeg me of ik ook bij de concurrent naar appartementen aan het zoeken was. Toen ik dat beaamde, en vertelde bij wie, was zijn antwoord dat die veeeel te duur waren, maar hij ging wel wat beters voor me zoeken. Een half uur later bleek dat appartementen binnen mijn eisenpakket nou eenmaal zoveel kosten, dus dat was voor mij ook weer een geruststelling.
Ik ben met hem direct daarna nog twee appartementen wezen bekijken, maar ondanks dat die er van binnen prima uitzagen, en de locaties prima waren, hadden ze beiden een groot probleem: weinig tot geen ramen. En de ramen die er waren keken of uit op de muur van de buren, of waren ondoorzichtig zodat je er überhaupt niet doorheen kunt kijken (en als ik de ramen open deed, keken ze alsnog uit op een muur).

Geen succes dus.

's Avonds met de Indonesische klasgenoot ergens bij zijn hotel in de buurt wezen eten.

Omdat je in Japan weinig kunt zonder je 'zairyu card', een soort verblijfsvergunning, en die kaart niets waard is zonder een geregistreerd adres erop, ging ik vrijdag mijn tijdelijke adres registreren bij de gemeente. Hoe vermoeiend al het andere gaat qua regels, hoe eenvoudig dit allemaal verliep. Je vult een formulier in met je vorige adres (Nederland) en je nieuwe, wacht tot je aan de beurt bent, levert het formulier in, wacht nog 10 minuten, en je krijgt je ingevulde kaart weer terug.
Met de macht van de zairyu kaart kon ik nu een sim only abonnement regelen voor m'n telefoon. Dit was dan weer een heel vermoeiende exercitie, want ondanks dat met begon met een papieren formulier dat ingevuld kon worden in het Engels, kwamen er daarna op een iPad nog een stuk of drie in het Japans. Ik kon het meeste wel lezen, maar dat duurde veel te lang, dus op een gegeven moment heb ik alles maar doorgeklikt (beetje zoals dat gaat met gebruikersvoorwaarden bij nieuwe software). Na een half uur wachten kon ik met een Japans nummer en 5 GB/maand aan dataverkeer de winkel weer verlaten. Niet slecht.

Zaterdag had ik een dagje 'vrij' genomen. Even geen appartementen zoeken en geen andere dingen die moesten. In plaats daarvan had ik met een vriend afgesproken om te gaan lunchen. Wat ie me niet had verteld was dat die lunch plaats zou vinden tijdens het verjaardagsfeestje van zijn zoontje van 2, in het huis van de ouders van zijn vrouw, met de hele familie erbij. Dan is het nu ook een goed moment om te vertellen dat ik nu bijna een week na aankomst nog steeds gigantisch veel last van een jetlag heb, en meestal niet voor 4 uur 's ochtends in slaap kan vallen. De nacht van vrijdag op zaterdag was het absolute dieptepunt, waarin ik sliep van 6 tot 9:30. Gaap.
Om vervolgens met een Japans gezin in het Japans gezellig te gaan doen, terwijl er een jongetje aan je arm hangt omdat ie wil dat je met hem met z'n net gekregen treinset gaat spelen en hem voorleest uit zijn net gekregen boek. Beetje. Vermoeiend...

(nee, hij is niet echt 5 geworden, maar ze vonden 2 kaarsjes een beetje karig)

Desondanks was het gezellig, tolereerde men mijn slaperige gebazel, en hadden ze een portie hoge kwaliteit unadon (unagi, een soort zoetwater aal, op rijst) & unagi-lever voor me overgelaten, wat erg smaakte.

Maar na 3 uur had ik het wel gezien, en ging ik weer op huis aan.

Overigens kwam ik er op deze dag over dat deze vriend in het afgelopen jaar verhuisd was, wat ik niet wist. Gewoonlijk niet zo erg, maar dit is dezelfde vriend waar ik mijn iaito (het zwaard dat ik voor iaido gebruik) heen heb gestuurd! Zijn telefoonnummer staat er gelukkig op, dus ik hoop dat als de bezorger het niet kan afleveren, hij even belt om na te vragen waar het wel heen moet. Wordt vervolgd.

Daar waar zaterdag met opzet een nuttige dingenloze dag was, werd zondag dat omdat er niets lukte. Mailen met makelaars ging moeizaam en wierp weinig vruchten af, en ik was van plan in de omgeving bij fietsenmakers naar fietsen te kijken, maar die waren in verband met o-bon allemaal dicht.

 (voorlopig moet ik dus nog maar aan de linkerkant van deze paal blijven)

Toen heb ik maar een Playstation 4 gekocht :P Een aankoop die raar aanvoelde, want ondanks dat mijn hoofd weet dat ik hier ruim een jaar zal zitten, is dat feit gevoelsmatig nog niet doorgedrongen. Ik denk dat het feit dat ik nog geen 'echt' appartement heb daar erg aan bijdraagt. Mijn huidige, tijdelijke appartement hoeft niet te worden ingericht, er hoeft niets voor te worden gekocht, en voelt meer aan als een aangename hotelkamer dan een woning.

Maandag was de drukste dag tot nu toe. Ik had om 11 uur een afspraak bij de eerste makelaar, om officieel de aanvraag voor een van de appartementen in te dienen. Daarvoor moest ik weer een formulier invullen, terwijl de makelaar druk aan het bellen was met de 'guarantor company' die weer als tussenpersoon fungeert met de eigenaar van het pand. Terwijl die contact opnam met de eigenaar gingen wij nog maar wat nieuwe appartementen bekijken. Helaas waren die allemaal niet zo goed als die ik eerder bezichtigd had, maar ik moest natuurlijk wat achter de hand houden. Rond een uur of twee hoorden we weer van de guarantor company: mijn verzoek was afgewezen. Als je niet kan bewijzen dat je in Japan werkt (en voldoende verdient), dan maakt het niet uit dat je veel spaargeld hebt: men wil je niet. Geld verdienen is hier blijkbaar niet zo belangrijk, en het is beter om een pand lekker lang leeg te laten staan...
Tegen beter weten in daarna nog maar een matig lijkend appartementje bezichtigd, maar die bleek inderdaad matig. De indeling was wel aardig, en de locatie erg goed, maar het probleem was ook bij deze weer dat elk raam uitkeek op een muur.

Om 15:15 waren we klaar, en kon ik meteen door naar de volgende afspraak met een makelaar om 16:00. Die afspraak duurde niet zo lang, want het bleek dat ze alleen m'n wensen op gingen nemen, en dan in de loop van deze week met een lijst met mogelijke kandidaten zouden komen. Dus ik stond na 30 minuten weer buiten. Wat in dit geval niet erg was, want ik moest voor 18:00 de verlenging van mijn huidige appartement tot 25/8 betalen, en had om 19:00 een eetafspraak.

Dat eten gebeurde in AMA, een Nepalees restaurant in de buurt van mijn eerste verblijfplaats ooit in Japan, waar ik dus nu al zo'n 11 jaar kom. En het eten is er nog steeds net zo lekker. We gingen voor de (mijn) favorieten: de AMA Butter Chicken, de Sag Mutton, en twee nan (garlic en cheese). Met daarnaast een mango lassi was de maaltijd compleet. Een vermoeiende week toch nog op een prettige manier afgesloten! :)

Back in Japan

Ja ja, het heeft even geduurd (2137 dagen om precies te zijn), maar het Bhim-in-Japan weblog is back in business!

Reden van deze vertraging mag duidelijk wezen: Bhim was niet in Japan (korte vakanties niet meegerekend), dus viel er niet veel te schrijven.

Inmiddels is daar verandering in gekomen, en ga ik hier vanaf september een MBA opleiding volgen. Afgelopen vrijdag was mijn laatste werkdag, en na een weekend van inpakken, opruimen en schoonmaken, was ik maandag klaar voor de grote reis. De eerste vlucht naar Duitsland verliep redelijk soepel, behalve dan dat een klein beetje turbulentie ervoor zorgde dat er geen drinken werd geserveerd, en met droge keel kwam ik aan op de luchthaven van Frankfurt. Daar gingen we wat aan doen.

De vlucht naar Japan was namelijk met bijna 2 uur vertraagd, wat mij een voucher van 15 euro en voldoende tijd om die bij een van de restaurants op te maken opleverde. Die ging (met nog een tientje erbij) op aan een portie Rippchen vom Schwein en een glas Maisell's Weisse Kristal, vanzelfsprekend geserveerd in een halve literglas (want Duitsland).

(mmm, rippchen!)

De daadwerkelijke vlucht naar Japan viel me enigszins mee. De vlucht duurde ongeveer 11 uur, en ik zat tussen twee mensen in, maar ik had weinig last van mijn buren, en kom zowaar nog wat slapen, dus het viel mee. Blijkbaar bestaat er zoiets als een 'voorboeking' waardoor mensen die met 2 of meer op reis gaan bij elkaar komen te zitten. Heel leuk voor die mensen, maar indivuen trekken daarbij dus aan het kortste eind. Jammer. Maar mijn Japanse linker buurman was niet al te lastig en gunde me het grootste deel van de tijd de armleuning, en de rechter buurman, was een jonge Roemeense jongen die voor een uitwisselingsproject naar Japan ging. Hij wist nog weinig van vliegen en van Japan en het was best leuk hem e.e.a. bij te brengen over hoe de dingen in een vliegtuig gaan, maar ook wat ie een beetje kon verwachten tijdens zijn jaar in Japan.

Een van de redenen waarom ik voor deze Lufthansa/ANA-combinatievlucht had gekozen, naast de prijs, was dat dit vliegtuig aan zou komen op de luchthaven Haneda, in plaats van Narita, en toen ik er eenmaal was, was ik mezelf voor die keuze weer dankbaar. Vriendelijker personeel, geen gezeik, korte rijen, bagage wordt amper doorgezocht, en 25 km van mijn verblijfplaats verwijderd i.p.v. 78. Die 25 km heb ik heerlijk via taxi overbrugd, met een aardige taxichauffeur die het graag over voetbal had (waar ik amper verstand van heb, maar heb m'n best gedaan :P). De prijs viel mee. De meter zei 9000 yen, maar ik betaalde uiteindelijk iets meer dan 7000 (voetbalpraatkorting?), inclusief de 700yen voor het gebruik van de snelweg (tolweg).
Inmiddels had ik weinig energie meer over, dus nadat ik de tassen/koffer het appartementje (meer daarover een andere keer) in had gedragen, heb ik alleen nog heel even de omgeving verkend en bij de 7-eleven (een convenience store, misschien daarover ook een andere keer meer) mijn avondeten gehaald. Dankzij de wondere wereld van de medicijnen heb ik de nacht in diepe slaap doorgebracht en daarna was het tijd voor de eerste volle dag in Tokyo.

Deze dag stond in het teken van appartementen bekijken. Ik zit nu in een tijdelijk appartement, 1 kamer met douche, toilet en een gedeelte om te koken in de gang. Prima voor nu, maar aangezien ik een zwaar studiejaar tegemoet ga, wil ik voor mijn 'echte' appartement iets groters. Een uur of 3 lopen, in de metro zitten, en in totaal 3 appartementen bekijken, onderwijl Japans pratend natuurlijk, was er een appartement dat er qua prijs, locatie en indeling uitsprong, en ik ben van plan mij morgen voor dit appartement in te schrijven.

Helaas staat 'inschrijven' niet gelijk aan 'krijgen' en moet mijn aanvraag nog eerst langs een commissie die bepaalt of ik wel geschikt ben. Of dat gaat lukken, en wat dat allemaal inhoudt, is voor een volgende keer.

(het appartement dat ik op het oog heb)

Na dit alles had ik inmiddels HONGER! En om daar wat aan te doen ging ik langs mijn favoriete raamen-tent (kom ik ook nog een keer op terug). De rest van de avond heb ik nog wat appartementgerelateerds gedaan, en dit hele verhaal geschreven. Hopelijk vonden jullie het leuk om te lezen, en er zal zo nu en dan een update volgen, afhangend van hoe druk ik het heb/ga krijgen.

Wat ik verder nog van plan ben te gaan doen met deze blog:
* restaurant reviews: reviews en/of foto's van mijn favoriete eettenten, en mogelijk van restaurants waar ik nog nooit geweest ben. Hoe was het, prijzen, foto's van het eten, etc.
* Typisch Japans: ik realiseerde mij onlangs dat wat voor mij inmiddels normaal is, omdat ik hier wel vaker kom, sommige dingen voor de oningeweiden toch nog bijzonder zijn. Deze posts zijn speciaal voor diegenen.
* How to: Een beetje inhakend op bovenstaande: hoe werkt het kopen van een treinticket bij de automaat, verschillende apparaten waarop alleen uitleg in het Japans wordt gegeven, etc.

Bovenstaande allemaal onder ZWAAR voorbehoud, afhangend van de tijd die ik ervoor vrij kan en wil maken :)

Tot de volgende keer!

Bhim in NL

Jaja, inmiddels ben ik alweer twee dagen in Nederland.

Eerste indruk: koud!

Het is leuk om m'n ouders weer te zien, en het is apart dat het helemaal niet lijkt alsof ik een jaar ben weggeweest. Nederland is gewoon precies hetzelfde, men doet hetzelfde, dezelfde programma's op tv en men gaat nog steeds met drommen in de file staan voor koopzondag.

Anyway, aangezien de website Bhim in Japan heet en ik daar niet meer zit, gaat bij deze de site in een winterslaap. Hij blijft gewoon nog bestaan voor het geval iemand de verhalen nog eens wil nalezen of de foto's nog eens wil bekijken en wie weet ga ik er ooit nog wel eens mee verder.

Iedereen heel erg bedankt voor het lezen het afgelopen jaar en tot binnenkort, gewoon ergens in NL!

Bijna in NL

Nog even en ik ben weer in Nederland.

Daar zal ik de laatste dagen nog even beschrijven en mogelijk wordt dat het laatste bericht van deze blog.

Tot in NL!

Tottori - dag 3 (en meer)

En als we dan toch bezig zijn, ook gelijk maar dag 3 van het Tottori-avontuur.

Ik had nog een plek waar ik graag heenwilde, en aangezien ook dat weer een redelijk eind uit de stad was (maar lang niet zover als Sakaiminato) checkte ik vroeg uit en ging ik naar Kurayoshi, van waaruit ik met de bus verder zou gaan naar weer een berg, Mitokusan.

Jaja, de BUS! Mijn opgelopen bustrauma van de vorige dag zou er deze dag niet beter op worden.

Ik was voor elven in Kurayoshi, maar de bus richting Mitokusan kwam pas om 12 uur. Dat was het eerste verspilde uur van de dag en zou niet de laatste zijn. Ik moest het vliegtuig terug naar Tokyo hebben van 17:40 en had dus beperkt speling. De wandel-/klimtocht op de berg zou volgens de brochure 90 minuten in beslag nemen, de busreis 40 en ik kwam er achter dat er rond 4 uur een bus van Kurayoshi naar het vliegveld zou gaan dus ik hoefde niet naar Tottori-stad terug. Dus 90 + 2x40 + nog wat wachttijd zou betekenen dat ik alles in theorie in 3 uur zou kunnen doen en aangezien ik tot 4 uur had, zou dat wel moeten lukken.... toch?

De bus kwam volgens plan om 12 uur en ik was volgens plan om 12:40 aan de voet van de berg. Natuurlijk ging ik eerst kijken naar de vertrektijden van de bus voor de terugreis en daar bleek dat deze bussen een even verschrikkelijk schema aanhielden als die van de vorige dag. Ik moest absoluut een bus hebben die voor 3 uur zou vertrekken, maar die bus vertrok al om 2 uur! Weer een uur verloren. De volgende bus was echter om half 4 en dan zou ik nooit op tijd op het vliegveld zijn.

Dat betekende dat ik niet de benodigde 90 minuten had om helemaal naar boven te gaan, maar ik had twee opties: OF alle tempeltjes e.d. onderweg overslaan en naar het laatste doel racen, een 'huisje'/gebouwtje dat 1300 jaar geleden is gebouwd in de bergwand, maar het is niet helemaal duidelijk waarom en door wie, OF niet tot het einddoel te gaan, maar na 30 a 40 minuten weer om te keren.

Goed plan, gezien de omstandigheden, maar het zou niet lang overeind blijven. Bij de toegang werd mij verteld dat ik er niet alleen inmocht. Er waren blijkbaar ongelukken geweest, mistens 1 met dodelijke afloop en derhalve mochten alleen groepen van twee of meer aan de tocht beginnen. Heel toevallig kwam er snel daarna een andere jongen in zijn eentje aan, wat gewoonlijk een enorm geluk zou zijn, maar ik kon hem niet in mijn raceplan meenemen, en dus moest ik mijn toch naar Nagairedou (eerder genoemd 'huisje') opgeven!

Wel ben ik nog even langs de 'veilige' tempelgebouwen gelopen en werd mij verteld dat ik Nageiredou nog wel van buiten het complex zou kunnen zien. Ik had inmiddels ineens weer heel veel tijd tot 2 uur, dus ging ik het gebouw maar van ver, ver weg bekijken en wenste ik dat ik een betere zoomlens had.


Om 2 uur ging ik dus met de bus terug, dwaalde een uurtje rond in Kurayoshi, en ging ik met de bus naar het vliegveld. Eenmaal terug in Tokyo ging at ik mijn avondeten in een raamen (noedel) restaurant waar ik nog een keer heenwilde voor mijn terugreis naar Nederland en daarmee was een eind gekomen aan de donderdag en mijn Tottori-reis.


EN VERDER:
stonden de afgelopen dagen in het teken van de terugreis en afscheid nemen. Tas inpakken, dingen weggooien, dingen weggeven, etc.

Vrijdag ben ik waarschijnlijk voor de laatste keer naar Takechan geweest, om nog een keer wat uitgebreider te eten en drinken, terug te kijken op het halve jaar dat ik er langs ben geweest en om afscheid te nemen. Een eventuele volgende keer in Japan ga ik zeker proberen weer eens langs te komen en als het in de zomer is, dan kan ik zeer waarschijnlijk weer meedoen aan het festival.

Zaterdag overdag met Ruri afgesproken en 's avonds met haar, twee voormalig huisgenoten, drie schoolgenoten + 1 vriendin en Hide & Michiko uit eten geweest als afscheidsfeestje. Hoewel ik niet met iedereen even uitgebreid heb kunnen praten was het erg gezellig.

Zondag met Ruri doorgebracht, samen als lunch sushi wezen eten en 's avonds mijn fiets verkocht. Zelfs dat voelde als een soort afscheid aangezien ik in minder dan een jaar toch heel veel samen met die fiets heb meegemaakt.

Maandag was de drukste afscheidsdag. 's Ochtends met bijna alle Engelse les studenten bij een van hen wezen eten. We spraken meer Japans dan Engels en binnen de kortste keren waren er 6 uur voorbij. Als afscheidscadeautje kreeg ik een electronisch fotoframe. Vervolgens ging ik door naar Hiroo, waar de taalschool is, om nog even met Shane en Susan in Starbucks te zitten en daarna gingen we met z'n drieen naar Shinagawa, waar twee (voormalig) docenten waren en samen hadden we nog een afscheidsdiner. Het einde van de dag had iets treurigs, misschien iets teveel afscheidgeneem op dezelfde dag. Mocht ik de tijd hebben, dan ga ik woensdag nog wel een keertje langs Starbucks, maar of dat gaat lukken is lang niet zeker.
Later op de avond kon ik een ander zorgekindje, mijn stoel, kwijt bij een voormalig huisgenote, dus ik hoefde met niet bezig te gaan houden met de ingewikkelde grote-dingen-weggooi-procedure. Scheelde weer een hoop gedoe en zij was er erg blij mee.

Vandaag (dinsdag) hoop ik mijn tas zo ver mogelijk in te kunnen pakken, en alles wat er niet inpast op te sturen via de post.