Met de nihonshu in de hand dragen we de omikoshi door het hele land

Augustus is festivalmaand in Japan en afgelopen zondag was het dan zover: ik kon meedoen aan een Japans festival! Dat was mogelijk dankzij Take-chan, de eigenaar van het kleine restaurantje waar ik zo nu en dan eens kom. Hij organiseerde (mede?) het evenement en dat is precies het type persoon dat je moet kennen om te kunnen participeren.

Bij deze een (uitgebreide!) beschrijving van de dag.

Die begon met een goed ontbijt! Er zou veel gedronken gaan worden en daar wilde ik me goed op voorbereiden. Drank is een essentieel onderdeel van de Japanse festivals, maar dat wordt in de loop van het verhaal wel duidelijk :)

Om 10:00 werd er verzameld in het restaurant van Take-chan. Er waren twee festival-veteranen aanwezig toen ik aankwam, en spoedig kwamen er nog twee andere nieuwelingen, een Japanner en een Amerikaan. Wij (de nieuwkomers) werden aangekleed (ik kan het niet anders zeggen) in de festivalkledij, welke we konden lenen. Een onderdeel van de outfit was de fundoshi (een soort lendendoek) en die moest worden omgedaan door Take-chan of een van de veteranen, wat een beetje hulpeloos aanvoelde. De rest van de outfit bestond uit een overhemdachtig shirt, een happi -een soort festivaljas- die dichtgebonden werd met een obi en tenslotte jika-tabi aan de voeten.

(everybody happi!)

Toen dat eenmaal achter de rug was, was het tijd voor een biertje en daarna gingen we naar de schrijn in Nozawa, de wijk waar ik sinds 3 weken woon. Tot 3 weken geleden woonde ik in Kamiuma, wat direct naast Nozawa ligt, maar ik moet zeggen dat het toch leuker is om aan het Nozawa-festival mee te doen als je er ook echt woont.

Rondom de schrijn waren de voorbereidingen in volle gang. Zoals het een Japans festival betaamt waren er een hoop yatai (eet-/drink-/spelletjestentjes) die werden opgezet. Het was leuk om te zien hoe de straten eruit zien als nog niet alles klaar is. Het festival zou beginnen om 12:00, dus we hadden nog even de tijd om verder met elkaar kennis te maken, gratis wat te eten en naar de mensen te kijken die met de voorbereidingen bezigwaren.

Om 12:00 verzamelden alle participerende groepen zich om de omikoshi (draagbare (Shinto-) schrijn) die spoedig daarna door de straten zou worden gedragen. Een aantal belangrijke figuren uit de wijk spraken een woordje vooraf en intussen werden er bekertjes uitgedeeld. We hadden immers al bijna een uur geen alcohol meer gedronken en dat kon natuurlijk niet. Na de bekertjes volgde de nihonshu (wat wij sake noemen) en werd er geproost op een goed verloop van het festival.

Daarna namen de dragers van de omikoshi, waar ik er een van was, plaats langs de balken die de omikoshi ondersteunden en na een soort klapritueel (driemaal 3 keer klappen en dan nog eenmaal) tilden we het ding op door de een van de balken op een van de schouders te laten steunen. Er waren vier balken, lopend van voren naar achteren en er was plaats voor ongeveer 30 man. 30 klinkt misschien veel, maar aangezien het geheel zo'n 400~500 kilo woog, wat dat kan overbodige luxe. 450/30=15 kilo per persoon, wat ook weer niet zo heel veel klinkt, maar als de balk keer op keer van een hoogte van een paar millimeter tot 10 centimeter op je schouder terechtkomt, dan ga je dat na een tijdje wel voelen. Zeker als het festival de hele dag duurt! De omikoshi wordt niet rustig op eenzelfde tempo en niveau verplaatst, maar wordt in plaats daarvan behoorlijk heen en weer (en vooral op en neer) gehost. De truc was om je schouder altijd contact te laten hebben met de balk, maar als een langer persoon voor of achter je plaatsnaam of men ging ineens druk tekeer, dan kon de balk wel met een behoorlijk klap op je schouderspieren of sleutelbeen terechtkomen.


Er was gelukkig de mogelijkheid te wisselen met anderen die met de omikoshi meeliepen, gewoon door van het ding weg te lopen of iemand een hint te geven dat ie de taak van je moet overnemen. Dat was in het begin, toen iedereen nog fit was, niet zo'n probleem, maar tegen het einde had iedereen pijnlijke schouders en werd het wat moeilijker.

Gelukkig was er de nihonshu om de spirit op peil te houden! Na elke 30~40 minuten omikoshi dragen was er een pauze van 20~30 minuten, waarin gegeten, maar vooral gedronken werd. De drankkeuze was als volgt: nihonshu, nihonshu met ijs, nihonshu met Oolong-thee en zowaar ook nog wat water. Eten varieerde van onigiri (een soort rijst-'balletjes', vaak in de vorm van een driehoek, met verschillende soorten vulling en nori -zeewier- eromheen), watermeloen, ijs, en ook nog een aardig avondeten.

De gehele tocht vond plaats binnen de wijk Nozawa en de route die werd gevolgd was die van een klein karretje van waaruit door een klein groepje muzikanten traditionele festivalmuziek werd gespeeld. Naast de muziek werden we ook geleid door een 'voorganger' met een fluitje. Er werd het soepelst gelopen als je stappen nam op de maat van het gefluit en daarnaast riepen de dragers op het moment van het gefluit of juist tijdens de stilte ertussenin 'sore!' of 'heya!' of iets anders in dezelfde trant. Het was leuk om, als het een beetje stil was geworden, zelf een van de uitroepen in de groep te gooien waarna het door anderen ook werd opgepakt.

(de kwaliteit van de foto's is niet erg hoog, aangezien ze met de mobiele telefoon zijn genomen...)

Soms kwamen we langs andere heilige punten (denk ik) waar even werd gestopt, de omikoshi verder de lucht in werd getild, en vervolgens door iedereen op de balken werd getrommeld. Hoewel het boven het hoofd houden van het ding redelijk zwaar was, was het eigenlijk steeds wel prettig, omdat de schouders heel even rust werd gegund.

Het belangrijkste moment van de tocht was de terugkomst bij de schrijn. Ik wilde zeker deel uitmaken van het laatste gedeelte, en sloeg dus ruim van te voren alvast weer aan het tillen. De schouders, benen en tenen moesten het nog even volhouden. Tegen de tijd dat we bij de tempel aankwamen, wilden een hoop mensen nog even aan het laatste gedeelte meedoen, wat resulteerde in dat iedereen enorm op elkaar werd gepropt. Vervolgens werd er nog even met de omikoshi op de schouders rondgehost, waarna gepoogd werd het netjes op een bepaalde plek te 'parkeren'. Dat moest blijkbaar heel nauwkeurig gebeuren, want het moest keer op keer over. Oftewel naar voren, weer naar achteren, naar voren, etc... In het begin leek het met opzet te zijn, om de terugkomst nog even wat langer te vieren, maar na een keer of 7, 8 werd het toch wat veel. Het zweet gutste, ondanks de hoofdband die ik omhad, over m'n gezicht, zodat zelfs kijken niet eenvoudig meer was, maar uiteindelijk was het dan toch gelukt!

Er werd geapplaudisseerd en een dankwoordje gesproken en daarna was het tijd om... te drinken! Er waren in de buurt van de schrijn lange, lage tafels neergezet waaraan men per groep ging zitten en kon eten, drinken en kletsen. Take-chan liet nog even zijn donkere kant zien toen iemand die we niet kenden aan onze tafel kwam zitten zonder zich voor te stellen. Dat viel niet bepaald goed, maar hij had gauw z'n goede humeur weer terug.

Om het met de groep nog even verder te vieren gingen we naar Take-chan's restaurant en daarna ging ik met twee Japanners en de Amerikaan ergens anders nog een klein beetje eten en drinken. Vervolgens was het toch echt tijd om er een einde aan te breien en ging ik naar huis.

De spierpijn heeft 3 a 4 dagen nodig gehad om te verdwijnen, maar de hele ervaring was zeker de moeite en spierpijn waard!


IN HET KORT:

Verder ben ik afgelopen weekend met een klasgenoot, mijn docente en haar man en nog een voormalig schoolgenoot wezen eten bij het Russische restaurant van weer een andere voormalig studente van mijn docente. Russisch eten zat zeker niet bovenaan mijn favoriete etenstypen komen te staan, maar het was alsnog erg lekker.
Vrijdag heb ik eindelijk een (polarisatie) filter voor m'n camera gekocht, iets wat ik al een half jaar van plan was.
Ik heb het nog niet echt gebruikt, maar ben blij dat ik het eindelijk heb gedaan.

(met filter - zonder filter)

Verder heb ik afgelopen dinsdag een aantal boeken in het Japans gekocht; een 'enge verhalen'-boek om te lezen op school tijdens de kanji lessen (ik ben de enige student, dus ik kan zelf bepalen wat we doen), een Yokai (Japanse bovennatuurlijke wezens) encyclopedie en een Yakuza-lingo boek.

Al met al waren het goedgevulde dagen. Moet ook wel, want ik heb niet zo veel tijd meer over in Japan. Vanaf vandaag nog vijf weken!! Die tijd ga ik proberen zo goed mogelijk te benutten, dus verwacht nog meer avonturen binnenkort!

Fietsen in Kanagawa

Bij deze deel 2 van de zomervakantie verhalen: de fietstocht.

Ik was van plan 3 dagen door de Kanagawa provincie te fietsen zonder van te voren een specifieke route vast te leggen en gewoon te zien waar ik uit zou komen. Het idee was dat als je geen doel hebt je ook niet kunt verdwalen.

Desondanks had ik toch van te voren een aantal locaties uitgezocht die mogelijk wel interessant zouden kunnen zijn, om te voorkomen dat ik 3 dagen fiets, en allerlei interessante plaatsen NET niet ben tegengekomen omdat ik er niet vanaf wist.

Helaas bleek al gauw dat Japan geen fietsland is en een aantal van de plannen dus niet mogelijk was. Als je in Japan een beetje van de natuur wil genieten, dan zit je aan kleine weggetjes vast, die vaak niet langer dan 100 meter lang zijn voordat je weer af moet slaan, een andere richting op. Op zich heel interessant, maar naast een en ander te zien krijgen wilde ik ook 60 kilometer per dag afleggen en die twee dingen gingen dus niet echt samen. Als je op wilt schieten zit je automatisch aan autowegen vast, niet erg spannend dus. Desondanks was het leuk om te ervaren hoe het is om een langere fietstocht te maken in Japan en op plaatsen te komen waar de gemiddelde toerist gewoonlijk niet komt.

Ik kan pogen de hele route te beschrijven, maar in plaats daarvan geef ik de volgende link (copy+paste):
http://maps.google.com/maps/ms?ie=UTF8&hl=en&msa=0&msid=108291350218032096212.00047110abe369c3fee51&z=11

Hierop staat min of meer de genomen route. Start- en eindpunt bevinden zich rechtsboven. De blauwe punten beschrijven enigszins wat er onderweg is gebeurd.

Ik was van plan veel meer naar het westen te gaan, richting de bergen, maar aangezien het moeilijk was een begaanbare route erheen te vinden, gaf ik dat plan op. Dat betekende dat ik ongeveer 40 kilometer 'uitspaarde' en dus besloot ik aan het begin van dag 2 maar gewoon diezelfde dag nog naar huis te gaan, in plaats van een kilometer of 30 van huis vandaan nog in een hotel te gaan zitten. Uiteindelijk is het dus een tweedaagse fietstocht geworden, van toch nog ongeveer 150 kilometer totaal (laat de afstanden op de bovengenoemde kaart geen indicatie zijn, aangezien de 'echte' weg niet zo simpel was als aangegeven op de kaart.

Eindpunt van dag 1 was Enoshima, een eilandje dat met een brug aan het vasteland vastzit.


Het strand aan de vasteland-kant was voornamelijk bevolkt door surfers en goedgebruine, licht geblondeerde, hippe Tokyo-bewoners. Het type dat 's winters dezelfde huidskleur verkrijgt dankzij een veelgebruikt abonnement bij de zonnebankstudio.

Dat nam verder niet weg dat het een heel aardig strand was, met strandtenten met drinken, eten en muziek, en een boulevard. Ik kwam er 's avonds aan dus kon de zonsondergang nog meemaken.


Omdat het moeilijk was een redelijk hotel/ryoukan te vinden in de omgeving van het strand, ging ik naar een stadje ten noorden ervan (met de trein, ik had wel genoeg gefietst), Fujisawa. De volgende ochtend ging ik weer terug naar Enoshima, om daadwerkelijk het eiland zelf te bekijken. Het eerste straatjes bestond voornamelijk uit souvenierwinkeltjes. Gauw daarna moest er een hoop trappen beklommen worden, af en toe onderbroken door een stukje vlak land met een tempel erop, en vervolgens moest er een hoop trappen afgedaald worden om aan de andere kant van het eilandje te komen. Daar waar de omgeving van de 'voorkant' van het eiland voornamelijk werd bevolkt door hipsters en surfers, zo was de 'achterkant' voormalijk voor de vissers.


Naast tempels was er een grot waar je inkon en natuurlijk nog meer souvenierwinkels. Ik heb nog even overwogen er Enoshima bier te kopen, maar aangezien het nog te vroeg was om het op te drinken en te zwaar om mee te nemen, heb ik het maar gelaten voor wat het was.

Na Enoshima was het dan toch tijd om weer op de fiets te stappen en ik ging langs de kust naar Morito, een strand dat was aangeraden door een van mijn Engels studenten. Daar heb ik even gepauzeerd en gezwommen.


Daarna was de pret voorbij en heb ik de rest van de dag, op een pauze van 45 minuten na, gefietst. Ik ben zelden zo blij geweest weer in mijn eigen huis te zijn. Ik was behoorlijk bezweet en verbrand, dus eerst was het tijd voor een lauw bad, en daarna moest ik echt wat eten. Ik had veel gedronken die dag, maar ik had weinig trek in eten gehad, dus het lichaam kon inmiddels wel wat gebruiken!

Al met al vond ik de reis, ondanks een hoop tegenvallers, de hitte, en de niet altijd even spannende begaande wegen, toch best geslaagd. Ik ben weer een ervaring rijker, ben op een aantal plaatsten geweest waar ik nog niet was geweest, heb iets kunnen doen wat je in principe alleen kunt doen als je hier voor langere tijd zit en ben meer op de hoogte van de do's & don't voor een eventuele volgende fietstocht. Bijvoorbeeld dat 80+ km teveel is voor 1 dag en dat het midden in de zomer voor een lange tocht toch net iets te warm is.

Volgende blog: Bhim doet mee aan een Japans festival!

Van alles en nogwat

Als ik zo nu en dan eens mijn eigen weblog lees, dan denk ik 'wat heb ik eigenlijk veel gedaan in een korte tijd'. Hetzelfde geldt voor de afgelopen 2 weken. Teveel eigenlijk, en daarom vertel ik de verhalen weer in twee delen.

Huis
Ik woon nu bijna 3 weken in het nieuwe huisje en het bevalt nog steeds prima. Het enige nadeel is misschien minder aanspraak, maar verder zijn de privacy, het altijd beschikbaar zijn van toilet/douche/keuken/kookgerei/etc en de stilte heerlijk. Oh, en laten we de airco niet vergeten!
Verder valt er niet veel te vertellen over het huisje eigenlijk. Ik heb een klein kastje voor in de gang gekocht waar ik m'n kookgerei in kwijt kan en het fungeert gelijk als aanrecht, want dat zit niet in het huisje ingebouwd (alleen een kookplaat en een wasbak). Verdere dingen heb ik denk ik niet nodig :)

Eten met de ex-huisgenoten
Een van mijn voormalige huisgenoten zou misschien wel/misschien niet afgelopen dinsdag teruggaan naar Portugal en dus was er een klein 'afscheids'-feestje. Of ie uiteindelijk toch hier is gebleven weet ik niet, vandaar de aanhalingstekens.
Het was leuk iedereen weer even te spreken en het eerder genoemde 'minder aanspraak'-nadeel van in een eigen huisje wonen wordt daarmee ook zo goed als teniet gedaan. Ik kan immers daar binnenlopen wanneer ik wil.

Shinjuku Loft
Hide heeft het al maanden over het grote Hagakure One (de naam van zijn band) evenement dat hij aan het organiseren was. Eind vorige maand was het dan eindelijk zover. Het evenement vond plaats in Shinjuku Loft en ik had Susan, mijn Nepalese klasgenoot, uitgenodigd om mee te gaan en die had vervolgens nog twee collega's van zijn part time baan meegenomen. Het evenement was van 23:30 tot 5:00. Wij waren er vanaf 1:00 tot het eind.

Er waren iets van 5 bands die speelden en de tijd daartussen werd opgevuld door DJ's. De vorm van de zaal was als die van een zandloper, oftewel een breed gedeelte -waar werd gespeeld- gevolgd door een smal gedeelte -waar de ingang en de bar waren- en uiteindelijk een lounge-gedeelte -waar je de muziek nog prima kon horen, maar waar je ook met elkaar kon praten.

Omdat ik eerder bij optredens van Hide was geweest, kende ik een redelijk aantal mensen, dus er viel genoeg te babbelen in het Japans. Naast bandleden waren er ook Hide's vriendin en een van m'n Engels studenten. En natuurlijk Susan & co.

Sea paradise
Afgelopen maandag (het is zomervakantie!) gingen Ruri en ik naar Yokohama/Hakkeishima Sea Paradise, een soort watergeoriënteerd themapark. In principe kun je zonder een kaartje te kopen het terrein op, maar vervolgens kun je nergens in. Wij hadden een dagkaart, zodat je in 1 keer voor alle attracties betaalt (behalve misschien de achtbaan, maar daar zijn we niet in geweest).

Er was een aquarium met, volgens de website, meer verschillende soorten vissen dan elk ander aquarium in Japan. In een van de aquaria zat 's werelds grootste krabsoort, die, van poot tot poot, 3 meter breed kan zijn. Helaas waren de krabben in het aquarium dat niet, maar ze waren nog steeds best groot. Een ander aquarium zat vol met sardines. Er was zelfs een sardineshow waarbij de hele school bepaalde richtingen op zwom, ik neem aan door verschillende waterstromen. Het glimmen van de vissen maakt het best spectaculair.

Verder waren er een dolfijnen/zeeleeuwen/etc -show en heeeeel veel souvenirwinkeltjes. Die nacht verbleven we in een hotel enigszins in de buurt en de volgende dag gingen we nog even naar een locale, gratis dierentuin, voordat we weer terug naar huis gingen.






Earthquake bonanza
Het is een hele tijd aardbevingloos geweest, maar deze week kwam daar verandering in.
Zowel afgelopen zondagavond als dinsdagochtend vroeg was er een behoorlijke aardbeving. Beiden van ongeveer 6,9, maar beiden ten zuidwesten van Tokyo, dus minder sterk op de plaatsen waar ik was.

Die van zondag was alsnog iets van 3,0 waar ik was, in mijn voormalige guest house, maar omdat we op de begane grond waren, en alle flessen e.d. in de kasten gewoon bleven staan, was het eigenlijk meer spannend dan verontrustend.

De aardbeving van dinsdagochtend was een ander verhaal. Ten eerste zaten we (Ruri en ik) dichter in de buurt van de aardbeving en was ie dus sterker (4,0). Ten tweede zaten we op de 5de verdieping van een hotel, wat het wiebelen nog iets versterkte (in vergelijking met de begane grond) en het eventueel naar buiten gaan ook zou vermoeilijken. En ten derde was het nog vroeg en lagen we nog te slapen toen het begon, wat het nog wat onwerkelijker maakte. Ik probeerde naar de deur te lopen, om voor de zekerheid alvast te kijken waar de noodtrappen waren, en het was net alsof je over het dek van een schip liep.

Verder was er gisterochtend nog een bevinkje, maar in vergelijking met de twee ervoor viel deze behoorlijk mee. Ik hoop wel dat het hiermee weer even klaar is!

Nou, dat was het even voor deel 1. Het verhaal over de fietstocht volgt spoedig... :)

Vaarwel guest house

Na een druk, druk weekend en 3 weken van weblog-stilte, is er dan toch eindelijk weer een update.

Er is veel gebeurd, bij deze de hoogtepunten.

Zowel afgelopen weekend als het weekend ervoor was ik te vinden in Guru Guru, een bar in de buurt waar ik zo nu en dan heenga. Anderhalve week geleden had een huisgenoot er een feestje en afgelopen zaterdag was het de beurt aan een van mijn Engels-studenten. Het is gelukkig nog niet zover, maar ik overweeg een eventueel afscheidsfeestje ook in Guru Guru te geven.



Afgelopen zaterdagmiddag kreeg ik een telefoontje van Jaap, een collega uit mijn ING-periode. Hij was voor een aantal dagen (veeel te kort natuurlijk) in Japan, en ondanks dat ik druk met belangrijke voorbereidingen bezig was (daarover zometeen meer), vond ik het leuk om toch even af te spreken. We spraken af in de wijk Ginza (waar ik bijna nooit kom), en ik besloot er met de fiets heen te gaan. Het bleek een aardig tripje te zijn (11,5 km), maar het was er leuk elkaar weer even te spreken, dus het was zeker de moeite waard.

Eenmaal terug ging ik weer verder met de voorbereidingen voor de volgende dag: mijn verhuizing!

Ondanks dat het avontuur er over 2 maanden alweer opzit, wilde ik graag toch nog even op mezelf wonen. Ik heb een behoorlijke tijd besteed aan het vinden van een goed appartementje voor een betaalbare prijs, en ben uiteindelijk op een eenkamer-appartement, 5 minuten lopen van mijn huidige locatie, uitgekomen.

Qua kamerruimte ben ik er wat op achteruit gegaan, maar ik kan nu tenminste op elk gewenst moment koken, douchen, etc, in plaats van er elke keer achter te moeten komen dat iemand de keuken/douche/etc al aan het gebruiken is. Verder heb ik nu tv, met name aardig om m'n Japans verder te oefenen, en voor zover ik dat na 1 dag en nacht kan bepalen is het hier ook behoorlijk rustig. Ennnn, ik heb nu airco, dus temperaturen als deze (in m'n oude kamer) zijn verleden tijd.



De hele verhuizing duurde van 9:30 (naar de makelaar fietsen) tot 16:30 (laatste spullen in de nieuwe kamer zetten). Daarna moest ik mijn wonen in het oude huis afronden (borg terugkrijgen, etc) en een aantal dingen voor het nieuwe huis kopen (pannen enzo). Om 18:00 was het dan eindelijk allemaal klaar en om het te vieren ging ik even naar het festivalletje in de straat waar ik nu dus bijna 10 maanden heb gewoond. Natuurlijk ging ik naar het stalletje van Take-chan, het kleine restaurantje waar ik zo nu en dan heenga, en kon ik eindelijk weer eens even ZITTEN!



Al met al is alles goed verlopen en ondanks dat er nog wel het een en ander aan opruimen en inkopen moet gebeuren, denk ik dat het nieuwe huisje me de komende 2 maanden wel gaat bevallen.



De volgende weblog zou mogelijk over een of meer van de volgende onderwerpen kunnen gaan:
- leven in het nieuwe huis (natuurlijk)
- Hide's evenement in Shinjuku Loft (as. vrijdag)
- 2 a 3 daagse fietstocht in de omgeving (die al een tijd op het programma staat)

Tot dan!

JLPT

Jaja, het is amper juli en dit is al het derde bericht deze maand. Ditmaal een fotoloze.

Vandaag was de dag van de Japanese Language Proficiency Test (JLPT). De test werd gehouden in een universiteitsgebouw in Tamaplaza, waar ik een jaar of wat geleden 2 maanden heb gewoond. Ik deed niveau 2 (4 is het laagste niveau, 1 het hoogste).

De test bestond uit 3 delen: kanji/vocabulaire, luisteren en leesvaardigheid/grammatica, in de verhouding 25/25/50 voor de totaalscore.

Ik zat redelijk vooraan en helemaal aan de zijkant, wat betekende dat ik weinig last had van anderen om me heen, en dat ik voor het luisteren dichtbij de speakers zat, dus dat was fijn.

Ik was redelijk vroeg, 45 minuten voor aanvang van de eerste test en gebruikte die tijd vooral om even te rusten en wat te lezen. Anderen waren nog druk bezig met studeren, maar mijn idee was dat als ik het nog niet kon, die paar minuten extra leren me ook niet zouden helpen, dus ik besloot m'n energie te bewaren voor het echte werk.

De kanji/vocabulaire test was niet zo heel moeilijk. Ik denk dat ik daarvoor wel 65-70% gescoord heb. Luisteren ging ook prima, misschien 80%. Leesvaardigheid en grammatica ging echter helemaal mis. Waar bij het voorbereiden leesvaardigheid mijn sterkste punt was (en dat is mooi, want dat zijn ook de meeste punten), ging het vandaag helemaaaal niet. Misschien 40-50%. Echter, als mijn schattingen redelijk kloppen en de laatste test was minstens 45%, dan zou ik de test op het nippertje gehaald kunnen hebben.

We zullen zien! Het resultaat wordt pas in september bekend gemaakt dus dat wordt nog even wachten.

Wat naast het verhaal over de test zelf nog interessant was, was dat ik in de pauze 2 bekende gezichten tegenkwam. Het waren George en Dave, die ik 5 jaar geleden in Japan had leren kennen (George was een huisgenoot) en die nu ook weer in Japan waren. De wereld is klein.

Nou, dat was het wel weer even. Ik verwacht niet over enkele dagen alweer een nieuwe blog te schrijven, dus hier moeten jullie het voorlopig even mee doen ;)

Naganoken(2): Jigokudani

Op zondag hadden we eigenlijk maar 1 doel, maar dat was er wel een waar ik al jaren heen wilde: Jigokudani. Vijf jaar geleden was ik eens onvoorbereid naar Nagano gereisd, met als doel hierheen te gaan, maar pas in Nagano kwam ik erachter dat Jigokudani nog steeds een behoorlijk eind van de stad verwijderd is. En zelfs als je wel weet waar je precies heen moet, dan is het met het openbaar vervoer nog steeds enigszins lastig te bereiken.

Gelukkig gingen we deze keer met de auto. We namen per ongeluk de verkeerde afslag en daarmee kwamen we uiteindelijk op de beste parkeerplaats uit, vanwaar het 15 minuten lopen was (versus 45 minuten lopen vanaf de bedoelde parkeerplaats).

Ondertussen brandt natuurlijk de vraag: wat IS Jigokudani dan?

Jigokudani heeft slechts 1 attractie:


De aapjes verzamelen zich hier, met name in de winter, vanwege de warmwaterbaden. Het zijn dus wilde apen, hoewel ze inmiddels zo gewend zijn aan mensen dat ze niet vluchten of agressief zijn. Wel is het verboden om eten bij je te hebben op welke zichtbare plaats dan ook, want ze hebben geen moeite met het afpakken ervan. Ook mag je de apen niet aanraken, maar soms gebeurt het andersom wel.


Op een gegeven moment was een aapje over een houten hek aan het lopen, maar kon niet verder omdat een man die naar andere aapjes aan het kijken was met zijn handen op het hek leunde. Het aapje tikte vervolgens op de man zijn hand om te zeggen 'pardon, mag ik er even langs', waarna de man zich diep verontschuldigend zijn handen van het hek afhaalde.



Hoewel winterfoto's van apen in de baden met een laag sneeuw op hun hoofd ook wel leuk zouden zijn, waren we nu in het seizoen waarin veel jonge aapjes te zien waren, dus dat was ook wel erg leuk.



Al met al was het heel geslaagd. Ruri en haar ouders waren ook al meer dan 10 jaar niet meer hier geweest, dus voor hen was het ook erg vermakelijk.

Na Jigokudani gingen we in de buurt van Nagano sushi eten (hele goede tonijn, en daarnaast een soort zeebaars die ik nog nooit had gegeten (のどぐろ), inktvis-sushi in inkt, en meer) en vervolgens met de Shinkansen terug naar Tokyo.

Ondanks dat het nog steeds regenseizoen is, was het hele weekend droog en regelmatig zelfs zonnig, maar toen we in Tokyo aankwamen bleek het daar al de hele dag te regenen. We hadden dus heel veel mazzel!

Inmiddels wordt het tijd dit bericht af te ronden. Ik moet morgen de JLPT doen, een Japans tentamen dat slechts 2 keer per jaar kan worden gedaan. Ik verwacht niet te slagen, het is meer een soort oefening voor mijn 'echte' doel in december, maar ik denk toch een kans te maken. Daarvoor moet natuurlijk nog wel even gestudeerd worden, en dan gaan we dan ook maar doen!

Naganoken(1): Hotaru-matsuri

Afgelopen weekend is er veel gebeurd, en dus heb ik besloten het verhaal in twee delen te knippen.

Het gehele weekend heb ik doorgebracht in de Nagano-'provincie' met Ruri en haar ouders. Op vridjagavond stapten we in Tokyo op de bus en 3 uur later waren we in Tatsuno, een klein stadje in Nagano met niet meer dan 20.000 inwoners.

Het was voor mij de derde keer om daarheen te gaan, dus ik kende de route en de verdere gang van zaken en wist dat er een enorme maaltijd op ons zou wachten als we aan zouden komen. Dat was inderdaad het geval, en ondanks dat ik al een hele week last had van mijn maag, kon ik het niet laten staan en heb ik zoveel mogelijk naar binnengewerkt. Ruri's moeder is een goede kok, dus het zou zonde zijn er niet voldoende van te eten.

De volgende dag was de reden waarvoor we naar Tatsuno waren gekomen: Hotaru-matsuri, oftewel het vuurvliegjesfestival. Natuurlijk konden we overdag weinig vliegjes zien, dus vulden we de tijd met bezoekjes aan locaties in de omgeving, waaronder het gebouw met het grootste rieten dak van Japan (jaja), een fabriek die caloriearme pudding maakt van zeewier en een aardige tempel waar de hortensias bijna volledig in bloei stonden.




Tegen de tijd dat we weer terugwaren was het nog steeds licht en dus keken we op televisie naar het dans-gedeelte van het vuurvliegjesfestival, eigenlijk het meest festivallige van het geheel, maar blijkbaar leuker om op tv te zien, dan in het echt. Voor Ruri en haar ouders was het vooral leuk om te kijken wie ze allemaal konden herkennen. Er waren 2000 deelnemers, oftewel 10% van de populatie, dus daar zaten wel wat bekenden tussen. Heel veel bedrijven en wijken deden mee, welke later weer te herkennen waren toen we eenmaal weer buiten waren.

Dat was toen het donker begon te worden, zo rond 7 uur. Ruri en ik (Ruri in yukata, een soort dunne kimono, en ik in jinbei, een... tja hoe leg je dat uit? komt nog wel een keer) liepen naar de omgeving waar de vuurvliegjes zich voornamelijk bevonden. Onderweg was de hoofdstraat van het stadje aan beide kanten bezaaid met kleine stalletjes die altijd op festivals opduiken. Je ziet ze ook wel op andere dagen, maar niet in deze grote getalen. De meeste zijn eetstalletjes en soms zitten er kermis-achtige spelletjes tussen en een redelijk deel van de stalletjes wordt (indirect) gerund door de yakuza, de Japanse maffia.


Anyway, het was een half uur lopen naar de vuurvliegjesplek en tegen de tijd dat we er waren was er van persoonlijke ruimte weinig sprake meer. Oftewel: het was DRUK!

Ik kan helaas geen goede foto's laten zien van de drukte noch de vliegjes, omdat het donker was en de vliegjes niet constant, maar steeds heel even oplichten (wel geprobeerd natuurlijk - lange sluitertijd, korte sluitertijd, auto, manual, etc). Oftewel, dit is weer zo'n 'je moet er zelf zijn om het echt mee te maken'-ding. Bij deze dan toch mijn beste poging (enigszins uitvergroot en opgepept op de computer):



Het was in ieder geval heel bijzonder om te zien, vooral als een hele golf vliegjes op hetzelfde moment oplicht. Het hoogtepunt voor Ruri was het moment waarop een vliegje op haar hand neerstreek, iets wat ze daarna nog vele malen heeft geprobeerd, maar niet meer lukte.

Op de terugweg nog een gebakken inktvis gegeten bij een van de stalletjes en toen was de zaterdag wel min of meer voorbij.

De zondag beschrijf ik in een volgend bericht!