Festivals, Fietsen en Fvertalen

Ik heb deze week een cadeautje voor mezelf gekocht: een odometer (snelheidsmeter/kilometerteller) voor de fiets. Op het moment voornamelijk leuk om te zien wat de maximale snelheid als ik een heuvel afga (49 km/u) en wat de afstand tussen verschillende punten waar ik veel naartoe ga is (huis -> school = 6,66 km, en nee, dat is geen grap). Waar ik 'm in de nabije toekomst voor wil gebruiken is voor een langere fietstocht waar ik al enige tijd aan zit te denken. Ik weet nog niet precies welke route ik ga nemen, maar het lijkt me leuk om een keer een lang weekend te gaan fietsen, bijvoorbeeld rondom mt. Fuji of langs de kust (of een combinatie ervan).


Verder ben ik dit weekend eindelijk weer eens bezig met een vertaling. Inmiddels heb ik officieel te horen gekregen dat ik niet mag gaan vertalen van Japans naar Engels, maar gelukkig valt er eindelijk weer wat te vertalen van het Engels naar het Nederlands. Eigenlijk krijg ik de te vertalen tekst pas as. vrijdag en moet ik het de maandag erop inleveren, maar ik ben alvast begonnen met een eerste druk van de Engelstalige handleiding, omdat ik as. weekend eigenlijk geen tijd heb.

Dat weekend gaan Ruri en ik namelijk naar het vuurvliegjesfestival. Ik weet niet precies wat ik me erbij voor moet stellen, maar Ruri's geboortedorp/stadje staat bekend om de grote hoeveelheid vuurvliegjes en je kunt het wel aan de Japanners overlaten om daar een festival omheen te verzinnen. Meer informatie over het festival in m'n volgende bericht.

Nog meer festivalnieuws. Anderhalve week geleden was ik voor de tweede keer naar het kleine restaurantje op de hoek. De eigenaar van het restaurantje blijkt ook de eigenaar te zijn van een mikoshi, oftewel een draagbare schrijn. Als ik zeg draagbaar, dan is dat niet 'in je rugtas'-draagbaar, maar 'met 20 man het ding op de schouders die vervolgens een week later nog steeds pijn doen'-draagbaar, maar draagbaar desalniettemin. Anyway, uiteindelijk kwam de vraag of ik het leuk zou vinden om het mee te helpen dragen tijdens het volgende festival, en mijn antwoord was natuurlijk 'ja'. Ik zal niet de enige buitenlander zijn die meedoet, aangezien er ook een Amerikaanse jongen mee zal helpen, maar toch is het iets wat de gemiddelde buitenlander nooit zal kunnen doen en dus kon ik onmogelijk weigeren. Zelfs de kleding zal voor me gemaakt worden, dus dat is iets om naar uit te kijken. Het festival is pas in augustus, maar tegen die tijd valt er natuurlijk weer van alles over te lezen op m'n weblog.

Tot zover.

Nu moet er maar weer verder vertaald worden :)

Er is er een jarig en dus gaan we naar...

Afgelopen donderdag was Ruri jarig en we besloten die dag te spijbelen (naja, ik had het netjes gemeld op school). Ik had twee cadeautjes voor haar: het eerste was een voetbad/voetmassage-apparaat.


En het tweede twee kaartjes voor Tokyo Disney Sea, een cadeautje waar ze al van afwist, want een in de omgeving van TDS wonende klasgenote van haar kon een speciale 'lokale bewoner'-korting krijgen en dus had ik de tickets via haar gekocht. Dat deed verder niets af aan de pret.

Eerst maar even een korte uitleg voor de niet-ingewijden: In, of dus eigenlijk vlakbij, Tokyo is er een Tokyo Disney Land EN een Tokyo Disney Sea. Beiden zijn twee volledig los van elkaar staande pretparken, maar wel allebei in dezelfde omgeving. TDL is min of meer het zelfde als die in Amerika of Frankrijk en TDS heeft attracties die (bijna) alleen in Japan te vinden zijn. Daarom raad ik meestal buitenlanders die naar Land of Sea willen gaan Sea aan. Niet dat dat veel voorkomt :)


Anyway, ondanks dat het regenseizoen inmiddels begonnen is, was het afgelopen donderdag droog en soms zelfs zonnig. En ondanks het mooie weer was het met 10.000 bezoekers enorm rustig (op een erg drukke dag kan het bezoekersaantal oplopen tot 50.000). Wachtrijen van hooguit 15 minuten en bij de shows altijd de beste plaatsen.

Omdat Ruri jarig was kreeg ze een 'ik ben jarig'-sticker, die ze op haar jasje moest plakken. Het resultaat daarvan was dat iedere medewerker die de sticker zag 'hartelijk gefeliciteerd met je verjaardag' riep.


Tijdens het gondelritje werd Ruri door de gondelier nog bezongen in het Italiaans (gaan we tenminste maar van uit, het klonk in ieder geval wel Italiaansig). Verder had de sticker weinig functie.

Ik heb de Tower of Terror (een soort vrije val attractie) gelaten voor wat ie was -Ruri ging wel- en Center of the Earth (achtbaan in het donker) hebben we overgeslagen, maar omdat het zo rustig was zijn we verder in zo goed als elke attractie geweest. Ik ben niet bepaald een achtbaanfan, maar ik ben toch maar met Ruri in Raging Spirits geweest en dat was eigenlijk toch best leuk.

Lunch aten we in het park zelf en voor het avondeten gingen we naar het nabijgelegen winkelcentrum. Omdat Ruri jarig was kon ze op allerlei plaatsen korting krijgen of gratis extras bij het eten. Zij ging uiteindelijk voor het verjaardagsijs.


Na het eten gingen we huiswaarts. Ondanks dat het een zaterdag leek moest er de volgende dag gewoon weer gestudeerd worden!

Hij is niet dood, hij leeft

Hallo allemaal. Het is inmiddels alweer 3 weken sinds het vorige bericht, dus de hoogste tijd voor een update.

Ik ben de laatste tijd voornamelijk bezig geweest met school en Engels conversatielessen. Ik heb momenteel 2 vaste lessen op maandag- en woensdagochtend, en soms een op dinsdag. Vertaalopdrachten krijg ik tegenwoordig niet echt meer, dus dit is de enige vorm van inkomsten op het moment, maar het verdient goed en is nog best leuk ook. Ik ben momenteel bezig met het maken van een toets, om te zien of er iets is blijven hangen. We zullen zien.

Naast school probeer ik thuis ook wat meer Japans te studeren. Over 5 weken ga ik de JLPT, niveau 2, doen en ondanks dat ik niet verwacht het tentamen ditmaal te halen (mijn eigenlijke doel is te slagen voor het tentamen in december) hoop ik toch een ietwat acceptabel cijfer te krijgen. Ik probeer voornamelijk mijn woordenschat uit te breiden en hopelijk ook wat luistervaardigheid te oefenen.

Dat laatste kan natuurlijk overal geoefend worden zolang je zelf de mogelijkheden creeert en dat was een van de redenen om eindelijk eens naar een minuscuul restaurantje te gaan bij mij in de straat. Aan het eind van de straat zijn 3 restaurantjes ter grootte van een slaapkamer met alleen een counter om aan te zitten en 6 a 7 stoelen. Resultaat is dat veel mensen alleen komen en derhalve wordt er veel gekletst met andere bezoekers en de eigenaar. Ik koos uiteindelijk voor het restaurantje op de hoek en het bleek een enorm gezellige avond te zijn. Als buitenlander, maar ook als niet vaste klant, kreeg ik automatisch veel aandacht en dus veel kans om Japans te praten. De eigenaar was een vriendelijke oudere man die volgens een van de klanten de 'godfather van de omgeving' is en de klanten die er die avond waren, waren o.m. vreemde oudere rockers, waarvan een net voor de vierde keer getrouwd was, ditmaal met een 18-jarig meisje van het platteland, en een salaryman ('loonslaaf') die erg geïnteresseerd was in Nederland. Ik heb beloofd nog eens terug te komen en dat ga ik ook zeker doen.

(overdag en nog niet open, volgende keer een foto van de binnenkant)

Verder probeer ik de laatste tijd wat meer te basketballen. Er zijn weinig veldjes in de buurt en op de enkele plekken waar er een is, is het altijd druk. Daarom probeer ik nu steeds in de ochtend te gaan, omdat ik nog even geen wedstrijdjes wil spelen tot ik het weer een beetje kan (ben het helemaal verleerd) :) De afgelopen week was wat regenachtig, dus is het er niet echt van gekomen, maar volgende week is het de bedoeling om weer lekker naar buiten te gaan.

(Komazawa park)

Gisteren ben ik met twee mensen van school in Shibuya wezen drinken. We zeggen al maanden dat we eens wat moeten doen/ergens heen/etc, maar het kwam er steeds niet van. Gisteren was echter erg gezellig en dus volgen er vast meer uitjes.

Nuja, dat was het wel weer even.

Volgende keer: Ruri's verjaardag.

Golden Week

De afgelopen week was het Golden Week in Japan en dat betekende... een hele week vrij! Hoezee.

Golden Week is een periode van 8 dagen waarin 4 feestdagen vallen en dat betekent bij de meeste scholen en een redelijk aantal bedrijven een week vakantie (ook de tussenliggende dagen dus). Ruri's universiteit natuurlijk niet - zij moest gewoon studeren op de tussenliggende dagen - maar ook zij had tenminste de echte feestdagen vrij.

Dat kwam mooi uit, want afgelopen zaterdag vierden we ons 3 jaar samen zijn. We hadden een mooie kamer geboekt in het Tokyo Dome Hotel, op de 33e verdieping en ik heb haar mee uit eten genomen naar La Table de Joel Robuchon, een Frans restaurant in Ebisu Garden Place. Boven La Table zit nog een ander restaurant van Robuchon, namelijk Chateau Restaurant Joel Robuchon, maar dat was ditmaal net iets boven het budget (ongeveer 250 euro per persoon). La Table was ook prijzig, maar goed te betalen.

Vorig jaar zijn we ook Frans wezen eten, bij het restaurant van Hiroyuki Sakai, La Rochelle, en het risico is dan dat je beide restaurants gaat vergelijken. Sakai's restaurant was weliswaar wat duurder, maar ook iets gezelliger, minder (ja minder) stijf en ook lekkerder, maar gelukkig was La Table zeker een goede en lekkere manier om ons samen zijn te vieren.

Overigens zou voor liefhebbers van, het inmiddels allang niet meer bestaande programma, Iron Chef (oftewel Thomas) de naam Joel Robuchon bekend in de oren moeten klinken :)

Na het eten gingen we terug naar het hotel. We moesten voor 21:30 terugzijn, aangezien een bekende band (X Japan) een speciaal optreden gaf in de Tokyo Dome en veel bezoekers van dat optreden in hetzelfde hotel verbleven als wij. Met slechts 8 liften voor een hotel van 40 verdiepingen zou dat dus een hoop wachten betekenen.



De volgende dag was het tijd om uit te checken en Ruri ging rechtstreeks door naar haar ouders waar ze 3 dagen zou verblijven. In die 3 vrije dagen heb ik niet zoveel gedaan. Ik heb twee Engels lessen door laten gaan (toch weer bijna 40 euro), heb wat huiswerk gemaakt en gepoogd deel 1 van een oude manga te vinden, maar dat blijkt (zo goed als?) onmogelijk. Maandag ben ik met Hide, zijn vriendin en iemand van de Engels lessen naar Guru Guru, de bar bij mij in de buurt geweest, waar de eigenaar me inmiddels kent (ondanks dat ik er pas 4 keer ben geweest). De jongen van m'n Engels les wil ergens een feestje geven en is al een tijd op zoek naar een goede locatie, dus ik had Guru Guru aangeraden. Het beviel hem goed en het ziet er naar uit dat hij het feestje ook daadwerkelijk daar gaat geven.

De afgelopen twee dagen was het weer belabberd en dus heb ik veel tijd binnen doorgebracht. Met uitrusten is ook niks mis! Vanaf vandaag was er weer gewoon school en dus uit met het geluier. Gelukkig is het alweer bijna weekend ;)

Bruiloft = Bingo?

Sinds mijn vorige bericht is er weinig gebeurd, maar ik vond dat ik toch maar even mijn weblog bij moest werken.

Ik mijn vorige bericht had ik het over een bruiloft-afterparty waar ik heen zou gaan. Mijn Koreaanse buurmeisje van mijn eerste verblijf in Japan was inmiddels getrouwd met een in Japan wonende Koreaan en Hide en ik waren voor het feestje in Yokohama uitgenodigd. Met hoge verwachtingen had ik mijn camera meegenomen, maar uiteindelijk is het ding m'n tas niet uitgeweest.

In plaats van dat je een cadeautje en/of geld meeneemt, is er een toegangsprijs van 60 euro voor mannen en 55 euro voor vrouwen. Niet bepaald goedkoop voor iets dat maximaal 2,5 uur duurt, maar als het dan bijzonder/leuk is, dan maakt het mij ook weer niet zo heel veel uit. Helaas bestond bijna de hele periode uit..........

...BINGO!

Bij mij komt er dan een soort bejaardentehuis-beeld naar boven, of op z'n minst een resort in Spanje met alleen maar Nederlanders die niet van het resort afkomen en 's avonds, als ze niet meer in de zon kunnen liggen, vermaakt moeten worden. Hier wordt er blijkbaar een trouwfeestje mee opgeleukt. Best, op zich, maar als het hele feestje 2,5 uur duurt, dan is 1,5 uur bingo toch wel erg lang...

In ieder geval kon er tussendoor gegeten en gedronken worden (dat was dan wel allemaal in de prijs inbegrepen), maar qua eten was er weinig keus. Met name Hide probeerde er nog wat van te maken door zo vaak mogelijk op te scheppen.

De belangrijkste reden om er heen te gaan was in ieder geval geslaagd, en dat was dat de bruid het leuk vond dat we er waren. We hebben weinig met haar kunnen spreken, maar wel met haar broer, die voor het weekend naar Japan was gekomen. Hij kon weinig Japans, dus zat ie bij Hide en mij aan de tafel wel goed. Er waren ook wat andere Koreanen waar hij mee kon praten, maar de meeste aanwezigen waren toch wel Japanners.

Na afloop zijn we met hem nog even langs de haven van Yokohama gelopen en naar en straat performer gekeken, het hoogtepunt van de avond. Vervolgens gingen we terug naar Tokyo waar we noedels hebben gegeten bij mijn favoriete noedelrestaurant en daarna gingen we toch redelijk tevreden naar huis.

Sindsdien heb ik mijn tijd voornamelijk besteed aan school, Engels conversatiegebeuren en voorbereiding op hopelijk meer vertaalwerk. Mij is door het vertaalbedrijf gevraagd of ik misschien niet ook wilde gaan vertalen van het Japans naar Engels. Daarvoor heb ik een proefopdracht moeten doen en die ging naar mijn idee best goed. Het resultaat laat echter erg op zich wachten, dus of het allemaal doorgaat weet ik nog niet.

Verder ben ik bezig geweest met het bepalen van een terugvliegdatum. Deze kon ik bij aankoop van mijn ticket vorig jaar nog niet vastleggen en derhalve stond ie tijdelijk op 1 mei dit jaar. Als alles goed is gegaan -ik geloof het pas als ik de bevestiging binnenheb- dan gaat de terugreis plaatsvinden op 2 oktober.

Tot daarna dus! Natuurlijk zal ik tot die tijd regelmatig mijn weblog updaten, zodat ik in oktober weinig meer te vertellen heb :)

Hanafubuki

De sakurabloesem bloeit hooguit twee weken en de Japanners benutten die tijd ten volste door zoveel mogelijk te gaan hanami-en, oftewel bloemetjes kijken. Dat kan door gewoon naar een park te gaan en naar de bloesem te kijken, maar een groot deel neemt een kleedje mee en gaat onder de bomen picknicken, bij voorkeur met zoveel mogelijk snacks en alcohol mee. Je kunt eigenlijk zeggen: hana yori dango, oftewel belangrijker dan de bloemen zijn de dango (een soort snack, oftewel eten), want de sakura wordt meer als excuus gebruikt om te gaan picknicken dan dat men echt bloemetjes gaat kijken.

En dat doet men dan ook in grote getalen.

(yoyogi park op een sakuravolle zaterdag, niet de juiste plek om te zijn voor je rust)

En als we dan toch al met sakura gerelateerde termen aan het smijten zijn, doen we er nog maar een: hanafubuki, oftewel bloemen-sneeuwstorm. Als de bloesem klaar is met bloeien, dan worden de wittige blaadjes door windvlagen van de bomen gerukt en als een sneeuwstorm door de lucht geblazen. Ik heb geprobeerd er foto's van te nemen, maar de foto's zijn niet half zo interessant als het echt meemaken. Echter, wegens gebrek aan 'the real thing', bij deze toch maar een paar geschoten plaatjes:

(hiroo, vlak bij m'n Japans-school)

(Meguro-gawa, in de buurt van mijn huis)

De sakuratijd is doorgaans ook de start van de lente, en we hebben de laatste dagen dan ook van heerlijk lenteweer kunnen genieten. Gisteren was de warmste dag tot nu toe met 24 graden, maar de andere dagen doen er met 20+ graden niet echt voor onder.

Volgende keer:
- een Koreaanse bruiloft afterparty in Japan
- werkontwikkelingen
- en vast nog veel meer!

GVR in Tokyo

Zoals in m'n vorige bericht aangegeven was het moment van vertrek van mijn vader het moment van aankomst van Ghoe, Vlien & Rich (GVR).

Ghoe en Vlien waren al eens in Japan geweest, maar voor Rich was het de eerste keer. En hoe kun je Japan beter aan iemand introduceren dan met een all-night karaokesessie??

De middag werd gebruikt om uit te rusten en daarna gingen we ervoor. Gewoonlijk zing in met karaoke veel Japanse nummers, maar aangezien we nu voornamelijk veel nummers met z'n tweeen (of meer) zongen, was het repertoire nu voornamelijk Engelstalig. Omdat deze sessie wel enigzins leek op eentje van bijna 5 jaar geleden, met Ghoe, Vlien en Thomas, vond ik het wel leuk om namens Thomas een Japans nummer te doen en onze all-time karaoke-klassieker Wanted (dead or alive) van Bon Jovi.

Om 4 uur hadden we het wel gezien en wandelden we nog even door het, in vergelijking met overdag, stille Shibuya. Helemaal uitgestorven is het er nooit, maar het kwam enigszins in de buurt.

De volgende dag was voor iedereen een rustdag -ik heb deze voornamelijk met Ruri doorgebracht- en de dagen daarna zijn we o.a. naar Shinjuku gyoen, Asakusa en nog wat meer Shibuya geweest. Ook heb ik een kleine rondleiding gegeven door mijn buurt, Sangenjaya, o.m. de Carrot Tower, met uitzicht over de stad en natuurlijk mijn huis. 's Avonds zijn we wat wezen drinken bij een barretje in de buurt, waar ik een keer eerder was geweest toen mijn Franse huisgenoot daar ging DJ-en. Ghoe en Vlien waren erg geinteresseerd in de jongen die daar iets wat op een joint leek aan het draaien was en ik voornamelijk in de interessante dingen op het menu, waarvan het interessantste de knoflook-sake was. Het kon bestempeld worden als 'huiswijn' aangezien het door de barman (eigenaar?) van de bar zelf was gemaakt en het was extreem knoflook-ig. Het smaakte zo, het rook zo. En het was natuurlijk ook nog eens supergezond. Daarna op aanraden van de barman nog een glas slangen-sake gedronken voor nog meer power en de rest van de week kon niet meer stuk.

Afgelopen vrijdag had ik vrijgenomen van school en gingen we met z'n allen naar Kamakura. We volgden ongeveer dezelfde route als de week ervoor met mijn vader, maar dan precies andersom. Oftewel eerst de tempel waar ik de naam niet van weet, daarna over dezelfde straat richting 't strand, daar geluncht en over het strand verder terug richting Hasedera en de boeddha. Tegen die tijd was het inmiddels bijna 4 uur, dus was er geen tijd meer voor allebei. Aangezien bij de Daibutsu alleen de Daibutsu te zien is, en verder niet veel, gingen we naar Hasedera.

Vervolgens gingen we terug naar Shibuya om daar nog wat te eten, foto's te nemen (purikura - ga ik wellicht nog eens uitleggen) en afscheid te nemen.

De week was snel voorbijgegaan en het was jammer dat ze weer gingen, maar aan de andere kant kon ik het weekend erna weer eens even lekker uitrusten.

Zondagavond nog even wezen sakura-kijken in Rikugien, een Japanse stijl tuin/park. Daar was het enorm druk, aangezien slechts t/m vandaag men 's avonds naar binnen kan om de bomen te bekijken.


Volgende keer hopelijk wat meer sakura foto's. Stay tuned!