Het gehele weekend heb ik doorgebracht in de Nagano-'provincie' met Ruri en haar ouders. Op vridjagavond stapten we in Tokyo op de bus en 3 uur later waren we in Tatsuno, een klein stadje in Nagano met niet meer dan 20.000 inwoners.
Het was voor mij de derde keer om daarheen te gaan, dus ik kende de route en de verdere gang van zaken en wist dat er een enorme maaltijd op ons zou wachten als we aan zouden komen. Dat was inderdaad het geval, en ondanks dat ik al een hele week last had van mijn maag, kon ik het niet laten staan en heb ik zoveel mogelijk naar binnengewerkt. Ruri's moeder is een goede kok, dus het zou zonde zijn er niet voldoende van te eten.
De volgende dag was de reden waarvoor we naar Tatsuno waren gekomen: Hotaru-matsuri, oftewel het vuurvliegjesfestival. Natuurlijk konden we overdag weinig vliegjes zien, dus vulden we de tijd met bezoekjes aan locaties in de omgeving, waaronder het gebouw met het grootste rieten dak van Japan (jaja), een fabriek die caloriearme pudding maakt van zeewier en een aardige tempel waar de hortensias bijna volledig in bloei stonden.
Tegen de tijd dat we weer terugwaren was het nog steeds licht en dus keken we op televisie naar het dans-gedeelte van het vuurvliegjesfestival, eigenlijk het meest festivallige van het geheel, maar blijkbaar leuker om op tv te zien, dan in het echt. Voor Ruri en haar ouders was het vooral leuk om te kijken wie ze allemaal konden herkennen. Er waren 2000 deelnemers, oftewel 10% van de populatie, dus daar zaten wel wat bekenden tussen. Heel veel bedrijven en wijken deden mee, welke later weer te herkennen waren toen we eenmaal weer buiten waren.
Dat was toen het donker begon te worden, zo rond 7 uur. Ruri en ik (Ruri in yukata, een soort dunne kimono, en ik in jinbei, een... tja hoe leg je dat uit? komt nog wel een keer) liepen naar de omgeving waar de vuurvliegjes zich voornamelijk bevonden. Onderweg was de hoofdstraat van het stadje aan beide kanten bezaaid met kleine stalletjes die altijd op festivals opduiken. Je ziet ze ook wel op andere dagen, maar niet in deze grote getalen. De meeste zijn eetstalletjes en soms zitten er kermis-achtige spelletjes tussen en een redelijk deel van de stalletjes wordt (indirect) gerund door de yakuza, de Japanse maffia.
Anyway, het was een half uur lopen naar de vuurvliegjesplek en tegen de tijd dat we er waren was er van persoonlijke ruimte weinig sprake meer. Oftewel: het was DRUK!
Ik kan helaas geen goede foto's laten zien van de drukte noch de vliegjes, omdat het donker was en de vliegjes niet constant, maar steeds heel even oplichten (wel geprobeerd natuurlijk - lange sluitertijd, korte sluitertijd, auto, manual, etc). Oftewel, dit is weer zo'n 'je moet er zelf zijn om het echt mee te maken'-ding. Bij deze dan toch mijn beste poging (enigszins uitvergroot en opgepept op de computer):
Het was in ieder geval heel bijzonder om te zien, vooral als een hele golf vliegjes op hetzelfde moment oplicht. Het hoogtepunt voor Ruri was het moment waarop een vliegje op haar hand neerstreek, iets wat ze daarna nog vele malen heeft geprobeerd, maar niet meer lukte.
Op de terugweg nog een gebakken inktvis gegeten bij een van de stalletjes en toen was de zaterdag wel min of meer voorbij.
De zondag beschrijf ik in een volgend bericht!
2 opmerkingen:
Leuk die vuurvliegjes, net als in grave of the fireflies.. maar dan minder dramatisch ;)
De Grave komt binnenkort, vuurvliegjes leven niet zolang ;) Iig is er geen oorlog :)
Een reactie posten