Rond deze tijd zou bij een aantal van jullie mijn nengajyou (nieuwjaarskaart) in de brievenbus kunnen vallen. Sorry voor degenen die 'm niet krijgen, ik wist een hoop adressen niet (sommigen moeten echter nog worden gepost...)
Er staat nogal een hoop op en de geinteresseerden kunnen de volgende dingen opzoeken op internet (afbeeldingen en/of omschrijvingen):
- daruma
- shishimai
- sushi: ikura, ootoro, tamago
- ebi tempura
- fujisan
- katsushika hokusai - wave
Verder zit er nog een koe in, omdat dit haar jaar is, en iets wat lijkt op een eetstokje. Het figuurtje in het midden weet ik niet zo goed :)
Overigens (gisteren vergeten te vertellen), kwam ik gisternacht nog langs een schrijn (花園神社）, waar een shishimai aan het dansen was. Ik had heel even spijt dat ik niet mijn camera mee had genomen. Het is traditie om aan het begin van het jaar een bezoek aan een tempel/schrijn te brengen en daardoor was het heeeeeeeeeel druk! De rij voor de schrijn was een meter of 30 lang en 8 personen breed, dus zijn wij maar niet gegaan :) Het was alsnog leuk om te zien.
Anyway, voor zij die de kaart nog niet hebben gekregen, hij komt er wellicht nog aan, eventueel via e-mail, en als ik helemaal niets heb gestuurd, mijn excuses. Binnenkort komt de kaart ook nog wel hier op de blog :)
vrijdag 2 januari 2009
donderdag 1 januari 2009
Gelukkig nieuwjaar iedereen!
Maak er wat van in 2009!!
Ik had een gezellige jaarwisseling met een aantal schoolgenoten welke begon in een izakaya (een type restaurant) en doorging in een Ierse pub (een van de schoolgenoten is Iers, vandaar). Tussendoor met een klasgenoot nog even wat raamen wezen eten t.b.v. wat frisse lucht en het eten van iets warms en om een uurtje of half 4 was het wel weer mooi geweest en ging iedereen op huis aan.
Ik heb geen idee wat ons in het nieuwe jaar te wachten staat, maar het wordt ongetwijfeld interessant. Ik zal jullie op de hoogte houden! n_n
Ik had een gezellige jaarwisseling met een aantal schoolgenoten welke begon in een izakaya (een type restaurant) en doorging in een Ierse pub (een van de schoolgenoten is Iers, vandaar). Tussendoor met een klasgenoot nog even wat raamen wezen eten t.b.v. wat frisse lucht en het eten van iets warms en om een uurtje of half 4 was het wel weer mooi geweest en ging iedereen op huis aan.
Ik heb geen idee wat ons in het nieuwe jaar te wachten staat, maar het wordt ongetwijfeld interessant. Ik zal jullie op de hoogte houden! n_n
woensdag 31 december 2008
Kerst (3)
2008 is alweer bijna afgelopen en dus bij deze ook het laatste bericht van dit jaar.
Het is inmiddels alweer een aantal dagen geleden, maar met kerstmis zijn Ruri en ik naar een resort geweest in Izu-kougen (een uurtje of 3 ten westen van Tokyo, aan de kust). De hoofdattractie was de verschillende onsen (=natuurlijke warmwaterbaden), waarvan er meerdere prive konden worden afgehuurd. Gemixte baden waren er verder niet en gescheiden baden zou nogal saai zijn, dus dit was perfect.
Het resort had een Indonesisch tintje, maar echt Indonesisch was het niet te noemen. De kamer had er wel iets van weg en de versieringen buiten ook wel, maar aan het eten bijvoorbeeld was niet veel Indonesisch te merken. Er stond een potje sambal op tafel, maar we kregen niets te eten waar het daadwerkelijk bijpaste. Daarnaast was het de rare sambal oelek die ik wel eens in een importwinkel heb gekocht, met een enorme lading suiker en andere niet rode peper zijnde ingredienten.
Anyway, even een stapje terug. De prijs voor 1 nacht was niet mis: 18600 yen, oftewel een euro'tje of 150 (pp), maar daarvoor was vervolgens wel zo goed als alles gratis. Gratis eten, gratis drinken, gratis baden, gratis spelletjes spelen en gratis karaoke. De kamer was enorm ruim en voorzien van drank, vrij brede futons en een massagestoel. En het had uitzicht op de oceaan, hoewel die niet direct voor de deur was, was ie toch goed te zien.
En een zonsopkomst vanuit de kamer gefotografeerd:
Vrij snel na het inchecken zijn we naar een van de prive-baden gegaan, waar je voor moest reserveren. Van te voren kon er worden gekozen welk bad je wilde reserveren en wij kozen voor het bad waar je het kortst inmocht, maar die wel het interessantst leek. Dit bad was buiten, gedeeltelijk omringd door bomen waar eekhoorntjes inzaten en je kon ook nog een beetje oceaan zien. We mochten er maar 35 minuten in, maar gezien de temperatuur van het water was dat in het geheel niet erg (44 graden ofzo...?).
We hadden het vroege buffet, 17:20~18:50, gekozen, waar een van te voren vastgelegd menu werd voorgeschoteld. Met de hoeveelheid was weinig mis, 7 gangen, maar met name de hoofdgerechten (vlees en vis) waren niet echt spectaculair. Met name Ruri was er niet echt over te spreken. Ik vond de soep en de entree nog wel lekker en met het toetje was ook weinig mis. Zoals eerder gezegd was het allemaal weinig Indonesisch, maar vooruit. Een pluspunt was dat het drinken onbeperkt was en we hebben dus redelijk wat besteld.
Na het eten was het tijd voor karaoke, maar slechts voor 45 minuten (meer zat niet in de prijs inbegrepen) en daarna met een manga uit de bibliotheek in de massagestoelen.
Vervolgens zijn we nog in een ander prive-bad geweest, wat net een paar dagen ervoor was geopend en ondanks dat we 'm een uur mochten gebruiken was 't na een half uurtje wel weer (warm) genoeg geweest.
Daarna was het tijd om de spelletjeskamer te verkennen, met airhockey, darts, pool, minigolf en meer en tenslotte de avondbar, waar we nog wat hebben gegeten en gedronken.
De volgende dag zijn we na het uitchecken nog naar de oceaan gelopen tot aan een populaire hangbrug/vuurtoren en vervolgens, omdat het lopen toch wel vermoeiend was, met de taxi terug naar het station en van daaruit weer terug naar huis.
Al met al een niet erg kerstige, maar toch erg geslaagde kerst.
Onze score voor het Anda Resort (Bhim/Ruri):
- kamer: 8/7
- service 9/10
- Eten 5/3
- Onsen 8/8
- Entertainment 8/8
- Omgeving (izukougen) 6/5
- waar voor je geld 8/9
Totaalscore: Bhim 7.5 Ruri 7
Rest me nu nog iedereen een goede jaarwisseling te wensen en tot volgend jaar!
Het is inmiddels alweer een aantal dagen geleden, maar met kerstmis zijn Ruri en ik naar een resort geweest in Izu-kougen (een uurtje of 3 ten westen van Tokyo, aan de kust). De hoofdattractie was de verschillende onsen (=natuurlijke warmwaterbaden), waarvan er meerdere prive konden worden afgehuurd. Gemixte baden waren er verder niet en gescheiden baden zou nogal saai zijn, dus dit was perfect.
Het resort had een Indonesisch tintje, maar echt Indonesisch was het niet te noemen. De kamer had er wel iets van weg en de versieringen buiten ook wel, maar aan het eten bijvoorbeeld was niet veel Indonesisch te merken. Er stond een potje sambal op tafel, maar we kregen niets te eten waar het daadwerkelijk bijpaste. Daarnaast was het de rare sambal oelek die ik wel eens in een importwinkel heb gekocht, met een enorme lading suiker en andere niet rode peper zijnde ingredienten.
Anyway, even een stapje terug. De prijs voor 1 nacht was niet mis: 18600 yen, oftewel een euro'tje of 150 (pp), maar daarvoor was vervolgens wel zo goed als alles gratis. Gratis eten, gratis drinken, gratis baden, gratis spelletjes spelen en gratis karaoke. De kamer was enorm ruim en voorzien van drank, vrij brede futons en een massagestoel. En het had uitzicht op de oceaan, hoewel die niet direct voor de deur was, was ie toch goed te zien.
En een zonsopkomst vanuit de kamer gefotografeerd:
Vrij snel na het inchecken zijn we naar een van de prive-baden gegaan, waar je voor moest reserveren. Van te voren kon er worden gekozen welk bad je wilde reserveren en wij kozen voor het bad waar je het kortst inmocht, maar die wel het interessantst leek. Dit bad was buiten, gedeeltelijk omringd door bomen waar eekhoorntjes inzaten en je kon ook nog een beetje oceaan zien. We mochten er maar 35 minuten in, maar gezien de temperatuur van het water was dat in het geheel niet erg (44 graden ofzo...?).
We hadden het vroege buffet, 17:20~18:50, gekozen, waar een van te voren vastgelegd menu werd voorgeschoteld. Met de hoeveelheid was weinig mis, 7 gangen, maar met name de hoofdgerechten (vlees en vis) waren niet echt spectaculair. Met name Ruri was er niet echt over te spreken. Ik vond de soep en de entree nog wel lekker en met het toetje was ook weinig mis. Zoals eerder gezegd was het allemaal weinig Indonesisch, maar vooruit. Een pluspunt was dat het drinken onbeperkt was en we hebben dus redelijk wat besteld.Na het eten was het tijd voor karaoke, maar slechts voor 45 minuten (meer zat niet in de prijs inbegrepen) en daarna met een manga uit de bibliotheek in de massagestoelen.
Vervolgens zijn we nog in een ander prive-bad geweest, wat net een paar dagen ervoor was geopend en ondanks dat we 'm een uur mochten gebruiken was 't na een half uurtje wel weer (warm) genoeg geweest.
Daarna was het tijd om de spelletjeskamer te verkennen, met airhockey, darts, pool, minigolf en meer en tenslotte de avondbar, waar we nog wat hebben gegeten en gedronken.
De volgende dag zijn we na het uitchecken nog naar de oceaan gelopen tot aan een populaire hangbrug/vuurtoren en vervolgens, omdat het lopen toch wel vermoeiend was, met de taxi terug naar het station en van daaruit weer terug naar huis.
Al met al een niet erg kerstige, maar toch erg geslaagde kerst.
Onze score voor het Anda Resort (Bhim/Ruri):
- kamer: 8/7
- service 9/10
- Eten 5/3
- Onsen 8/8
- Entertainment 8/8
- Omgeving (izukougen) 6/5
- waar voor je geld 8/9
Totaalscore: Bhim 7.5 Ruri 7
Rest me nu nog iedereen een goede jaarwisseling te wensen en tot volgend jaar!
dinsdag 23 december 2008
Kerst (2)
Afgelopen weekend was het weer tijd voor de al bijna traditionele kerst-karaoke. Twee jaar geleden hebben Ruri en ik ook een alleen-kerstliedjes-karaokesessie gehad en dat vroeg dit jaar om een herhaling. Sommige klassiekers waren niet beschikbaar (of we konden ze niet vinden), zoals O Denneboom (of de Engelse/Japanse variant daarop) of Here Comes Santa Clause, maar er was genoeg om ongeveer 1,5 uur vol te maken met traditionele nummers als 12 Days of Christmas en Jingle Bells, en tophits als Do They Know It's Christmas (Band Aid), Wonderful Christmas Time (Paul McCartney) en natuurlijk het geweldige Last Christmas van Wham!. Daarnaast nog wat Japanse kerstgerelateerde nummers, hoewel de nummers die ik kon doen meer neerkwamen op 'er zit ergens het woord kerstmis in', dan dat het echte kerstnummers waren.
Morgen gaan we naar Izu en als we terugkomen zal ik ongetwijfeld de avonturen vertellen in een bericht dat vermoedelijk Kerst (3) gaat heten (ik ben zo origineel!)
Verder lijkt het erop dat het vertaalbaantje doorgaat! Ik durf niets met zekerheid te zeggen totdat ik mijn handtekening onder een contract heb staan, maar het ziet er naar uit dat mijn proefvertaling voldoende in de smaak is gevallen!
Ik hou jullie natuurlijk op de hoogte.
Morgen gaan we naar Izu en als we terugkomen zal ik ongetwijfeld de avonturen vertellen in een bericht dat vermoedelijk Kerst (3) gaat heten (ik ben zo origineel!)
Verder lijkt het erop dat het vertaalbaantje doorgaat! Ik durf niets met zekerheid te zeggen totdat ik mijn handtekening onder een contract heb staan, maar het ziet er naar uit dat mijn proefvertaling voldoende in de smaak is gevallen!
Ik hou jullie natuurlijk op de hoogte.
woensdag 17 december 2008
Kerst (1)
Roppongi is niet alleen de wijk waar de westerling zich thuis kan voelen tussen andere westerlingen en om kan gaan met Japanners die dol zijn op westerlingen. Niet ver van Roppongi Crossing bevinden zich appartementen bewoond door mensen met een goedgevulde portemonnee, op Roppongi Hills. Al jaren hebben Thomas en ik het erover dat als we heel veel geld zouden hebben we een loft zouden moeten kopen op Roppongi Hills.
Zover is het nog niet, maar afgelopen zondag ben ik wel voor het eerst in een appartement op Roppongi Hills geweest. Een van mijn docenten woont daar namelijk en had zondag een kerstfeestje voor mededocenten en studenten. Iedereen kon een introducee meenemen, dus Ruri ging mee.
Het was geen groots feest, er waren 6 studenten, 3 introducees, 4 docenten en nog wat familie, maar het was erg gezellig en er was een ruime hoeveelheid lekker eten. Iedereen moest zelf wat te eten of te drinken meenemen en Ruri en ik hadden besloten zelf iets te maken:
Nou moet erbij gezegd worden dat we een koekhuispakket hadden gekocht, dus we hebben het niet helemaal zelf bedacht, maar wel zelf het deeg gemaakt, uitgesneden, gebakken en in elkaar gezet. Vervolgens was het een hel om het ding heelkoeks op de plaats van bestemming te krijgen, maar het is gelukt. En het viel bijzonder in de smaak. Meer dan de smaak zelf :)
Ook werden er cadeautjes geruild. Iedereen had een cadeautje meegenomen (ik: stroopwafels en Droste chocolade, Ruri: een theepakket met koekjes) en d.m.v. bingo werd bepaald wie er als eerste (tweede, derde...) een cadeautje uit mocht kiezen.
Aangezien het helder weer was, was de toegang naar het dak vrij en van daaruit konden we van het uitzicht genieten. Ik had m'n camera mee, dus...
Ergens tussen 10 en 11 uur was het afgelopen en ging iedereen huiswaards. De volgende dag was immers weer een werkdag. Op de weg naar het station nog maar een paar plaatjes geschoten:
Hoewel Japanners niet zo heel veel met kerstmis doen, houden ze wel van mooie lichtjes en dus hangt rond kerstmis de halve stad vol met allerlei kleurrijke versieringen. Als ik de kans heb zal ik binnenkort nog wel wat foto's maken.
Nog even iets niet kerstgerelateerds: ik heb mogelijk uitzicht op een baan! Het betreft het vertalen van handleidingen (Engels -> Nederlands) van apparatuur, zoals fototoestellen. Momenteel ben ik bezig met een proefvertaling en als die in de smaak valt kan ik eens echt centen gaan verdienen! Ik ben benieuwd...
Zover is het nog niet, maar afgelopen zondag ben ik wel voor het eerst in een appartement op Roppongi Hills geweest. Een van mijn docenten woont daar namelijk en had zondag een kerstfeestje voor mededocenten en studenten. Iedereen kon een introducee meenemen, dus Ruri ging mee.
Het was geen groots feest, er waren 6 studenten, 3 introducees, 4 docenten en nog wat familie, maar het was erg gezellig en er was een ruime hoeveelheid lekker eten. Iedereen moest zelf wat te eten of te drinken meenemen en Ruri en ik hadden besloten zelf iets te maken:
Nou moet erbij gezegd worden dat we een koekhuispakket hadden gekocht, dus we hebben het niet helemaal zelf bedacht, maar wel zelf het deeg gemaakt, uitgesneden, gebakken en in elkaar gezet. Vervolgens was het een hel om het ding heelkoeks op de plaats van bestemming te krijgen, maar het is gelukt. En het viel bijzonder in de smaak. Meer dan de smaak zelf :)
Ook werden er cadeautjes geruild. Iedereen had een cadeautje meegenomen (ik: stroopwafels en Droste chocolade, Ruri: een theepakket met koekjes) en d.m.v. bingo werd bepaald wie er als eerste (tweede, derde...) een cadeautje uit mocht kiezen.
Aangezien het helder weer was, was de toegang naar het dak vrij en van daaruit konden we van het uitzicht genieten. Ik had m'n camera mee, dus...
Ergens tussen 10 en 11 uur was het afgelopen en ging iedereen huiswaards. De volgende dag was immers weer een werkdag. Op de weg naar het station nog maar een paar plaatjes geschoten:
Hoewel Japanners niet zo heel veel met kerstmis doen, houden ze wel van mooie lichtjes en dus hangt rond kerstmis de halve stad vol met allerlei kleurrijke versieringen. Als ik de kans heb zal ik binnenkort nog wel wat foto's maken.
Nog even iets niet kerstgerelateerds: ik heb mogelijk uitzicht op een baan! Het betreft het vertalen van handleidingen (Engels -> Nederlands) van apparatuur, zoals fototoestellen. Momenteel ben ik bezig met een proefvertaling en als die in de smaak valt kan ik eens echt centen gaan verdienen! Ik ben benieuwd...
maandag 8 december 2008
Sinterklaas en JLPT
Zoals sommigen wel weten was het afgelopen vrijdag 5 december en dus tijd voor Sinterklaas om zij die het verdienen blij te maken met allerlei kado's waar ze al dan niet om gevraagd hebben.
Blijkbaar had ie genoeg tijd om ook even langs Japan te varen en e.e.a. aan kado's achter te laten. Voor Ruri waren er o.m. stroopwafels, een Welsch Corgi kalender en een sudoku-boek, en voor mij o.a. een stekkerdoos (had niet genoeg stocontacten), 2 manga en KitKat in verschillende smaken (caramelpudding, meloen, etc). Voor Ruri waren er 2 gedichten in het Japans.
Zaterdag en zondag stonden in het teken van werk!
Eens per jaar in december kunnen niet-Japanners een tentamen afleggen waarmee ze kunnen aantonen wel niveau Japans zij beheersen, in het Engels de Japanese Language Proficiency Test genaamd. Er zijn 4 niveaus, van makkelijk (4) tot moeilijk (1). Twee klasgenoten gingen zondag voor niveau 3.
Ik wil de test volgend jaar gaan doen, maar dan op niveau 2. Dit jaar kon ik alvast een kijkje in de keuken nemen door te assisteren op deze dag. De universiteit waar het festijn plaatsvond was lekker dichtbij en ik hoefde gelukkig niet alles zelf uit te zoeken, aangezien Ruri ook aan het werk ging op dezelfde locatie.
Van te voren was niet helemaal duidelijk welk op niveau de test zou worden afgenomen op deze locatie. Ik hoopte op 4 of 3, dan was ik er zeker van dat mijn Japans tenminste beter was dan zij die de test zouden gaan doen. 2 zou ook nog wel OK zijn dacht ik, maar uiteindelijk bleek onze locatie alleen niveau 1 te doen.
Ik maakte me daar een beetje zorgen over, met name omdat er verwacht werd dat alle mensen van de staf beleefd Japans zouden gebruiken (op de lagere niveaus hoeft dat niet zo, want dat begrijpt men toch niet ;)), maar uiteindelijk viel het allemaal wel mee.
Mijn taak was de boel op de gang in goede banen te leiden en mensen die tijdens de test naar de WC moesten te begeleiden en verder vragen beantwoorden over van alles en nogwat. Hoewel ik soms de vragen niet meteen helemaal begreep en soms 'nee' moest verkopen als ik het antwoord niet wist, ging het op zich wel goed. Op een gegeven moment, tijdens het luisterexamen kwam een meisje al hoestend naar buiten en ging vervolgens, nog steeds continu hoestend, ineengedoken midden op de gang zitten. Ik wist niet zo goed wat ik ermee aanmoest, aangezien ze zo haar hele tentamen miste, maar ze kon ook niet terug naar binnen voordat het hoesten volledig was afgelopen. De man van het geluid die er ook was wilde haar niet terug naar binnen laten, maar ik vond het zielig als ze de test niet af kon maken en liet haar weer naar binnen toen het hoesten was afgelopen.
Achteraf bleek dat tijdens het luisterexamen mensen niet terug naar binnen mogen als ze eenmaal naar buiten zijn gegaan. Het meisje moest aan het eind mee met een van de leidinggevenden en het was onduidelijk of het luisteronderdeel voor haar ongeldig zou worden verklaard.
Ze kwam voordat het laatste onderdeel begon nog naar me toe om te vertellen hoe 't was afgelopen, maar het feit dat mijn Japans ver onder niveau 1 ligt en haar mompelende manier van praten maakte dat ik uiteindelijk niet weet wat er is gebeurd. Ik wil graag denken dat het toch gewoon mee heeft geteld, want dat zou betekenen, dat ik haar daarbij geholpen heb :)
Aan het eind moest er worden opgeruimd en vond de betaling plaats. Die was in cash, dus je kon in ieder geval meteen zien waarvoor je gewerkt had. Het was geen megabedrag, en ik moet nog 2x dit bedrag verdienen voordat ik de prijs van het pak wat ik hiervoor heb gekocht eruit heb, maar toch leuk.
Overigens was zaterdag de voorbereiding op deze dag met uitleg en het ophangen van richtingaanwijzers en andere bordjes om op de dag zelf zoveel mogelijk vragen te voorkomen. Ik vreesde dat ik de uitleg niet zou begrijpen, maar het meeste was wel te volgen of in de loop der tijd achter te komen.
Vanaf volgend jaar zijn er voor niveau's 1 en 2 ook examens in juli en ik overweeg dan niveau 2, Business Level, te proberen. Wellicht kan Ruri dan ook komen werken die dag, zou wel gezellig zijn n_n
Vooralsnog ben ik blij dat het voorbij is en vandaag was een lekker rustig dagje waarin niets bijzonders is gebeurd. Heerlijk! n_n
Blijkbaar had ie genoeg tijd om ook even langs Japan te varen en e.e.a. aan kado's achter te laten. Voor Ruri waren er o.m. stroopwafels, een Welsch Corgi kalender en een sudoku-boek, en voor mij o.a. een stekkerdoos (had niet genoeg stocontacten), 2 manga en KitKat in verschillende smaken (caramelpudding, meloen, etc). Voor Ruri waren er 2 gedichten in het Japans.
Zaterdag en zondag stonden in het teken van werk!
Eens per jaar in december kunnen niet-Japanners een tentamen afleggen waarmee ze kunnen aantonen wel niveau Japans zij beheersen, in het Engels de Japanese Language Proficiency Test genaamd. Er zijn 4 niveaus, van makkelijk (4) tot moeilijk (1). Twee klasgenoten gingen zondag voor niveau 3.
Ik wil de test volgend jaar gaan doen, maar dan op niveau 2. Dit jaar kon ik alvast een kijkje in de keuken nemen door te assisteren op deze dag. De universiteit waar het festijn plaatsvond was lekker dichtbij en ik hoefde gelukkig niet alles zelf uit te zoeken, aangezien Ruri ook aan het werk ging op dezelfde locatie.
Van te voren was niet helemaal duidelijk welk op niveau de test zou worden afgenomen op deze locatie. Ik hoopte op 4 of 3, dan was ik er zeker van dat mijn Japans tenminste beter was dan zij die de test zouden gaan doen. 2 zou ook nog wel OK zijn dacht ik, maar uiteindelijk bleek onze locatie alleen niveau 1 te doen.
Ik maakte me daar een beetje zorgen over, met name omdat er verwacht werd dat alle mensen van de staf beleefd Japans zouden gebruiken (op de lagere niveaus hoeft dat niet zo, want dat begrijpt men toch niet ;)), maar uiteindelijk viel het allemaal wel mee.
Mijn taak was de boel op de gang in goede banen te leiden en mensen die tijdens de test naar de WC moesten te begeleiden en verder vragen beantwoorden over van alles en nogwat. Hoewel ik soms de vragen niet meteen helemaal begreep en soms 'nee' moest verkopen als ik het antwoord niet wist, ging het op zich wel goed. Op een gegeven moment, tijdens het luisterexamen kwam een meisje al hoestend naar buiten en ging vervolgens, nog steeds continu hoestend, ineengedoken midden op de gang zitten. Ik wist niet zo goed wat ik ermee aanmoest, aangezien ze zo haar hele tentamen miste, maar ze kon ook niet terug naar binnen voordat het hoesten volledig was afgelopen. De man van het geluid die er ook was wilde haar niet terug naar binnen laten, maar ik vond het zielig als ze de test niet af kon maken en liet haar weer naar binnen toen het hoesten was afgelopen.
Achteraf bleek dat tijdens het luisterexamen mensen niet terug naar binnen mogen als ze eenmaal naar buiten zijn gegaan. Het meisje moest aan het eind mee met een van de leidinggevenden en het was onduidelijk of het luisteronderdeel voor haar ongeldig zou worden verklaard.
Ze kwam voordat het laatste onderdeel begon nog naar me toe om te vertellen hoe 't was afgelopen, maar het feit dat mijn Japans ver onder niveau 1 ligt en haar mompelende manier van praten maakte dat ik uiteindelijk niet weet wat er is gebeurd. Ik wil graag denken dat het toch gewoon mee heeft geteld, want dat zou betekenen, dat ik haar daarbij geholpen heb :)
Aan het eind moest er worden opgeruimd en vond de betaling plaats. Die was in cash, dus je kon in ieder geval meteen zien waarvoor je gewerkt had. Het was geen megabedrag, en ik moet nog 2x dit bedrag verdienen voordat ik de prijs van het pak wat ik hiervoor heb gekocht eruit heb, maar toch leuk.
Overigens was zaterdag de voorbereiding op deze dag met uitleg en het ophangen van richtingaanwijzers en andere bordjes om op de dag zelf zoveel mogelijk vragen te voorkomen. Ik vreesde dat ik de uitleg niet zou begrijpen, maar het meeste was wel te volgen of in de loop der tijd achter te komen.
Vanaf volgend jaar zijn er voor niveau's 1 en 2 ook examens in juli en ik overweeg dan niveau 2, Business Level, te proberen. Wellicht kan Ruri dan ook komen werken die dag, zou wel gezellig zijn n_n
Vooralsnog ben ik blij dat het voorbij is en vandaag was een lekker rustig dagje waarin niets bijzonders is gebeurd. Heerlijk! n_n
vrijdag 5 december 2008
Japanse eerlijkheid (?) en slangen-sake enzo
Met een druk weekend in aantocht is het de hoogste tijd om op de valreep maar weer eens een bericht plaatsen voordat het echt niet meer te behappen is n_n
De hoogte- en dieptepunten van de afgelopen 2 weken:
Verjaardagsfeestje
Een klasgenoot was jarig en had een aantal mensen van school uitgenodigd voor het vieren ervan in Roppongi. Nou ben ik geen fan van Roppongi, maar het was zijn verjaardag dus vooruit dan maar. Roppongi kan gezien worden als de 'buitenlander-wijk', met veel gelegenheden gericht op met name westerlingen, zoals bioscopen die Japanse films met Engelse ondertiteling vertonen en vooral veel clubs en restaurants waar het personeel Engels spreekt. Mocht ik ooit wanhopig worden wat betreft werk, dan kan ik daar gegarandeerd in de horeca terecht.
Eerst gingen we naar een prijzig steak-restaurant, absoluut niet wat ik (of de andere aanwezigen) van te voren had verwacht. Hoewel het pretendeerde chique te zijn, kwam het restaurant toch niet zo over. Eerder pretentieus. Met name de gigantische gouden medailles, dat een aantal van de chefs om de nek had hangen, waren belachelijk. Maarja, het was niet mijn feestje dus vooruit.
Het eten was best lekker, maar niet super bijzonder. De rekening was pittig, maar de jarige betaalde alles. Wat bijzonder is, aangezien ie pas 19 jaar was geworden. Aan de andere kant is 't ook iemand die verjaardagcadeaus van 5000 euro krijgt, dus hij zal 't wel kunnen missen :)
Het feestje verplaatste zich naar de Britse (stijl) pub Hub en vervolgens naar een Russisch restaurant. Al met al was het best een geslaagde avond, ware het niet dat ik er in de trein op weg naar huis achter kwam dat ik m'n tas was vergeten. Ik had geen zin om nog terug te gaan om vervolgens alleen nog met de taxi thuis te kunnen komen, dus ik besloot de volgende dag pas weer op zoek te gaan.
Ik ging uit van de Japanse eerlijkheid die een van de dingen is die Japan zo'n prettig land maken en was er zo goed als zeker van dat iemand de tas had gevonden en had afgegeven. Ik wist ook bijna zeker (99%) dat ik 'm was vergeten bij de Hub.
Toen ik de volgende dag een kwartier na openingstijd daar aankwam werd mij echter gezegd dat er niets was gevonden! Een grote schok, want ik ben nog nooit iets van belang zijns kwijtgeraakt en al helemaal niet een fototoestel en een elektronisch woordenboek in een keer. Daarnaast was het ook niet bepaald goed voor mijn vertrouwen in de Japanse eerlijkheid.
Voor de zekerheid ben ik toen ook maar even naar het Russische restaurant op zoek gegaan, waar de tas natuurlijk niet was, en vervolgens heb ik aangifte gedaan bij de politie.
Weer thuis kreeg ik ineens een telefoontje van iemand van de Hub die zei dat ze de tas toch gevonden hadden! Hoezee :)
Eenmaal daar weer aangekomen bleek dat de tas niet op de gebruikelijke gevonden voorwerpen-plek, maar ergens anders, was neergezet. De inhoud was nog 100% compleet. Pfff...
Yakiniku
Een week later ben ik met een oud huisgenoot wezen eten. Ondanks dat we elkaar 2,5 jaar niet gezien hadden leek het de gewoonste zaak van de wereld om elkaar weer te zien. Hij heeft inmiddels z'n eigen appartementje (tegelijkertijd zijn kantoor) in Yokohama en woont dus niet tussen allemaal huisgenoten. Wel nog steeds tussen allemaal buitenlanders, want blijkbaar is Motomachi, de wijk waarin hij woont een goede plek om te wonen voor niet-Japanners die voor een lange tijd in Japan verblijven. We zijn wezen yakiniku-en en er was o.m. slangen-sake te drinken. Natuurlijk geprobeerd en net als de slangendrank (niet te verwarren met slangensoep) die ik in Hong Kong had gedronken was het niet te zuipen.
Vervolgens nog langs een cafe geweest waar hij het uithangbord voor verzonnen heeft. De beloning daarvoor was geen geld, maar in plaats daarvan kan hij er elke dag een groot glas bier krijgen. Gezien zijn voorliefde voor bier en de prijzen van drank in Japan lijkt het me een goede deal!
De laatste dagen bezig geweest met de voorbereidingen op pakjesavond, die ik in het klein met Ruri ga vieren en de voorbereiding op een 1,5 dag durend baantje aankomend weekend, waar ik de volgende keer meer over zal vertellen!
Iedereen een fijne Sinterklaasavond en een goed weekend gewenst! n_n
De hoogte- en dieptepunten van de afgelopen 2 weken:
Verjaardagsfeestje
Een klasgenoot was jarig en had een aantal mensen van school uitgenodigd voor het vieren ervan in Roppongi. Nou ben ik geen fan van Roppongi, maar het was zijn verjaardag dus vooruit dan maar. Roppongi kan gezien worden als de 'buitenlander-wijk', met veel gelegenheden gericht op met name westerlingen, zoals bioscopen die Japanse films met Engelse ondertiteling vertonen en vooral veel clubs en restaurants waar het personeel Engels spreekt. Mocht ik ooit wanhopig worden wat betreft werk, dan kan ik daar gegarandeerd in de horeca terecht.
Eerst gingen we naar een prijzig steak-restaurant, absoluut niet wat ik (of de andere aanwezigen) van te voren had verwacht. Hoewel het pretendeerde chique te zijn, kwam het restaurant toch niet zo over. Eerder pretentieus. Met name de gigantische gouden medailles, dat een aantal van de chefs om de nek had hangen, waren belachelijk. Maarja, het was niet mijn feestje dus vooruit.
Het eten was best lekker, maar niet super bijzonder. De rekening was pittig, maar de jarige betaalde alles. Wat bijzonder is, aangezien ie pas 19 jaar was geworden. Aan de andere kant is 't ook iemand die verjaardagcadeaus van 5000 euro krijgt, dus hij zal 't wel kunnen missen :)
Het feestje verplaatste zich naar de Britse (stijl) pub Hub en vervolgens naar een Russisch restaurant. Al met al was het best een geslaagde avond, ware het niet dat ik er in de trein op weg naar huis achter kwam dat ik m'n tas was vergeten. Ik had geen zin om nog terug te gaan om vervolgens alleen nog met de taxi thuis te kunnen komen, dus ik besloot de volgende dag pas weer op zoek te gaan.
Ik ging uit van de Japanse eerlijkheid die een van de dingen is die Japan zo'n prettig land maken en was er zo goed als zeker van dat iemand de tas had gevonden en had afgegeven. Ik wist ook bijna zeker (99%) dat ik 'm was vergeten bij de Hub.
Toen ik de volgende dag een kwartier na openingstijd daar aankwam werd mij echter gezegd dat er niets was gevonden! Een grote schok, want ik ben nog nooit iets van belang zijns kwijtgeraakt en al helemaal niet een fototoestel en een elektronisch woordenboek in een keer. Daarnaast was het ook niet bepaald goed voor mijn vertrouwen in de Japanse eerlijkheid.
Voor de zekerheid ben ik toen ook maar even naar het Russische restaurant op zoek gegaan, waar de tas natuurlijk niet was, en vervolgens heb ik aangifte gedaan bij de politie.
Weer thuis kreeg ik ineens een telefoontje van iemand van de Hub die zei dat ze de tas toch gevonden hadden! Hoezee :)
Eenmaal daar weer aangekomen bleek dat de tas niet op de gebruikelijke gevonden voorwerpen-plek, maar ergens anders, was neergezet. De inhoud was nog 100% compleet. Pfff...
Yakiniku
Een week later ben ik met een oud huisgenoot wezen eten. Ondanks dat we elkaar 2,5 jaar niet gezien hadden leek het de gewoonste zaak van de wereld om elkaar weer te zien. Hij heeft inmiddels z'n eigen appartementje (tegelijkertijd zijn kantoor) in Yokohama en woont dus niet tussen allemaal huisgenoten. Wel nog steeds tussen allemaal buitenlanders, want blijkbaar is Motomachi, de wijk waarin hij woont een goede plek om te wonen voor niet-Japanners die voor een lange tijd in Japan verblijven. We zijn wezen yakiniku-en en er was o.m. slangen-sake te drinken. Natuurlijk geprobeerd en net als de slangendrank (niet te verwarren met slangensoep) die ik in Hong Kong had gedronken was het niet te zuipen.
Vervolgens nog langs een cafe geweest waar hij het uithangbord voor verzonnen heeft. De beloning daarvoor was geen geld, maar in plaats daarvan kan hij er elke dag een groot glas bier krijgen. Gezien zijn voorliefde voor bier en de prijzen van drank in Japan lijkt het me een goede deal!
De laatste dagen bezig geweest met de voorbereidingen op pakjesavond, die ik in het klein met Ruri ga vieren en de voorbereiding op een 1,5 dag durend baantje aankomend weekend, waar ik de volgende keer meer over zal vertellen!
Iedereen een fijne Sinterklaasavond en een goed weekend gewenst! n_n
Abonneren op:
Posts (Atom)
